Wednesday, July 3, 2013

နေမာတႆျဖင့္ ေနမည္ ေသမည္

နေမာ တႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ
ဘဂဝေတာ- ဘုန္းကံၾကီးမားေတာ္မူေသာ၊အရဟေတာ ဝါသနာႏွင့္တကြ တစ္ေထာင့္ငါးရာကိေလသာ အညစ္အေၾကးတုိ႔မွ ကင္းေဝးစင္ၾကယ္ေတာ္မူေသာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ- သစၥာေလးပါး ခပ္သိမ္းေသာတရား တုိ႔ကုိ သူတစ္ပါးထံ နည္းမခံဘဲ ကိုယ္တုိင္ဥာဏ္အဟုန္အစြမ္းျဖင့္ စူးစမ္းရွာေဖြကာ မွန္ကန္စြာသိေတာ္မူ ေသာ၊ တႆ-ထုိျမတ္စြာဘုရားအား၊နေမာ-ရုိေသျမတ္နုိး လက္အုပ္မုိး၍ ရွိခုိးပူေဇာ္ ဖူးေျမာ္မာန္ေလ်ာ့ ကန္ေတာ့ပါ၏။ ျမတ္စြာဘုရား။

“နေမာတႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ”ဘုရားရွိခုိးကုိ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ရြတ္ဆုိပြားမ်ား ေနျခင္းကုိ “နေမာ တႆ ဘာဝနာ”လုိ႔ လြယ္လြယ္ကူကူ နာမည္ေပးၾကပါစုိ႔။ျမတ္စြာဘုရား၏ ဂုဏ္ေတာ္ တုိ႔ကုိ ပြားမ်ားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ “ဗုဒၶါနဳႆတိ”ဘာဝနာျဖစ္ပါတယ္။နေမာတႆ ဘုရားရွိခုိးမွာ အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္၊ သမၼာသမၺဳဒၶဂုဏ္ေတာ္ ဘဂဝါဂုဏ္ေတာ္ဆုိတဲ့ အေရးၾကီးျပီး ပဓာနက်တဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ၾကီးသုံးပါး ပါဝင္ပါတယ္။

အရဟံဂုဏ္ေတာ္က ကိေလသာ (အကုသုိလ္)ေတြကုိ အကုန္ပယ္သတ္တဲ့ အရဟတၱမဂ္ဥာဏ္ေတာ္ (အာသဝကၡယဥာဏ္ေတာ္)ၾကီးျဖစ္ပါတယ္။ေလာကုတၱရာဂုဏ္ေတာ္ျဖစ္တဲ့အျပင္ေလာကုတၱရာဂုဏ္ေတာ္ တုိ႔တြင္ အထြတ္အထိပ္ဂုဏ္ေတာ္ၾကီးျဖစ္ပါတယ္။

သမၼာသမၺဳဒၶဂုဏ္ေတာ္ဆုိတာ သိစရာေတြကုိ အကုန္သိေတာ္မူတဲ့ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ၾကီးျဖစ္ပါတယ္။ သမၼာသမၺဳဒၶဂုဏ္ေတာ္ၾကီးက ေလာကီဂုဏ္ေတာ္ၾကီးျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကီဂုဏ္ေတာ္တုိ႔တြင္ အထြတ္အထိပ္ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ၾကီးျဖစ္ပါတယ္။

အရဟံ”ဂုဏ္ေတာ္ၾကီးကေလာကုတၱရာအထြတ္အထိပ္ဂုဏ္ေတာ္ ၊ သမၼာသမၺဳဒၶက ေလာကီ အထြတ္ အထိပ္ဂုဏ္ေတာ္၊ အဲဒီေလာကီ ေလာကုတၱရာ အထြတ္အထိပ္ေရာက္ေအာင္ “ေရာက္ေစသတည္း”လုိ႔ ေရာက္ခဲ့တာမဟုတ္ဘဲ ဘဂဝါဂုဏ္ေတာ္ၾကီးနဲ႔ ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီကုသုိလ္ေတာ္ေတြကုိ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ ဆည္းပူးေတာ္မူခဲ့ရတာပါ။

အရဟံဂုဏ္ေတာ္ၾကီးကုိ ၾကည္ညိဳျမတ္နုိးေသာအားျဖင့္ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း ကာယဒုစရုိက္ ဝစီဒုစရုိက္ မေနာဒုစရုိက္ေတြ မျဖစ္ပြားေအာင္ တတ္နုိင္သမ်ွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းျဖင့္ နည္းယူက်င့္သုံးပူေဇာ္ရပါမယ္။ သမၼာသမၺဳဒၶဂုဏ္ေတာ္ၾကီးကုိ ၾကည္ညိဳျမတ္နိဳးေသာအားျဖင့္ မိမိတုိ႔ အတုိင္းအတာအေလ်ာက္ သိသင့္ သိထုိက္သမ်ွေသာ သိဖြယ္ရာတရားတုိ႔ကုိ တတ္သိနားလည္ေအာင္ ေလ့လာျခင္းျဖင့္ သမၼာသမၺဳဒၶဂုဏ္ ေတာ္ၾကီးကုိ နည္းယူပူေဇာ္ရပါမယ္။ “ဘဂဝါ”ဂုဏ္ေတာ္ၾကီးကုိ ၾကည္ညိဳေသာအားျဖင့္ ကာယကံကုသုိလ္၊ ဝစီကံကုသုိလ္၊ မေနာကံကုသုိလ္ေတြ ၾကိဳးစားပြားမ်ားက်င့္သုံးျခင္းျဖင့္ ဘဂဝါဂုဏ္ေတာ္ၾကီးကုိ နည္းယူ ပူေဇာ္ရပါမယ္။

အဲဒီလုိ အရဟံဂုဏ္ေတာ္၊ သမၼာသမၺဳဒၶဂုဏ္ေတာ္၊ ဘဂဝါဂုဏ္ေတာ္တုိ႔ကုိ နည္းယူက်င့္သုံးပူေဇာ္ျပီး နေမာ တႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ” ဘုရားရွိခုိးကုိ ႏွဳတ္ျဖင့္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားရင္း လာရင္း ထုိင္ရင္း အလုပ္လုပ္ရင္း သတိရတုိင္း ပြားမ်ားရပါမယ္။သတိရေအာင္လည္း ၾကိဳးစားရပါမယ္။ ႏွုတ္ျဖင့္ ပရိကမၼဘာဝနာ အင္အားေကာင္းေအာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ရြတ္ဆုိပြားမ်ားေနေတာ္မူပါ။စိတ္ျဖင့္လည္း ပရိကမၼဘာဝနာ ရင့္သန္ေအာင္ အထပ္ထပ္ မျပတ္ ဒလစပ္ ရြတ္ဖတ္ပြားမ်ားေတာ္မူပါ။တစ္လေလာက္ ရုိရုိ ေသေသ ၾကိဳးၾကိဳးစားစား ပြားမ်ားလုိက္ပါရင္ ဗုဒၶနုႆတိဘာဝနာ အသားတက္လာျပီး သမာဓိေကာင္း လာပါလိမ့္မယ္။စိတၱဝိသုဒၶိ၊ မိမိရဲ့စိတ္ေတြ(အကုသုိလ္နည္းလာသျဖင့္)စင္ၾကယ္သန္႔ရွင္းလာတာကုိ ေတြ့ရပါ ခံစားရပါလိမ့္မယ္။

ျမတ္စြာဘုရားကုိ အျမဲသတိရ ပူေဇာ္ေနသျဖင့္ မေကာင္းမွဳေတြကုိ မျပဳျဖစ္ေတာ့ဘဲ ကုသုိလ္တရားေတြ ခ်ည္း အင္အားေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။အဲဒီအခါမွာ စိတ္စင္ၾကယ္သျဖင့္ စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း ဘုရားအာရုံႏွင့္ ေနတတ္လာသျဖင့္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္နည္းလာျခင္း၊ ဗုဒၶါနုႆတိဘာဝနာ ကုသုိလ္ကံ အရွိန္အဝါ ေၾကာင့္ စီးပြားေရး လူမွဳေရးစသည္ အဆင္ေျပလာျခင္း မိမိရဲ့ ေကာင္းျမတ္တဲ့ အၾကံအစည္မ်ား ၾကံတုိင္း ေအာင္၍ ေဆာင္တုိင္းေျမာက္လာျခင္းစတဲ့ ေျပာမယုံ ၾကဳံဖူးမွသိရတဲ့ အက်ဳိးထူးတရားေတြ ျဖစ္ပြား ေအာင္ျမင္လာတာကုိ ကာယကံရွင္ကုိယ္တုိင္ ကုိယ္ေတြ့ ဒိ႒ခံစားရပါလိမ့္မယ္။

