၁။ ေျမြဆိပ္သည္ ကိုက္ရာဌာနမွ ဆင္း၍ ေျမသို႔၀င္ျခင္း၊
၂။ မေထရ္သည္ အနာဂါမိဖိုလ္၌ တည္ျခင္း၊
၃။ တရားေဟာ ပုဂၢိဳလ္၏ တရားျပီးဆံုးျခင္းသည္ တစ္ျပိဳင္နက္ ျဖစ္ေလသည္။
ထုိ႔ေနာက္ တရားပြဲျပီးဆံုး၍ ရဟန္းမ်ားျပန္ၾကြမည္ ရွိေသာအခါ ေျမြကိုက္ခံရေသာ မေထရ္က “ငါ့အရွင္တုိ႔ ငါသည္ ခိုးသူတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းမိထားျပီ”ဟု ဆုိ၍ ေျမြကို ေျမ၌ လႊတ္၏။ ရဟန္းတို႔က “ငါ့ရွင္ - ဘယ္အခ်ိန္၌ သင့္ကို ကိုက္သနည္း”ဟု ေမးရာ “မေန႔ညဦးက ကိုက္ပါသည္”ဟု ဆုိေသာအခါ “ငါ့ရွင္ - အဘယ္ေၾကာင့္ ငါတုိ႔ကို မေျပာသနည္း”ဟု ဆုိၾကေသာအခါ မေထရ္က “ငါ့ရွင္တုိ႔ - အကယ္၍ ငါသည္ ေျမြကိုက္ျပီဟု ေျပာလွ်င္ တရားထူးကို ငါရမည္ မဟုတ္ပါ”ဟု ေျပာဆုိေလသည္။ ေနာက္တစ္ပံု…
ကဠမၺရ အမည္ရွိ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ သားငယ္ကို ရင္၀ယ္ပိုက္လ်က္ တရားနာသြားအံ့ဟု စိတၱလ ေတာင္သို႔ သြား၍ ပရိသတ္အစြန္ သစ္ပင္၏ အရင္းတြင္ သားငယ္ကို အိပ္ေစ၍ မိမိမူကား သစ္ပင္ကို မွီလ်က္ တရားနာေနေလသည္။ သန္းေခါင္ယံ အခ်ိန္တြင္ ေျမြတစ္ေကာင္သည္ ၎၏ မ်က္ေမွာက္၌ အပ္ေနေသာ သားငယ္ကေလးအား အစြယ္ ၄-ေခ်ာင္းျဖင့္ အျပင္းအထန္ ကိုက္ေလသည္။ ထိုမိန္းမသည္ “အကယ္၍ - ငါ့သားအား ေျမြကိုက္သည္ဟု ေအာ္ေလလွ်င္ တရား၏ အႏၱရာယ္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္၊ ငါသည္ သံသရာ၌ က်င္လည္ခဲ့ရေသာ ဘ၀မ်ားတြင္ သားသမီးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ရခဲ့ဖူးျပီ၊ တရားကိုသာ နာ၍ သိအပ္ေသာ တရားကိုသာ ဂရုစိုက္ ႏွလံုးသြင္းအံ့”ဟု ၾကံ၍ ညဥ္႔သံုးယံ ပတ္လံုး တရား အားထုတ္ေလရာ ေသာတာပတၱိဖုိလ္သို႔ ေရာက္၍ အာရုဏ္တတ္ေသာအခါ သစၥာဆုိျခင္းအားျဖင့္ သားငယ္ကို အဆိပ္က်ေစလ်က္ ေကာက္ခ်ီ၍ ျပန္သြားေလသည္။
(အဂၤုတၱရ ႒ကထာ - ဒုအုပ္ - ၁၃၄၊ ၁၃၅)။