ေဘးအႏၱရာယ္ကုိ ေၾကာက္၍ ရွိခုိးျခင္း(ဘယ)၊လာဘ္လာဘ လုိခ်င္၍ ရွိခုိးျခင္း(လာဘ)၊မိရုိးဖလာအေနျဖင့္ ရွိခုိးျခင္း(ကုလာစာရ)ဆုိတဲ့ အဆင့္အတန္းနိမ့္တဲ့ ရွိခုိးျခင္းသုံးမ်ဳိးကုိ ေရွာင္ရွားရမယ္လုိ႔ က်မ္းဂန္မ်ားက ဆုိထားပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ နေမာတႆဘာဝနာ ပြားမ်ားသည္ျဖစ္ေစ၊ အျခားေသာ ဗုဒၶါနုႆတိဘာဝနာ နည္းကုိ ပြားမ်ားသည္ျဖစ္ေစ၊ ရုိးရုိးရွိခုိးျခင္းအမွဳျပဳသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘယ လာဘ ကုလာစာရ သုံးမ်ဳိးကုိ ေရွာင္ ရွားျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္တုိ႔ကုိ တကယ္ယုံၾကည္ျမတ္နုိး၍ စိတ္သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ပူေဇာ္ ကန္ေတာ့ပြားမ်ားဖုိ႔လုိေၾကာင္း စြဲျမဲစြာ မွတ္ယူၾကေစလုိပါတယ္။အက်ဳိးတရားကုိ နားလည္ေစခ်င္၍ ဘာျဖစ္တတ္သည္ ဘာျဖစ္နုိင္သည္ ေျပာရေပမယ့္ ေလာကအက်ဳိးေတြ မေမ်ွာ္ဘဲ သံသရာဝဋ္မွ လြတ္ေျမာက္ ေၾကာင္း က်င့္ဝတ္ပဋိပတ္အေနျဖင့္ ၾကိဳးစားပြားမ်ားျခင္းသည္သာ သူေတာ္ေကာင္းၾကီးတုိ႔၏ လုပ္ထုံးပီသပါတယ္။ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတုိ႔ေဘာင္ကား ရွဳပ္ေထြးလွပါ၏။ေျဖေျပရန္ခက္လွပါ၏။”ဧကစာရ မာန္ေစာင္ခ်လ်ွက္ ေလာဘမေစာ ေဖာ္မေႏွာတည့္ တစ္ေတာထြက္လွ်င္ တစ္ေတာဝင္၍ တစ္ပင္ထြက္သြား တစ္ပင္နားလ်က္” ဟူေသာ အေဖာ္မမွီး တစ္ကုိယ္တည္း ေတာခရီး ထြက္ဖုိ႔ရန္လည္း မစြန္႔နုိင္ၾကပါ။အေျခ အေန မေပးၾကသျဖင့္ ေလာကီ အလုပ္တုိ႔ျဖင့္သာ ငုတ္တုတ္ အေသခံရမည္ဆုိပါကလည္း သာသနာေတာ္ နဲ႔ ေတြ႔ရက်ဳိးမနပ္ ျဖစ္ၾကရပါလိမ့္မယ္။

ေတာလည္းမထြက္နုိင္ ရိပ္သာလည္း မဝင္နုိင္မဲ့အတူ ငူတူတူနဲ႔ ေတြေဝမေနဘဲ သြားရင္း လာရင္း လုပ္ရင္း ထုိင္ရင္း ေပ်ာ္ရင္း ပါးရင္း အလုပ္ျဖစ္နုိင္တဲ့ နေမာ တႆ ဘာဝနာကုိ ရုိေသစြာၾကိဳးစား၍ ပြားမ်ားပါေလာ့။” သာသနာႏွင့္ ေတြ႔ၾကဳံရေသာဘဝတြင္ “နေမာတႆနဲ႔ ေန၍ နေမာတႆနဲ႔ေသမယ္”လုိ႔ အဓိ႒ာန္ျပဳျပီး နေမာ တႆ ဘာဝနာနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ပါေလာ့။သာသနာေတာ္ ႏွင့္ေတြ႔မွၾကဳံမွ ထူေထာင္ခြင့္ရေသာ နေမာ တႆ ဘာဝနာျဖင့္ မဟာကုသုိလ္စိတ္ကုိ အထြတ္အထိပ္ေရာက္ေစပါေလာ့။”နေမာ တႆ ဘာဝနာ သည္ သင့္အားေလာကီေရး ေလာကုတၱရာေရးတုိ႔၌ အလင္းေရာင္ကုိ ေပးေဆာင္ပါလိမ့္အံ့။သဒၵါ ပညာေရွ့ သြား၍ ဝီရိယတရားျဖင့္ ၾကိဳးစားပြားမ်ားေတာ္မူပါေလာ့ဟု “နေမာတႆနဲ႔ေနမယ္ ေသမယ္”ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိေရးသားလုိက္ရပါသည္။
မွတ္ခ်က္။ ။အရွင္ပညာစကၠ(ဆိပ္ခြန္)၏ ဂါထာပရိတ္ေတာ္မ်ားစာအုပ္မွ ေကာက္ႏွဳတ္တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

စာဖတ္သူ အားလုံးကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါး က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာ တကၠသုိလ္ အိႏၵိယနုိင္ငံ)

www.forverfriends.ning.com

ဘာ၀နာအေၾကာင္း

“ဘာ၀နာ”ဟူရာ၌ ျမန္မာလုိ “တုိးပြားေစျခင္း၊ ထံုမြမ္းျခင္း”ဟု အဓိပၸာယ္ရ၏။ မိမိ၏ စိတ္ကို ျမင့္ျမတ္ျဖဴစင္ေအာင္ အားထုတ္ရေသာ စိတ္အလုပ္ (မေနာကံ) တစ္မ်ိဳးတည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ ေတြ႕ရာျမင္ရာ သတၱ၀ါတုိ႔အေပၚ၌ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ မည္၏။ “ေမတၱာစိတ္ကို မိမိသႏၱာန္၌ တုိးပြား၍ မ်ားလာေစျခင္း၊ ေမတၱာစိတ္တုိ႔ မိမိသႏၱာန္၌ ထံုမြမ္ျခင္း”ဟု ဆုိလုိသည္။ ထုိေမတၱာ ဘာ၀နာကို အေလ့အလာျပဳသူ၌ ထုိေမတၱာဓာတ္ေတြ အလြန္မ်ားေလသည္။ တစ္ကိုယ္လံုးကို ေမတၱာျဖင့္ ထံုမြမ္ထားသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေလသည္။

ထုိသို႔ ေမတၱာဓာတ္ခံ ရွိေနသူသည္ ဆင္းရဲသူကို ျမင္ရျပန္လွ်င္ ထုိသူကို ဆင္းရဲဒုကၡမွ ကယ္တင္လုိေသာ ကရုဏာ ဘာ၀နာလည္း အဆင္သင့္ ျဖစ္လာေတာ့၏။ သတၱ၀ါမ်ား၏ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာတုိ႔ကို လုိလားေသာ ေမတၱာဓာတ္ခံရွိေနေသာေၾကာင့္ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာသူကိုျမင္လွ်င္ ၀မ္းေျမာက္ေသာ မုဒိတာ ဘာ၀နာလည္း အဆင္သင့္ ျဖစ္ေပးလာႏုိ္င္ေပသည္။ ဤျပခဲ့ေသာ ဘာ၀နာ ၃-မ်ိဳးကား စိတ္ေနစိတ္ထား ျမင့္ျမတ္သူမွန္လွ်င္ ေတြ႕ရာ ၾကံဳရာ သြားလာေနထုိင္ရင္းမွာပင္ ျဖစ္ႏုိင္ေပသည္။

ဗုဒၶါႏုႆတိစေသာ ကမၼ႒ာန္းတုိ႔တြင္ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို အာရုံျပဳေသာ ဗုဒၶါႏုႆတိ ကမၼ႒ာန္းကို စီျဖန္းရာ၌ ဘုရားရွင္၏ ေရွးအေၾကာင္းေကာင္းပံု၊ အက်ိဳးေကာင္းပံု၊ သတၱ၀ါတုိ႔အား အက်ိဳးမ်ားပံု ဤ ၃-ခ်က္ကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစား၍ အာရုံျပဳရမည္။