ဤ၌ ပထမ၀ိ႑ပါတိက မည္ေသာ ရဟန္းမွာ တရားနာေနရာတြင္ ဒူးေခါင္း၌ ေျမြကိုက္ေလသည္။ ေနာက္တြင္ ထုိေျမြကိုက္မူေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အဆိပ္တက္မူ ဒုကၡေ၀ဒနာကို ခြာ၍ တရား အားထုတ္ေလရာ အနာဂါမ္လည္းျဖစ္၊ ေျမြဆိပ္လည္း ေျမသို႔၀င္၊ တရားပြဲလည္း ျပီးဆံုးသြားေၾကာင္းကို ဆင္ျခင္ၾကည့္လွ်င္ ေျမြကိုက္ခံရျခင္း၊ ေျမြဆိပ္တက္ျခင္း ဟူသည္ ေသအံ့ေသာ ဆင္းရဲၾကီးစြာေသာ ဆင္းရဲျဖစ္၏။ ကိုက္ေသာ ေျမြကလည္း ေျမြေပြးျဖစ္၍ ေသတတ္ေသာ အဆိပ္ရွိ သတၱ၀ါျဖစ္၍ ဆင္းရဲဒုကၡမွာ ေသးငယ္သည္ မဟုတ္။
ဤေနရာတြင္ ကိုက္ေသာ ေျမြကို “ေဂါနသ”ဟု ဆုိရာ အဘိဓာန္၌ စပါးအံုး ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ငန္းကြ်ဲ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ေျမြေပြးဟူ၍လည္းေကာင္း ေဖာ္ျပသည္။ သို႔ရာတြင္ ၀ိမတိ၀ိေနာဒနီဋီကာ၌…
“ေဂါနသာတိသပၸ၀ိေသသာ ေယယံပိေ႒သု မဟႏၱာနိ မ႑လာနိ သႏၵိႆႏၱိိ”
“ေဂါနသဟူသည္ကား ထူးေသာေျမြတည္း၊ ထုိေျမြ၏ ေက်ာတြင္ အလြန္ၾကီးေေသာ အ၀ုိင္းအကြက္တုိ႔သည္ ထင္ထင္ရွားရွား ရွိကုန္၏” ဟူ၍ ဆုိရာ ေျမြေပြးပင္ျဖစ္ေလသည္။
အဂၤုတၱရဋီကာ၌ကား “ေဂါနေသာတိမ႑လသေပၸါ”ဟု ဆုိသျဖင့္ အကြက္အ၀ုိင္း ရွိေသာ ေျမြေပြးဟုပင္ ယူဆရသည္။
မည္သို႔ပင္ဆုိေစ မေထရ္မွာ ေျမြကိုက္သျဖင့္ အဆိပ္တက္လာေလရာ ထိုအဆိပ္ကို အ႒ကထာ၌ “၀ိသံ၀ိကၡေမၻတြာ”အဆိပ္တက္မူကို ခြာ၍ ဟု ျပသည္ကို ထင္ရွားခိုင္လံုေစရန္ ဋီကာ၌…
“၀ိသံ၀ိကၡေမၻတြာဘိ - ၀ိပႆနာ ေတေဇန ၀ိသေ၀၀ံကၡေမၻတြာ”
(အဂၤုတၱရဋီကာ - ၁၂၂)။
“အဆိပ္တက္ျခင္းကို ခြာဖယ္၍ ဟူသည္ကား ၀ိပႆနာ ရူေသာ ဉာဏ္၏ အစြမ္းသတၱိျဖင့္ အဆိပ္တက္ျခင္းအဟုန္ကို ဖယ္ခြာ၍”
ဟု ေဖာ္ျပေပရာ ၀ိပႆနာဉာဏ္သည္ ရုပ္နာမ္ပရမတ္ကိုသာ ရူသည္ျဖစ္၍ ေျမြကိုက္ျခင္း, အဆိပ္တက္ျခင္း စေသာ ပညတ္အာရုံကို ႏွလံုးမသြင္း အသိအမွတ္ မျပဳေသာအားျဖင့္ ေျမြဆိပ္တြင္သာမက ပညတ္မ်ိဳးစံုကိုပင္ ဖယ္ခြာ၍ ရူသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မေထရ္သည္ “တိဏၰံ ဖလာနံပါပုဏာတိ” သံုးမဂ္သံုးဖုိလ္ေရာက္၍ အနာဂါမ္ျဖစ္ေလသည္။ ဒုကၡေ၀ဒနာ ေတြ႕လာတုိင္းေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ ေဒသနာေတာ္တြင္ ဖယ္၍ခြာ၍ ရူသည္ခ်ည္းတည္း။