အေၾကာင္းေကာင္းပံု

အေၾကာင္းဆုိသည္မွာ ဘုရားျဖစ္ဖုိ႔ အေၾကာင္း ျဖစ္ေသာပါရမီမ်ားတည္း။ ထုိ ေကာင္းမူပါရမီေတာ္မ်ားကို ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရာ၀ယ္ အမ်ား သတၱ၀ါေတြလို ေပါ့ေပါ့ဆဆ မဟုတ္။ အလြန္ထက္သန္ေတာ္ မူေပသည္။ ထုိသို႔ ထက္သန္စြာ ျဖည့္က်င့္ေတာ္မူရာ၌လည္း ဘ၀သံသရာ၀ယ္ ကိုယ္ေတာ့္ ခ်မ္းသာေရးကို ေမွ်ာ္ေတြး၍ ျဖည့္က်င့္သည္ မဟုတ္။ သတၱ၀ါအမ်ား၏ စီးပြားခ်မ္းသာ ရြက္ေဆာင္ဖုိ႔ အေရးကိုသာ ေျမာ္ေတြး၍ ျဖည့္က်င့္ေတာ္မူသည္။ ဤအခ်က္မ်ား ထင္ရွားေအာင္ ေ၀ႆႏၱရာမင္းဘ၀၌ ဒါနပါရမီကို စဥ္းစားပါေလာ့။

မ်ားစြာေသာ လူတုိ႔ ဒါနျပဳၾကရာ၌ မိမိကိုယ္ကို “အလွဴ႕ရွင္”ဟု အမ်ားသိေစလုိ၏။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တုိ႔က ျပန္၍ ေက်းဇူးတင္ေစလုိ၏။ တတ္နုိင္လွ်င္ ျပန္၍ပင္ ေက်းဇူးဆပ္ေစလိုေသး၏။ ဤဒါနေၾကာင့္ ေနာက္ေနာင္ဘ၀တုိ႔၌ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကိုု ခံစားလုိၾက၏။ အားလံုးျပီးစီးမွ နိဗၺာန္ကို မလိုလဲလိုလဲ ဆုေတာင္းၾက၏။ အေလာင္းေတာင္ ေ၀ႆႏၱရာမင္းကား ထုိကဲ့သို႔ မဟုတ္ပါ။ ဖြားျမင္ျပီး၍ မၾကာခင္ မယ္ေတာ့္အထံ လက္ကေလးျဖန္႔၍ လွဴစရာကို ေတာင္းေတာ္မူ၏။ ဤအခ်ိန္မွာ ဂုဏ္ပကာသန စသည္မ်ားကို မကြက္တတ္ေသးပါ။ ၀ါသနာေတာ္အတုိင္း သူတစ္ပါးအား ေပးကမ္းလုိေသာဆႏၵက ျပင္းျပေတာ္မူျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဤကဲ့သို႔ ျပင္းျပေသာ ဆႏၵေတာ္ျဖင့္ လက္၀တ္လက္စားမ်ားကို ခြ်တ္ကာ ခြ်တ္ကာ မၾကာမၾကာ ေပးကမ္း၍ ထီးနန္းရေသာအခါ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္ေအာင္ အလွဴတင္းကုပ္ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းပါသည္။ အလွဴမ႑ပ္၀ယ္ စားၾကေသာက္ၾက ၀တ္ဆင္ၾကသူေတြကို ရူစားေတာ္မူစဥ္ စားေသာက္၀တ္ဆင္ၾကရသူတုိ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပံုကို ျမင္ရ၍ ကိုယ္တုိင္လည္း အလြန္ရႊင္ပ်ေတာ္မူ၏။ ဤေနရာ၌လည္း ကိုယ္ေတာ္၏ ေနာင္သံသရာ ခ်မ္းသာေရးႏွင့္ ဂုဏ္ပကာသနအေရးတုိ႔ကို မေတြးအားပါ။ ထုိ မရွိဆင္းရဲ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ဒုကၡသည္တုိ႔ကို ကယ္တင္ေနရျခင္းကိုပင္ “ဓနရွင္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ မြန္ျမတ္ေသာ တာ၀န္”ဟု အယူရွိ၍ ထုိဒုကၡသည္တုိ႔ကို ကယ္ဆယ္လုိေသာ ဆႏၵ၏ ျပင္ျပေတာ္မူျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

တစ္ျမိဳ႕လံုး ပြက္ပြက္ဆူေအာင္ ပစၥယဆင္ျဖဴေတာ္ကို လွဴေသာအခါမွာလည္း ဂုဏ္ပကာသနႏွင့္ ဘ၀စည္းစိမ္ကို ေတြးေတာ္မမူဘဲ “ဤေကာင္းမူေၾကာင့္ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို ရလုိပါ၏”ဟု ဆုေတာင္းေတာ္မူသည္။ ဤေနရာ၀ယ္ သဗၺညဳတဉာဏ္ရျခင္းကို ကိုယ္ေတာ္၏ အက်ိဳးဟု မွတ္ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။ ထုိထင္သလုိ မဟုတ္ပါ။ သဗၺညဳတဉာဏ္ရျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္မွာ သာ၍ ပင္ပန္းစရာရွိပါသည္။ ထုိအသိဉာဏ္ရသည့္အတြက္ မနားမေန ေဟာျပ ဆံုးမေတာ္မူျခင္း၊ ေဒသစာရီၾကြခ်ီေတာ္မူရျခင္းတုိ႔ျဖင့္ အားလပ္ခြင့္ ရေတာ္မမူပံုကို မွန္းဆ၍ ၾကည့္ၾကပါကုန္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သဗၺညဳတဉာဏ္ကို ေတာင့္တေတာ္မူျခင္းသည္ ကိုယ္ေတာ့္အတြက္ မဟုတ္။ အမ်ားခ်မ္းသာဖုိ႔အတြက္သာ ျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုး၌ ခ်စ္လွစြာေသာ သားေတာ္သမီးေတာ္ ၂-ပါးႏွင့္ မဒၵီမိဖုရားကို လွဴရက္ပံုမွာ “ကိုယ္တြက္တာမဟုတ္၊ သတၱ၀ါတုိ႔ အက်ိဳးသာ ျဖစ္ေၾကာင္း” ေကာင္းေကာင္းၾကီး ထင္ရွားေနပါသည္။ ခ်ဲ႕ဦးအံ့ - လူ႔စည္းစိမ္ျဖစ္ေစ၊ နတ္စည္းစိမ္ျဖစ္ေစ လိမၼာလွပ မိမိအလိုက် ေနထုိင္ေဖာ္ရေသာ ဇနီးႏွင့္ အဖိုးတန္ သားသမီးမ်ား၌သာ အခ်ဳပ္အျခာျဖစ္၏။ ထုိအရာမ်ားမရွိလွ်င္ စၾကာမင္းပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မေပ်ာ္ေမြ႕နုိင္ပါ။ ေ၀ႆႏၱရာမင္း ဘ၀၌ကား မဒၵီမိဖုရားႏွင့္ သားေတာ္သမီးေတာ္ ၂-ပါးသည္ တစ္ကမၻာလံုး၏ မ်က္ႏွာဖံုးဟု ဆုိရေလာက္ေအာင္ အထက္တန္းေရာက္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာက စည္းစိမ္၀ယ္ အျမိန္ဆံုး သားေတာ္သမီးေတာ္ႏွင့္ မိဖုရား ရတနာကို လွဴရက္ေတာ္မူသည္မွာ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် ဂုဏ္ပကာသနႏွင့္ ဘ၀စည္းစိမ္အတြက္ မဟုတ္ႏုိင္ပါ။ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို ရ၍ ဒုကၡိတ သတၱ၀ါေတြကို ခ်မ္းသာေစရန္ အက်ိဳးငွာသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဤသို႔ေသာ ဆႏၵေတာ္ျဖင့္ အေလာင္းဘုရားသည္ ကမၻာေပါင္း မ်ားစြာ၀ယ္ အသက္ကိုစြန္႕၍ သီလေစာင့္ျခင္း၊ အသက္ကိုစြန္႕၍ သည္းခံျခင္း၊ မိမိအသက္စြန္႕၍ သူတစ္ပါးအသက္ကို ကယ္ဆယ္ျခင္း၊ မေဟာ္သဓာဘ၀ကဲ့သို႔ သူ႔အသက္ကို ကယ္ဆယ္ျခင္းအားျဖင့္ ပါရမီျဖည့္ေတာ္မူလာခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ကို အေၾကာင္းရင္း ပါရမီေတာ္အားျဖင့္ ၾကည္ညိဳေသာအခါ လြန္စြာေကာင္းေသာ အေၾကာင္းမ်ားကို ေတြ႕ရေပသည္။ ဤကား ဘုရားရွင္၏ အေၾကာင္းေကာင္းပံုေပတည္း။

အက်ိဳးေကာင္းပံု

ျပခဲ့ေသာ ပါရမီေကာင္းမူူ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘုရားျဖစ္မည့္ဘ၀၌ ရရွိေသာအက်ိဳးမ်ား၏ အထက္တန္းက်ျခင္းကို“အက်ိဳးေကာင္းျခင္း”ဟု ဆုိလုိပါသည္။ ထုိအက်ိဳးမ်ားကား ရုပ္အဆင္းေတာ္၏ သပၸာယ္ျခင္း၊ ဉာဏ္ေတာ္ ၾကီးမားျခင္း၊ တန္ခိုးအာႏုေဘာ္ၾကီးမားျခင္းမ်ားတည္း။ ထို အက်ိဳးမ်ားကို မိမိတုိ႔ ၾကားဖူးသည့္ အတုိင္း ခ်ဲ႕ထြင္း၍ အာရုံျပဳၾကပါ။

သတၱ၀ါတုိ႔အက်ိဳးမ်ားပံု

ထုိျပခဲ့ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ တင့္တယ္ၾကီးမား ခမး္နားေသာ အက်ိဳးကို ရရွိေတာ္မူျပီးေသာအခါ ေအးေအးသက္သာ သီတင္းသံုးေတာ္မမူပါဘဲ သတၱ၀ါတုိ႔၏ အက်ိဳးစီးပြားမ်ားၾကဖုိ႔ရာ တရားေဟာေတာ္မူလ်က္ ၄၅-၀ါ အခ်ိန္အခါကို ကုန္လြန္ေစတာ္မူပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူခါနီး ဆဲဆဲမွာပင္-

“ဟႏၵ ဒါနိ ဘိကၡေ၀၊ အာမႏၱယာမိ ေ၀ါ။
၀ယဓမၼာ သခၤါရာ၊ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ။”

ဟု ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးေတာ္မူရွာပါေသးသည္။ ထုိသုိ႔ မနားမေန ေဟာျပေတာ္မူေပေသာေၾကာင့္ ကုေဋမ်ားစြာ သတၱ၀ါတုိ႔ သံသရာ၀ဋ္ ဇာတ္သိမ္း၍ ေအးျငိမ္းၾကရပါသည္။

ဤသို႔ အေၾကာင္းေကာင္းပံု၊ အက်ိဳးေကာင္းပံု၊ လံု႔လ၀ီရိယ ၾကီးမား၍ သတၱ၀ါတုိ႔ အက်ိဳးမ်ားပံုကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ႏွင့္ အာရုံျပဳေသာအခါ “ဗုေဒၶါ ေမ သရဏံ အညံနတၳိ = ဘုရားရွင္သည္ တပည့္ေတာ္တုိ႔၏ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ပါေပသည္။ ဘုရားမွတစ္ပါး တျခား ကိုးကြယ္ရာ မရွိေတာ့ပါ”ဟု ဘုရားကိုးကြယ္မူ သရဏဂံုသည္ အသိဉာဏ္ႏွင့္တကြ ထက္သန္ေသာ သဒၶါတရားပါ မိမိသႏၱာန္၌ တည္ေတာ့၏။ ဤကား ဗုဒၶါႏုႆတိ ကမၼ႒ာန္း စီးျဖန္းပြားမ်ားပံု အခ်ဳပ္တည္း။ ဤသို႔ စသည္ျဖင့္ ေမတၱာကို ျဖစ္ေစ၊ ဗုဒၶါႏုႆတိ စေသာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို ျဖစ္ေစ၊ မိမိသႏၱာန္၌ ျဖစ္ေစျခင္း၊ ထံုမြမ္းထားျခင္းကို “ဘာ၀နာ”ဟု ေခၚရေပသည္။ ဤကား သြားရင္းလာရင္း ဘုရားရွိခိုးရင္း ျဖစ္ႏုိင္ေသာ ဘာ၀နာ တခ်ိဳ႕တည္း။ အမ်ားပြားေနက် ဘာ၀နာကို“ဘာ၀နာ” က်မ္းဂန္တုိ႔၌ ေလ့လာဖတ္ရူၾကပါ။


အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာစာအုပ္မွ ထုတ္ႏူတ္ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

www.forverfriends.ning.com

*** အလွဟူသည္ အဘယ္နည္း ? ***



မွန္ထဲေပၚသည့္ ၊ ကိုယ့္႐ုပ္ၾကည့္၍
ပီတိနွင့္ ျမဴး ၊ လူတိုင္း ႐ူး၏။

ဘီလူးပံုမ်ိဳး ၊ ကိုယ့္႐ုပ္ဆိုးလည္း
မိုးေလမျမင္ ၊ လွတယ္ထင္၏။

နတ္သြင္တမွ် ၊ ႐ုပ္ဆင္းလွက
လက္မ ေထာင္ျပ ၊ ပို႐ူးၾက၏။

အေရျပားကို ၊ အလွ ဆိုၾက
အေရျပားတြင္ ၊ အလွ ထင္ၾက
မ်က္ျမင္ေလာက ၊ သဘာဝတည္း။

အေရျပားေအာက္ ၊ ဖံုး၍ေပ်ာက္သည့္
သိပ္ေၾကာက္စရာ ၊ ဒိ႒ိ ငါေၾကာင့္
လူမွာ အျမင္ လြဲရသည္။

ကိုယ္ထဲမွာရွိ ၊ မ်ိဳးဒိ႒ိျဖင့္
ၾကည့္၍ ငါလွ ၊ သူ မလွဟု
ေလာကလူ႕ရြာ ၊ ေျပာဆိုပါ၏။

ငါလွ သူလွ ၊ ျငင္းခံုၾကသည့္
မတူ ဝါဒ ၊ လူ ဟူသမွ်တို႔
အလွဟူသည္ အဘယ္နည္း ? ။ ။

ေက်ာ္မိုး ( စကားဝါေျမ )
၃၊၇၊၂၀၁၃(ဗုဒၶဟူးေန႔)

အေၾကာင္း ၄-ပါးတုိ႔ ျပဳျပင္ေနပံု

ဤေနရာ၀ယ္ ဓာတ္ၾကီးေလးပါးတုိ႔ စုေပါင္းေနပံုႏွင့္ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရေၾကာင့္ ရုပ္တုိ႔ ျဖစ္ရေၾကာင္းကို ထင္ရွားေစရန္ထပ္ရွင္းပါဦးမည္။ ေရွးဦးစြာ ေျမၾကီးျဖင့္ ျပဳလုပ္အပ္ေသာ လူရုပ္ကေလးကို စဥ္းစားၾကစို႔။ ေျမမူန္႔ေတြခ်ည္းသက္သက္ လူရုပ္ျဖစ္ႏုိင္မလား။ မျဖစ္ႏုိင္။ ေျမမူန္႔ေတြခ်ည္းသက္သက္ လူရုပ္ျဖစ္ႏုိင္မလား။ မျဖစ္ႏုိင္။ ေျမမူန္႔ခ်ည္းသက္သက္ ထားလွ်င္ ေလတုိက္သျဖင့္ လြင့္သြားလမ့္မည္။ သို႔ျဖစ္၍ လြင့္မသြားႏုိင္ေအာင္ ေရဆြတ္ေပးရလိမ့္မည္။

ေျမႏွင့္ေရ ေပါင္းမိရုံျဖင့္လည္း လူရုပ္ျဖစ္ဖို႔ မဆုိထားဘိ စည္းစည္းလံုးလံုးပင္ မျဖစ္ႏုိင္ေသး။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စည္းလံုးမိေအာင္ စုေပးရဦးမည္။ ထုိမွ်ျဖင့္လည္း လူရုပ္မျဖစ္ႏုိင္ေသး။ ေရဆြတ္ထားသျဖင့္ စိုးစြတ္ေနေသာရႊံ႕ကို အရုပ္လုပ္ျဖစ္ရုံ ခပ္ထန္႔ထန္႔ျဖစ္ေအာင္ ေနလွန္းေပးရဦးမည္။ ထုိသို႔ ေျမဓာတ္ ေရဓာတ္ လံုးေထြးမိေအာင္ ျပဳေပးေသာ ေလဓာတ္၊ အပူ(မီး)ဓာတ္တုိ႔ျဖင့္ သင့္တင္ရုံညီမွ်ေနေသာ ရႊံ႕ကိုမွ အရုပ္ျပဳလုပ္တတ္သူက အရုပ္လုပ္ေပးေသာေၾကာင့္ လူရုပ္ကေလး ျဖစ္လာရေလသည္။ ဤကား ဥပမာသေဘာအားျဖင့္ ေျပာျပျခင္းသာတည္း။