၎အျပင္ ကဠမၺရ အမည္ရွိ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္လည္း စိတၱလေတာင္သို႔ သြား၍ တရားနာရာတြင္ သားငယ္ကေလးအား ၎၏ ေရွ႕တြင္ သိပ္ထားသည္။ တရားနာေနစဥ္ သန္းေခါင္းယံ အခ်ိန္၌ ကေလးငယ္အား ေျမြကိုက္သည္။ ထုိအခါတြင္“ငါ့သားကေလးကို ေျမြကိုက္လုိ႔ ဟု ေအာ္လုိက္ပါက အျခားတရားနာသူတုိ႔ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မည္။ ငါသည္ သံသရာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ခဲ့ရာတြင္ ျဖစ္ရာဘ၀တုိ႔၌ သားသမီးေျမာက္မ်ားစြာ ရခဲ့ဖူးျပီ၊ တရားကားမရခဲ့။ သို႔အတြက တရားအေႏွာင့္အယွက္ေတာ့ မျဖစ္ေစလို၊ သားေသထုိက္က ေသေစေတာ့”ဟု ႏွလံုးပိုက္၍ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ တရားကို အထူးဂရုစိုက္၍ အားထုတ္ေလရာ ေသာတာပန္ျဖစ္ျပီး အာရုဏ္တက္ခါမွ သစၥာဆုိ၍ ကေလးမွ ေျမြဆိပ္ကို က်ေစျခင္းျဖင့္ အသက္ခ်မး္သာရာရျပီး ကေလးကိုခ်ီ၍ အိမ္ျပန္ေလသည္ဟု ဆုိသည္။
ဤ၌ တရားနာေနေသာ အမ်ိဳးသမီး၏ ႏွလံုးသြင္းမွန္ပံုကို ခ်ီးက်ဴးစရာေကာင္းသည္။ အေရးတစ္စံု ကိုယ္၌ ၾကံဳလာက“အနမတဂၢသုတ္”ကို ႏွလံုးသြင္းဖုိ႔ရန္လုိသည္။ ဓမၼပဒပါဠိေတာ္ စကၡဳပါလမေထရ္သည္ အျပင္းအထန္ တရားအားထုတ္ေနရင္း မ်က္စိေရာဂါ ျဖစ္လာသည္။ အိပ္ေသာ ဣရိယာပုတ္ကိုပယ္၍ တရားအားထုတ္ရန္ အဓိ႒ာန္ထားမူေၾကာင့္ မ်က္စိေဆးကို လဲေလ်ာင္း၍ပင္ မခတ္ေသာေၾကာင့္ ေဆးဆရာလည္း ေဆးမကုေတာ့ဘဲ စြန္႔ပစ္၍ သြားေသာအခါ မေထရ္သည္ စဥ္းစားေလသည္။ “ငါသည္ ဤမ်က္စိတုိ႔ကုိပင္ ဂရုစိုက္ေသာအားျဖင့္ တရားအားထုတ္မူကို ေလွ်ာ့ခ်မည္လာ၊ သို႔မဟုတ္ မ်က္စိေရာဂါကို ဂရုမစိုက္ဘဲ တရားကိုသာ ဆက္လက္ အားထုတ္မည္ေလာ”ဟု စဥ္းစားျပီးေသာအခါ ဆံုးျဖတ္ပံုကား…
“အနမတဂၢသိၼ ံ ဟိသံသာရ၀ေ႗ တ၀အကၡိကာဏႆဂဏနာ နာမနတၳိ၊ အေနကာနိ ပန ဓဗုဒၶသတာနိ၊ ဗုဒၶသဟႆအတီတာနိ ေတသုေတဧက ဗုေဒၶါပိ နပရိစေဏၰာ ဣဒါနိဣမံ အေႏၱာ၀ႆံ တေယာမာေသန နိပၸဇၨိႆာမီတိ ေတမာသံနိဗဒၶ၀ီရိယံ ကရိႆာမိ၊ တသၼာ ေတစကၡဴနိ နႆႏၱဳ၀ ါ ဘိဇၨႏၱဳ၀ါ ဗုေဒၶသာသန ေမ၀ဓာေရဟိ မာစကၡဴနိ”