ကံစီမံပံု

ထုိ႔အတူ ပထ၀ီဓာတ္ခ်ည္းသက္သက္ ခႏၶာကိုယ္မျဖစ္ႏုိင္။ ပထ၀ီဓာတ္လြင့္မသြားေအာင္ အာေပါဓာတ္က စိမ့္စိုလ်က္ရွိရ၏။ စိုထုိင္းထုိင္းမရွိရေအာင္ ေတေဇာဓာတ္က အေငြ႕ေပးလ်က္ရွိရ၏။ တစ္ဖြဲ႕စီတစ္ဖြဲ႕စီ (တစ္ကလာပ္စီ) တြဲမီေအာင္ ၀ါေယာဓာတ္က တြန္းထုိး ဖိညပ္လ်က္ရွိရ၏။ ထုိဓာတ္ၾကီး ၄-ခုအစုအဖြဲ႕၌ မကင္းစေကာင္းေသာ ၀ဏ ဂႏၶ ရသ ၾသဇာတုိ႔ ပါရွိၾက၏။ ထုိသို႔ ရုပ္ကလာပ္မ်ားစြာတုိ႔ ပူးေပါင္းမိေသာအခါ (ေတာ္စြာေလ်ာ္စြာ မပူးေပါင္းဘဲ) ေရွးကလူရုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ေသာ ကံစီမံခ်က္အတုိင္း “လူ႔ကိုယ္ေကာင္”ျဖစ္ေအာင္ ပူးတြဲမိၾကေလသည္။

ထုိကဲ့သို႔ ကံကစီမံရာ၌ ကံျပဳစဥ္က စိတ္အေနအထားလုိက္၍ ေယာက္်ားသဏၭာန္၊ မိန္းမသဏၭာန္ျဖစ္ေအာင္လည္း စီမံရ၏။ အကုသိုလ္ကံအလုိက္ ငရဲသဏၭာန္၊ ျပိတၱာသဏၭာန္မ်ားကိုလည္း စီမံရ၏။ ကုသိုလ္ကံ ေကာင္းမေကာင္းကိုလုိက္၍ လွပေသာသဏၭာန္၊ မလွပေသာသဏၭာန္မ်ားကိုလည္း စီမံရ၏။ အကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ တိရစၧာန္သဏၭာန္ကို ရေသာ္လည္း ေရွးကုသိုလ္ကံမ်ားက အခြင့္သာလာလွ်င္ တိရစၧာန္လွလွကေလးျဖစ္ေအာင္၊ ေကြ်းခ်င္ ေမြးခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ စီမံျပန္၏။ ကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ လူျဖစ္ေသာ္လည္း အကုသိုလ္ကံက မလွမပျဖစ္ေအာင္၊ သူတစ္ပါးရြံမုန္းေအာင္၊ ေပးကမ္းခ်င္သူနည္းေအာင္ စီမံဖန္တီးျပန္၏။ ဤသို႔လွ်င္ ကံတရားသည္ မိမိစြမ္းအားရွိသေလာက္ ဤခႏၶာကိုယ္ (ရုပ္) တရားၾကီးကို ပဋိသေႏၶတည္စ အမိ၀မ္းတြင္းကစ၍ စီမံဖန္တီးထားေလသည္။ (ဤကံေၾကာင့္ျဖစ္ေသာရုပ္ကို “ကမၼဇရုပ္”ဟုေခၚ၏)

စိတ္ကျပဳျပင္ပံု

ကံစီမံထားေသာ ထုိရုပ္ၾကီးကို စိတ္ကလည္း ထပ္မံ၍ျပဳျပင္ျပန္၏။ စိတ္၏အလိုအတုိင္း ထုိင္ရ၊ အိပ္ရ၊ ရပ္ရ၊ သြားရ၏။ သြားလုိေသာစိတ္ ျဖစ္ေသာအခါ စိတၱဇရုပ္တုိ႔သည္ တစ္ကိုယ္လံုး ပ်ံ႕ႏွံ႕လ်က္ျဖစ္၏။ ထုိစိတၱဇရုပ္မ်ား၌ ၀ါေယာဓာတ္သည္ခါတုိင္းထက္ သတၱိေကာင္း၏။ ထုိ၀ါေယာဓာတ္အစြမ္းေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လံုး လူပ္လူပ္ရြရြျဖစ္၏။ ၀ါေယာဓာတ္လြန္ကဲေသာ ရုပ္ကလာပ္ေတြ မ်ားသည္ထက္ မ်ားလာေသာအခါ ေရြ႕ကာေရြ႕ကာ ျဖစ္ရာ၌ (ေရြ႕ခ်င္တုိင္း မေရြ႕ဘဲ စိတ္အလိုက်ေအာင္) ေရြ႕ၾကရေလသည္။

ဤေနရာ၌ “ေရြ႕ကာေရြ႕ကာ ျဖစ္ျခင္”ဟူေသာစကားကို ထပ္၍ ထင္ရွားေစဦးအံ့ - ယခုကာလ ရုပ္ရွင္ရုိက္ကူးရာ၌ လူတစ္ေယာက္၏ ေျခလွမ္း၍ သြားေနပံုထင္ရွားေအာင္ ကားငယ္ကေလးေပါင္းမ်ာားစြာ ရုိက္ကူးရ၏။ ပထမကား၌ ရပ္ေနပံုသာ ပါေသး၏။ ဒုတိယ တတိယစေသာ ကားမ်ား၌လည္း ထူးျခားျခင္း မရွိလွေသး။ ကားေပါင္းအေတာ္မ်ားမွ ေျခၾကြသလိုေပၚလာ၏။ ထုိ႔ေနာက္လည္း ကားေပါင္း အေတာ္မားမွ ေျခကိုေျမွာက္သလုိ ေပၚလာ၏။ ဤသို႔ သြားေနပံုေပၚလာေအာင္ ကားေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္ရေလသည္။ ထိုကားပံုကေလးမ်ားလည္း တကယ့္လူ၏ အေနအထားကို အဆက္္ဆက္ ထင္ရွားေစေသာ ပံုကေလးမ်ားတည္း။

ထို႔ေၾကာင့္ “လူသြားသည္”ဟုဆုိရာ၌ သြားလိုေသာစိတ္ေၾကာင့္ ပထမျဖစ္ေသာ ရုပ္မ်ားမသြားေသး။ မတ္တတ္ရပ္လ်က္ ရွိေသး၏။ သို႔ေသာ္ ပထမရုပ္ကလာပ္၌ ပါ၀င္ေသာ ၀ါေယာဓာတ္ အစြမ္းေၾကာင့္ မျငိမ္မသက္ေသာ အမူအရာျဖစ္လာ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဒုတိယရုပ္စုသည္ ပထမရုပ္စု၏ေနရာ၌ ထပ္၍မျဖစ္ဘဲ ထုိေနရာႏွင့္ ဆက္ကပ္ေနေသာ ဒုတိယေနရာ၌ ျဖစ္၏။ ဤသို႔လွ်င္ ေနာက္ေနာက္ျဖစ္ရေသာ ရုပ္ကလာပ္စုက ေနရာေရြ႕၍ေရြ႕၍ ျဖစ္ေနရာ၀ယ္ (မ်က္စိတစ္မွိတ္ခန္႔အတြင္း၌ ကုေဋတစ္သိန္းခန္႔မက စိတ္ျဖစ္လွ်င္ စိတၱဇရုပ္သည္ ကုေဋတစ္သိန္းမက အထပ္ထပ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္)မ်က္စိတ္စမွိတ္ခန္႔ အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ သြားလာေနေသာ ပုံသဏၭာန္ ထင္ေပၚလာေလသည္။

ထုိ႔ျပင္ “စိတ္ပ်ိဳေတာ့ကိုယ္ႏု” ဆုိသည့္အတုိင္း စိတ္ခ်မ္းသာေသာသူ၌ ၾကည္လင္ေသာ စိတၱဇရုပ္မ်ားျဖစ္၍ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ စကားေျပာေနေသာအခါ၀ယ္ မ်က္ႏွာမ်ားၾကည္လင္၏။ ထိုက္တန္သမွ်က်န္းမာေအာင္ ၾကည္လင္ေသာစိတ္က စြမ္းေဆာင္ႏုိင္၏။ “စိတ္ေထာင္းေတာ့ ကိုယ္ေၾက”ဟု ေျပာရုိးရွိသည့္အတုိင္း စိတ္မခ်မ္းသာလွ်င္ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ရုပ္မ်ား ညွိဳးႏြမ္း၏။ စကားေျပာမတည့္၍ စိတ္မေကာင္းေသာအခါ၌ ခ်ိဳေနေသာမ်က္ႏွာသည္ပင္ ခ်က္ခ်င္းပ်က္ေတာ့၏။

အိမ္တစ္ေဆာင္ကို မီးေလာင္လွ်င္ နီးကပ္ေနေသာ အျခားအိမ္မ်ားလည္း ေလာင္ရသကဲ့သို႔ စိတၱဇရုပ္က ညွိဳးႏြမ္းပူေလာင္ေနလွ်င္ ဆက္စပ္ေနေသာ ကမၼဇ၊ ဥတု၊ အာဟာရဇရုပ္မ်ားလည္း ပူေလာင္ရေတာ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလြန္႕အလြန္ စိတ္မခ်မ္းသာေသာသူသည္ အရြယ္ႏွင့္မတန္ေအာင္ အုိဆုိး၍ ထိုထက္ပူပန္လာေသာအခါ ႏွလံုးကြဲ၍ စုေတရေလေတာ့၏။ ဤသို႔လွ်င္ ခႏၶာကိုယ္ကို ပဋိသေႏၶကစ၍ စိတ္ကလည္း ျပဳျပင္လ်က္ရွိေလသည္။

ဥတုက ျပဳျပင္ပံု

ဥတုကလည္း ရုပ္ကိုျပဳျပင္ႏုိင္၏။ သာယာေသာဥတု၌ ေနထုိင္လွ်င္ ရုပ္ၾကည္လင္၏။ က်န္းမာ၀ျဖိဳး၏။ သန္႔ရွင္းေသာ အိပ္ရာေနရာ အ၀တ္မားကို ၀တ္ေလ့ရွိသူ၌ ထိုအ၀တ္မ်ားေတြ႕ထိေသာ ဥတုေၾကာင့္ သန္႔ရွင္းေသာ ဥတုဇရုပ္မ်ား တုိးပြားသျဖင့္ က်န္းမာ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျမဲသန္႔ရွင္းေနေသာ အ၀တ္ အိပ္ရာေနရာမ်ားကို သံုးစြဲျခင္းသည္ က်န္းမာဖို႔အေၾကာင္း နည္းေကာင္းအစစ္ပင္တည္း။ မသန္႔ရွင္းေသာ အ၀တ္ အိပ္ရာ ေနရာမ်ားကို သံုးစြဲသူ၌ကား ဥတုဇရုပ္မ်ား တုိးပြားသျဖင့္ က်န္းမာေရးဆုတ္ယုတ္ပ်က္ျပား၏။ ေတာ ေတာင္ သစ္ပင္တုိ႔သည္ မုိးက်ေသာအခါ၌ ဥတုေကာင္းႏွင့္ ေတြ႕ရ၍ တုိးတက္ျပန္႔ပြား စည္ကားၾက၏။ ေႏြဥတုက်ေသာအခါ မေကာင္းေသာ ဥတုႏွင့္ေတြ႕၍ ညွိဳးႏြမး္ေျခာက္ေသြ႕ၾကရေလသည္။ ဤသို႔လွ်င္ ဥတုကလည္းခႏၶာကိုယ္ကို အမိ၀မ္းတြင္း ေအာင္းေနစဥ္ကပင္ ျပဳျပင္ေနရကား ဥတုအလိုက္ သစ္ပင္ေတာေတာင္တုိ႔ ေျပာင္းလြဲပံုကို ၾကည့္၍ မိမိကိုယ္၌လည္း ဥတုေကာင္းမေကာင္းလုိက္၍ ဥတုဇရုပ္မ်ားေျပာင္းရပံုကို သတိျပဳပါကုန္။

အာဟာရက ျပဳျပင္ပံု

စားသမွ်အစာ၌ (ေသာက္ေရ၌ပင္) ပါရွိေသာၾသဇာသည္ ရုပ္ကိုျဖစ္ေစႏုိင္၏။ မိမိႏွင့္သင့္ေသာ အစားအေသာက္ႏွင့္ ေဆးမ်ားသာ စားေသာက္သံုးစြဲလွ်င္ ေကာင္းေသာရုပ္္မ်ား တုိးပြား၍ ၀ျဖိဳးၾကည္လည္ စည္ပင္က်န္းမာ၏။ မသင့္ေတာ္ေသာ အစားအေသာက္ႏွင့္ ေဆးမ်ားကို သံုစြဲစားေသာက္မိလွ်င္ မေကာင္းေသာ ရုပ္မ်ားတုိးပြား၍ ညွိဳးႏြမ္းေသြ႕ေျခာက္ ေရာဂါေရာက္ရသည္မွာ မ်က္ျမင္ပင္ျဖစ္သကဲ့သို႔ သင့္ေတာ္ေသာ အစားအေသာက္ႏွင့္ ေဆးမ်ားကို သံုစြဲစားေသာက္ေလ့ရွိသူတို႔ အသက္ရွည္ၾက၊ အနာကင္းၾကသည္မွာလည္း မ်က္ျမင္ပင္ျဖစ္သည္။

အမိ၀မ္းတြင္း သေႏၶတည္ေနစဥ္မွာလည္း ကိုယ္ခႏၶာကေလး ထင္ရွားသည္မွစ၍ အမိစားသမွ်အစာသည္ သူငယ္၏ ကိုယ္အတြင္းသို႔စိမ့္၀င္၏။ ထိုအခါ ကေလး၏ ကိုယ္၌ အာဟာရေၾကာင့္ ရုပ္မ်ား တုိးပြားၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိကေလး၏ က်န္းမာေရးကို လုိးလားေသာ မိခင္တုိင္းပင္ ကိုယ္၀န္ရွိသည္ကစ၍ ကေလးႏွင့္ အသင့္ေတာ္ေသာ အစာအာဟာရမ်ားကို အထူးေရွာင္ၾကဥ္ၾကရသည္။ အမိသည္ အၾကင္အစားအေသာက္ကို စားေသာက္၏။ ထုိအစားအေသာက္ျဖင့္ အမိ၀မ္း၌တည္ေနေသာ ကိုယ္၀န္သူငယ္သည္မွ်တရရွာ၏။ အမိစားေသာအစာသည္ ခ်က္ၾကိဳးမွစိမ့္၍ ကေလးကိုယ္၌ ပ်ံ႕ႏွံ႕၏ဟု က်မး္စာတုိ႔၌ဆုိ၏။ ယခုအခါ၌ကား က်န္းမာေရးကို အေတာ္နားလည္ေသာ ဆရာတုိ႔ညႊန္႔ၾကားခ်က္ျဖင့္ သေႏၶရွိသည္ကစ၍ မိခင္သည္ အားရွိေသာအစာကို စားရ၏။ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း သြားလာမူကို သတိျပဳရ၏။ မၾကာမၾကာ ကိုယ္၀န္ကို ဆုိင္ရာဆရာထံ ျပရ၏။ အအိပ္အစား မွန္ေစရ၏။ မိမိကုိယ္တုိင္က ေရာဂါကင္း၍ ထိုကဲ့သို႔ ဂရုစိုက္ျခင္းရွိပါမွ က်န္းမာေသာ သာသမီးတုိ႔က မ်ားေပးလိမ့္မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိခင္တုိင္းကလည္း ကေလး၏ အာဟာရကို ကိုယ္၀န္ရွိစဥ္ကစ၍ ျပဳျပင္ေပးၾကပါကုန္။

နိဂံုး

ဤမွ်ေသာ စကားအစဥ္ျဖင့္ နားလည္သင့္သမွ် ရုပ္တုိ႔၏ အေၾကာင္းကိုျပခဲ့ျပီ။ ဤသို႔ ရုပ္တုိ႔၏ျဖစ္အင္ကို စီစဥ္ရေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာပဋိပတ္ေၾကာင့္ ဤစာကို ၾကည့္ရူသူတုိင္း ယခုဘ၀က်န္းမာေရး၊ ေနာင္သံသရာ၌ နိဗၺာန္ မေျပာင္းရေသးမီ ရုပ္ေကာင္း ရုပ္မြန္ရေရးအတြက္ ထက္ျမက္ေကာင္းျမတ္ေသာ ကံကိုျပဳႏုိင္ၾကပါေစ။ ငါႏွင့္အတူ အတြင္းလူတုိ႔ကား ျဖစ္ေလရာဘ၀၌ (နိဗၺာန္မရေသးလွ်င္ ကုသိုလ္ေကာင္းမူ ပါရမီျပဳရာ၀ယ္) စိတ္သြားတုိင္းကိုယ္ပါ၍ လိုရာေကာင္းမူမ်ားကို အားထုတ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ က်န္းမာသန္႔ရွင္းေသာ ရုပ္အဆင္းကိုရရွိကာ ပါရမီတုိးပြားေအာင္ ၾကိဳးစားႏုိင္ၾကပါေစ။