(ဓမၼပဒ ႒ကထာ - ၇)။
“ငါ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အမွန္ကိုဆိုလိုက္မည္၊ အစမထင္ေသာ သံသရာဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳး၌ က်င္လည္လာရေသာ ငါ့ဘ၀တုိ႔တြင္ မ်က္စိ မကန္းေသာ ဘ၀မရွိခဲ့ေပ၊ ကန္းဖူးမည္သာ။ ထုိမ်က္စိကို ဂရုစိုက္ေေနမူေၾကာင့္ ဘုရား တရား, တစ္ေထာင္ပင္ ေတြ႕ၾကံဳပင္ ေတြ႕ၾကံဳရျငားလည္း ဘုရားတစ္ဆူဆူတြင္မွ ငါေလ့လာဆည္းပူးခဲ့ရသည္ မရွိခဲ့ေပ၊ ယခု ငါသည္ ၀ါတြင္း သံုးလပတ္လံုး တရားအားထုတ္ရာ၌ အိပ္ေသာ ဣရိပုထ္ကို ပယ္၍ အားထုတ္ေတာ့အံ့ဟု အဓိ႒ာန္ျပဳ၍ အားထုတ္ပါမွ ဤမ်က္စိဒုကၡေပးသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္…
ေတ၊ သင္၏။ စကၡဴနိ၊ မ်က္စိသည္။ နႆႏၱဳ၀ါ၊ ပ်က္ခ်င္လည္း ပ်က္ေစေတာ့။ ဘိဇၨႏၱဳ၀ါ၊ ကြဲခ်င္လည္း ကြဲေစေတာ့။ ဗုဒၶသာသနေမ၀၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဆံုးမတုိင္းေသာ တရား အလုပ္ကိုသာလွ်င္။ ဓာေရဟိ၊ ေဆာင္ရြက္ အားထုတ္ေလေလာ့။ စကၡဴနိ၊ မ်က္စိတုိ႔ကို။ မာဓာေရဟိ၊ မေဆာင္မရြက္ ဂရုမစိုက္ေလလင့္”
ဟု မိမိကုိယ္ကို မိမိဆံုးမျပီးလွ်င္ တရားအားထုတ္ေတာ့ရာ မ်က္စိလည္းပ်က္သည္၊ ရဟႏၱာလည္းျဖစ္သည္။ လြန္စြာ သတိတရားရဖုိ႔ ေကာင္းေသာ အခ်က္မ်ားပင္။
ယခု မိန္းမသည္လည္း “သံသရာ၌ က်င္လည္ခဲ့ရေသာ ငါသည္ ဤလုိ သားသမီးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ရခဲ့ဖူသည္၊ သားေျမြကိုက္သည္ကို ေအာ္လုိက္ပါက တရားနာသူတို႔ အႏၱရာယ္ျဖစ္မည္၊ ငါ့သား ေသေသာ္ ေသပါေစ၊ ျဖစ္ျခင္းရွိက ေသျခင္း ရွိမည္သာ၊ သို႔အတြက္ ငါတရားရမူသာ ဂရုစိုက္မည္”ဟု အၾကံျပဳျပီး တရားအားထုတ္ေလရာ ေသာတာပန္ ျဖစ္ေလသည္။
ပထမ၀တၳဳပင္ ပိ႑ပါတိကမေထရ္ ေျမြကိုက္ခံရျပီး တရားအားထုတ္ရာ တရားရေလသည္။ ထုိမေထရ္ ေျမြကိုက္သည္ကို (၀ါ) ေျမြကိုက္ခံရသျဖင့္ ေျမြကိုက္နာ အဆိပ္တက္ျခင္းကို ရူ၍ တရားရသလား၊ ထိုအနာအဆိပ္တက္မူကို ဖယ္ခြာ၍ ရူေသာေၾကာင့္ တရားရသလားဆုိသည္ကို အ႒ကထာ စကားျဖင့္ ေဖာ္ျပခဲ့ျပီ။ ထုိမေထရ္သည္ ထုိဒုကၡေ၀ဒနာကို ရူ၍ တရားရပါသည္ဟု ဒုကၡေ၀ဒနာရူ ဆရာတုိ႔က မ်က္စိမွိတ္၍ ဇြတ္ျငင္းခဲ့ေသာ္… ဤအမ်ိဳးသမီးမွာ ကေလးကို ေျမြကိုက္သည္၊ ကေလးအေမ တရားရသည္၊ ေျမြကိုက္ခံရေသာ ကေလး၏ ဒုကၡေ၀ဒနာကို အေမျဖစ္သူက ဘယ္နည္းဘယ္ပံုယူ၍ ရူေသာအားျဖင့္ တရားရသနည္း… အမွန္တရား မသိမျမင္သူတုိ႔၏ သနားစဖြယ္ ယူမွားခ်က္ပင္။
၎ျပင္ သံေ၀ဂယူဖြယ္ ေကာင္းသည္မွာ သစၥသံယုတ္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားက…
“ခ်စ္သားတုိ႔… အသက္တစ္ရာ ရွည္ေသာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေသာသူက အေမာင္ေယာက္်ား၊ သင့္အား နံနက္တစ္ၾကိမ္လွံျဖင့္ အခ်က္ေပါင္းတစ္ရာထုိးအံ့၊ ေန႔ခင္းတစ္ၾကိမ္လွံျဖင့္ အခ်က္တစ္ရာထုိးအံ့၊ ညေနပုိင္းတြင္တၾကိမ္လွံျဖင့္ အခ်က္ေပါင္းတစ္ရာထုိးအံ့၊ တေန႔လံုးတြင္ လွံ အခ်က္ေပါင္း သံုးရာထုိး၍ ႏွိပ္စက္အံ့၊ ဤသို႔ျဖင့္ ေန႔စဥ္ လွံခ်က္သံုးရာတုိ႔ျဖင့္ အႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာတုိင္တုိင္ လွံျဖင့္ အထုိးခံျပီးေသာ သင့္အား အႏွစ္တစ္ရာျပည့္ေသာေန႔၌ သစၥာေလးပါးကို သင္ထုိးထြင္ သိ၍ သိေအာင္ ေဟာျပေပးအံ့” ဟုဆုိရာ၏။
“ခ်စ္သားတုိ႔… မိမိအက်ိဳးကိုသာ လုိလားေသာ သူမွန္လွ်င္ ထိုလွံျဖင့္ထုိး၍ သစၥာတရားကို ျပမည့္သူ၏ထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ထုိက္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဟူမူ သံသရာဘ၀သည္ အစပင္မရွိခဲ့၊ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ လွံထုိးခံရ၍ ေသခဲ့ရေသာဘ၀၊ ဓားခ်က္ျဖင့္ ေသခဲ့ရေသာ ဘ၀၊ ပုဆိန္ခ်က္ျဖင့္ ေသခဲ့ရေသာ ဘ၀ကား မ်ားလွသည္၊ သစၥာတစ္ပါးမွ်ပင္ မသိခဲ့ရ၊ စင္စစ္မွာ သစၥာသိျခင္း၌ ဤမွ် ဆင္းရဲဒုကၡခံမွ သိရသည္ကား မဟုတ္ေပ။
“နေခါပနာဟံ ဘိကၡေ၀ သဟဒုေကၡန သဟေဒါမနေႆန စတုႏၷံ အရိယသစၥာနံ အဘိယမယံ ၀ဒါမိ”
(မဟာ ၀ဂၢသစၥသံယုတ္ - သတၱိသကသုတ္ - ၃၈၅)။