ယခု ေနာက္ေႏွာင္း၊ ရုပ္ရည္ေကာင္းဖုိ႔၊ က်ိဳးေၾကာင္းစံုလင္၊ ရုပ္ျဖစ္အင္ကို၊ စီစဥ္ပါရ၊ ဤပုညေၾကာင့္၊ ရူၾကသသူ၊ မ်ားဗုိလ္လူတုိ႔၊ ခုမူေျမာ္ေတြး၊ က်န္းမာေရးႏွင့္၊ ေနာင္ေရးရုပ္ေကာင္း၊ ရဖုိ႔ေၾကာင္းဟု၊ ကံေကာင္းျပဳေစ၊ ငါ့အေနမူ၊ ဘေ၀ ဘ၀၊ ျဖစ္သမွ်၌၊ ပုညအလုပ္၊ ၾကိဳးစားထုတ္က၊ ဤရုပ္ခႏၶာ၊ က်န္းခံသာ၍၊ ခုိင္မာေစေၾကာင္း၊ ေဖာ္အေပါင္းလည္း၊ အေကာင္းဆင္တူ၊ ရုပ္စင္ျဖဴသည္။ နိဗၺဴထုတ္ေခ်ာက္ ေရာက္ရန္ေသာ၀္။

ရုပ္ႏွင္စပ္၍ မွတ္ဖြယ္မ်ားျပီးပါျပီ။

အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာစာအုပ္မွ ထုတ္ႏူတ္ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

www.forverfriends.ning.com

ကာမစိတ္မႊန္သူ

မေထရ္တစ္ပါးသည္ ျမတ္စြာဘုရားအထံေတာ္မွ ကမၼ႒ာန္း သင္ယူခဲ့၍ ေတာသို႔သြားကာ အားထုတ္ရာတြင္ မၾကာမီ ရဟႏၱာျဖစ္၍“ျမတ္စြာဘုရား၏ ဂုဏ္ေတာ္တုိ႔ကို ေအာက္ေမ့လ်က္ ဖူးျမင္အံ့”ဟု သာ၀တိၳသို႔ ျပန္လာရာတြင္ ရြာတစ္ရြာမွ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္သည္ သူ၏လင္ႏွင့္ ရန္ျဖစ္၍ မိဘရွိရာသို႔သြားမည္ဟု ထြက္လာရာ ေတာအုပ္တစ္ခုအတြင္း၌ မေထရ္ကို ျမင္၍“ငါအေဖာ္ရျပီ”ဟူေသာ အမွတ္ျဖင့္ မေထရ္၏ ေနာက္မွ ခြာ၍ လုိက္လာေလသည္။ ဤအမ်ိဳးသမီး ေနာက္ကပါလာသည္ကို မေထရ္လည္း မသိေခ်။

အမ်ိဳးသမီး၏ လင္ေယာက္်ားလည္း အိမ္တြင္ အမ်ိဳးသမီးကို မေတြ႕သျဖင့္ “သူ႔မိဘအိမ္ သြားမွာပဲ”ဟူေသာ အထင္ျဖင့္ အျပင္းခရီးႏွင္၍ လုိက္လာေလရာ ၎မိန္းမကိုေတြ႕ျပီး “သူအဘယ္ေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း လာသနည္း”ဟု ၾကည့္လုိက္ေသာ္ မေထရ္ကို ျမင္ေလလွ်င္ “ဤကိုယ္ေတာ္ ငါ့မယားကို ေသြးေဆာင္ ေခၚလာျခင္းျဖစ္မည္”ဟု စိတ္ကူးလ်က္ မေထရ္ကို ၾကိမ္းေမာင္း ျခိမ္းေျခာက္ေသာအခါ သူ႔မိန္းမက “သူ႔ေနာက္က လုိက္လာသည္ကို မေထရ္ပင္ မသိေၾကာင္း၊ စကားလဲ တစ္လံုးမွ မေျပာရေၾကာင္း ေနာက္သို႔လဲ ျပန္၍ မၾကည့္ေၾကာင္း” ေျပာေသာအခါ ေယာက္်ားက “သင္သည္ မိမိကိုယ္ကို ယူ၍သြားပါသည္ဟု ငါ့ကို ဘယ္ေျပာမည္နည္း၊ သင့္ကိုယူ၍ ဤကုိယ္ေတာ္ မသင့္ေလ်ာ္သည္ကို လုပ္သည္”ဟု ကာမစိတ္မႊန္ကာ ေဒါသၾကီးစြာျဖင့္ မိန္းမကို ျငိဳး၍ ကိုယ္ေတာ္ကို ရုိက္ေလသည္။ ရုိက္ႏွက္ျပီးမွ မယားကို ေခၚ၍ ျပန္ေလသည္။

(ဓမၼပဒ အ႒ကထာ - ၄၁၅)။

ဤ၌ ရဟႏၱာမေထရ္သည္ အာရုံငါးပါးတုိ႔တြင္မက အာရုံေျခာက္ပါး တံခါးေျခာက္ေပါက္တုိ႔ လံုျပီးသား (ဣျႏၵိယသံ၀ရ) သီလႏွင့္ ျပည့္စံုေလသျဖင့္ ေနာက္သို႔ျပန္၍ မၾကည့္ေလေသာေၾကာင့္ ဤဒကာမ လုိက္လာသည္ဟူ၍လည္း မသိခဲ့။ မယားျဖစ္သူကလည္း ထုိေယာက္်ားႏွင့္ ရန္ျဖစ္၍ ထြက္လာရာ မည္သူမွ် ေသြးေဆာင္ေခၚ၀င္ဖုိ႔လည္း မလုိေပ။ ရန္ျဖစ္သျဖင့္ စိတ္လုိက္ မာန္ပါ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္လာတတ္သည္မွာလည္း ထုိေဒါသေရွ႕ေဆာင္မူ၏ သတၱိပင္ဟု မစဥ္းစားဘဲ မေထရ္ကို အရမ္းစြပ္စြဲေလသည္။

စြပ္စြဲရုံတြင္မက... “ရာဂအဟုန္၊ က်ဆင္းမူန္သုိ႔၊ သုန္သုန္တုိက္လွည္း၊ အမုိက္သည္း၏...”ဟု မန္လည္ဆရာေတာ္ဆုိေသာအတုိင္း၊ သူယုတ္သူျမတ္မစဥ္းစားဘဲ ကာမစိတ္မႊန္ကာ မုိက္လံုးၾကီးစြာျဖင့္ ရုိက္နွက္ေလသည္။ ဤသည္မွာလည္း ကာမ၀တၳဳ အေၾကာင္းျပဳ၍ ျဖစ္ရေသာ သံသရာဆင္းရဲျခင္းေပတည္း။ ယင္းသို႔ မုိက္တြင္းနက္သူ ေလာကတြင္ အမ်ားအျပားပင္ ရွိတတ္ေပရာ ထုိသည့္လူမ်ိဳးတုိ႔၏ ဉာဏ္အသိတြင္ ဤအာရုံထု ဖံုးလႊမ္းျပဳခဲ့လွ်င္ မည့္သည့္အမွန္ကိုမွ် မျမင္ဘဲ ျပဳတတ္သည္ကို ဆက္၍ ဖတ္ရူႏုိင္ရန္ ေဖာ္ျပေပးပါအံုးမည္။

ဆရာၾကီး ဦးၾကည္ (သစၥာဒီပက-မူလဓမၼာစရိယ) မဟာဒုကၡကၡႏၶသုတ္ အဖြင့္စာအုပ္မွ ျပန္လည္ ထုတ္ႏုတ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