“ဘိကၡေ၀၊ ခ်စ္သားတို႔။ သဟဒုေကၡန၊ ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္တကြ။ သဟေဒါမေႆန၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္ တကြ။ စတုႏၷံ၊ ေလးပါးကုန္ေသာ။ အရိယသစၥာနံ၊ အရိယသစၥာတရားတို႔ကို။ အဘိသမယံ၊ ထုိးထြင္း၍ သိမည္ဟူ၍။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည္။ န၀ဒါမိ၊ မေဟာေပ။ အပိစ၊ စင္စစ္ငါေဟာသည္မွာကား။ ဘိကၡေ၀၊ ခ်စ္သားတို႔။ သဟာ၀သုေခန၊ ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ တကြသာလွ်င္။ သဟာ၀ေသာ မေနေႆန၊ ၀မ္းသာျခင္းႏွင့္ တကြသာလွ်င္။ စတုႏၷံ၊ ေလးပါးကုန္ေသာ။ အရိယသစၥာနံ၊ အရိယသစၥာတရားတို႔ကို။ အဘိသမယံ၊ ထိုးထြင္း၍ သိမည္ဟူ၍။ အဟံ၊ ငါဘုရားည္။ ၀ဒါမိ၊ ေဟာေတာ္မူ၏”
ဤသုတ္အရ ဆင္ျခင္ရာသည္ကား ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ အမ်ိဳမ်ိဳးေသာ ဓားလွံလက္နက္တုိ႔ျဖင့္သာ ေသခဲ့ရသည္။ မည္သည့္ တရားသစၥာ တစ္ပါးပါးမွ မသိခဲ့ရေသာ ငါသည္ ယခုဘ၀တြင္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မဆို သစၥာသိရန္ အားထုတ္မည္ဟု ႏွလံုးသြင္း ေအာက္ေမ့ အပ္ေပသည္။ အားထုတ္ရာတြင္လည္း ဒုကၡႏွင့္ ေဒါမနႆႏွင့္ ရင္းႏွီး၍ ရွာရမည္ မဟုတ္ေပ။ ဉာဏ္ႏွင့္ ပညာႏွင့္သာ ရင္းႏွီး၍ သူသူငါငါ ဉာဏ္မပါလွ်င္ ေတြ႕သိႏုိင္ေသာ တရားမဟုတ္ေပ။ ဉာဏ္ပညာႏွင့္သာ သူက ငါက မသိရေသာ ပရမတ္တုိ႔၏ သေဘာကို သိႏုိင္ေပရာ ပညတ္အာရုံျဖင့္ သိေနရေသာ ေလာကလူတုိ႔ သံုးစြဲေနသည့္ သပုတိပညတ္ကိုပင္ ပရမတ္ဟု ထင္ေနက မိမိအတြက္ နစ္နာေပလိမ့္မည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေရွးဆရာတုိ႔သည္ “မရွိပညတ္-ရွိပရမတ္-အတပ္သိေအာင္ရွာ”ဟု တုိက္တြန္းခဲ့ရာ မရွိေသာ ပညတ္ကိုလည္း မရွိမွန္းသိ၍ ရွိပရမတ္ကိုလည္း ရွိမွန္းသိကာ အတပ္သိေအာင္ ဉာဏ္ႏွင့္ ရူၾကည့္ရာသတည္း။
ဆရာၾကီး ဦးၾကည္ (သစၥာဒီပက-မူလဓမၼာစရိယ) မဟာဒုကၡကၡႏၶသုတ္ အဖြင့္စာအုပ္မွ ျပန္လည္ ထုတ္ႏုတ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။
ဘာသာေရးစာေပမ်ားကို ♣☺ ေမတၱာရိပ္ ☺♣ မွာလည္း လာေရာက္ဖတ္ရူေလ့လာႏုိင္ပါသည္။
www.forverfriends.ning.com