ဘာသာေရးစာေပမ်ားကို ♣☺ ေမတၱာရိပ္ ☺♣ မွာလည္း လာေရာက္ဖတ္ရူေလ့လာႏုိင္ပါသည္။

www.forverfriends.ning.com

ဥရဂဇာတ္

ေလာကတြင္ ရွိၾကေသာ လူသတၱ၀ါတုိ႔သည္ ေသမည္ကို သိၾကသူမ်ားသာ ျဖစ္သည္၊ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာမ်ားသာ၍ပင္ သိၾကသည္။ အေၾကာင္းမူ ေသတတ္ေသာ ခႏၶာႏွင့္စပ္၍ အေသတရားမ်ားကို မၾကာခဏပင္ နာၾကားေနၾကရသည္။ သို႔ေသမည္ကို သိထားသည္ဆုိေသာ သူမ်ားသည္ မိမိကုိယ္ကို ျဖစ္ေစ၊ မိမိ၏ သားမယား, မိဘ, ညီအစ္ကို, ေမာင္ႏွမ, မိတ္ေဆြသဂၤဟ, ေဆြမ်ိဳးဉာတိ စေသာ သူတုိ႔ ေသၾကလွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သတင္းၾကားရလွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ေသျခင္းတရားသည္ ဓမၼတာတရား ျဖစ္၍ မပူေဆြးၾကဘဲ တရားရၾကပါသလား ဟုေမးလွ်င္ ဤေမးခြန္းသည္ သက္သက္ မျဖစ္ႏုိင္ေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳးဟု ယူဆၾကေပလိမ့္မည္။

ေသျခင္းသေဘာကိုကား သိၾကသည္မွန္၏။ သို႔ရာတြင္ မိမိအတြက္ မဟုတ္သလုိ မိမိအတြက္ဆုိပါကလည္း အလြန္ေစာေသးသည္ဟူေသာ အထင္ရွိၾကသည္ “ဒီအသက္ ေလာက္နဲ႔ေတာ့ ေသဖို႔ မေကာင္းေသးပါဘူး၊ ေစာလွပါေသးတယ္”ဟူေသာ စကားမ်ိဳးသည္ ေသသင့္ေသာ အခ်ိန္ကို သိ၍ေလာ၊ မသိႏုိင္ေသာ တရားငါးပါးကုိပင္ မၾကားဖူး၍ေလာ မေျပာတတ္ေပ။

ကြြ်ႏု္ပ္တုိ႔ ေျပာတတ္သည္ကား ထုိစကားမ်ိဳးေျပာေသာ သူတို႔သည္ ေသတတ္သည္ကို အမ်ားေျပာ အေနႏွင့္သာ ၾကားရဖူး၍ တကယ္ယံုၾကည္မူ မရွိေသးေသာသူ၊ ေသရမည့္ေဘးကို အလြန္ေၾကာက္ေသာ သူသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ တကယ္ပင္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ယံုၾကည္မူရလွ်င္ မိမိ၏ အေသကိုပင္ မိမိသိႏုိင္ေသာ ၀ိပႆနာအလုပ္ အားထုတ္ေပေတာ့မည္ ျဖစ္သည္၊ ေရွးအခါ တကယ္သိေသာ သူတို႔၏ သေဘာထားကို ၾကည့္ပါ။

လြန္ေလျပီးေသာအခါက ကာသိတုိင္း၊ ဗာရာဏသီျပည္တြင္ ဓမၼပါလ မည္ေသာ ပုဏၰားရြာ တစ္ရြာရွိေလသည္။ ထုိရြာတြင္ တစ္ခုေသာ အိမ္၌ ပုဏၰားၾကီး, ပုေဏၰးမ, သား, သမီး, ေခြ်းမ, ကြ်န္မ ငါးဦးတုိ႔ ေနၾကေလသည္။ ထုိသူတို႔သည္ “ငါတုိ႔ကား... ေသတတ္ေသာ သူတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ေသျခင္းဟူသည္ သတၱ၀ါခႏၶာျဖစ္ရွိေသာ သူတို႔၏ မထူးဆန္းေသာ ကိစၥျဖစ္၍ ေသတတ္ေသာ သေဘာသာရွိ၏”ဟု “မရဏာႏုႆတိ” ေသျခင္းကိုသာ ႏွလံုးသြင္းလ်က္ ေနၾကျမဲျဖစ္ေလသည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အျပင္သို႔ ကိစၥရွိ၍ ထြက္သြားခဲ့ေသာ္ က်န္လူမ်ားအား ေသျခင္းသေဘာကို ေျပာျပခဲ့လ်က္ က်န္လူမ်ားအတြက္ အျပင္သြားေသာသူအား ပူပန္ျခင္း၊ စိုးရိမ္ျခင္း မရွိဘဲသာလွ်င္ “ေသျခင္းတရား”ကိုသာ မျပတ္ႏွလံုးသြင္းလ်က္ ေနၾကေလသည္။

တစ္ေန႔ေသာအခါ သားႏွင့္တူ ႏြားတုိ႔ကို ယူ၍ လယ္ထြန္ျခင္းငွာ လယ္ထဲသို႔ ထြက္သြားေလသည္။ ေရွးဦးစြာ သားျဖစ္သူသည္ သစ္ရြက္ေျခာက္တုိ႔ကို မီးထည့္ရန္ စုေနစဥ္ ေျမြေဟာက္ တစ္ေကာင္သည္ မီးရူိ႕မည္ကို ေၾကာက္၍ သစ္ေခါင္းမွ ထြက္ျပီးလွ်င္ သားအား ကိုက္လုိက္ရာ ထိုေနရာတြင္ပင္ လဲက်ေသဆံုးေလသည္။ ေသေလျပီးေသာ သားသည္ သိၾကားမင္း ျဖစ္သြားေလသည္။ ဖခင္ျဖစ္ေသာ ပုဏၰားၾကီးလည္း သားေသသည္ကို ျမင္၍ မိမိတုိ႔ လယ္ထြန္မည့္ အနီးမွ ျဖတ္သြားေသာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕၍...

“အေဆြေယာက္်ား ပုေဏၰးမႏွင့္ အိမ္သားမ်ားကို ေျပာလုိက္ေစလုိပါသည္၊ အိမ္သားအားလံုးလည္း ေရခ်ိဳးျပီးလွ်င္ အ၀တ္ျဖဴ၀တ္၍ ပန္းနံ႔သာတုိ႔ႏွင့္ တစ္ေယာက္စာ ထမင္းကိုယူ၍ အလ်င္အျမန္ လာၾကပါ”

ဟု မွာလုိက္ေလသည္။ ခရီးသြား ေယာက္်ားလည္း ပုဏၰားၾကီးအိမ္သို႔ သြား၍ မွာလိုက္ေသာအတုိင္း ေျပာျပေလလွ်င္ မွာလုိက္ေသာ စကားအရ ျပဳလုပ္စီမံၾက၍ သြားၾကေလသည္။ ပုဏၰားလည္း ေရခ်ိဳး၍ ထမင္းစားျပီးေသာ္ အိမ္သားအာလံုး ၀ိုင္း၍ ထင္းတုိ႔ကို စုေဆာင္းျပီးလွ်င္ အေလာင္းကို ထင္းပံုထက္သို႔ တင္၍ မီးေသြးဖုတ္ရန္ ထင္းပံုကို မီးတုိက္သကဲ့သို႔ စိုးရိမ္းျခင္း၊ ပူေဆြးျခင္း မရွိၾကပါဘဲ “အနိစၥသညာ”ကို ႏွလံုးသြင္း၍ (အဂၢိစ်ာပန) မီးတုိက္ၾကေလသည္။

ေျမြကိုက္ေသ၍ သိၾကားျဖစ္ေနေသာ ပုဏၰားသားသည္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ျဖစ္၍ မိမိ၏ ေရွးေရွးဘ၀တုိ႔၌ ျပဳအပ္ေသာ ကုသိုလ္ကံတုိ႔ကို ဆင္ျခင္လ်က္ မိခင္ဖခင္စေသာ အေဆြအမ်ိဳးတုိ႔အားလည္း အစဥ္သနားသျဖင့္ ပုဏၰားအေရာင္ေဆာင္၍ လာေရာက္ျပီးလွ်င္ အေဆြအမ်ိဳးတုိ႔ မပူမေဆြးသည္ကို ၾကည့္၍ အကယ္ပင္ သေဘာေပါက္သျဖင့္ မပူၾကျခင္းေလာ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ဟန္လုပ္၍ ေနျခင္းေလာဟု သိလုိသျဖင့္...
“အခ်င္းတုိ႔ - သမင္ရလုိ႔ ကင္ေနၾကသလား၊ က်က္လွ်င္ ကြ်ႏု္ပ္မွာ ဆာေလာင္လွပါသျဖင့္ အသား နည္းနည္းေပးၾကပါ”ဟု ေတာင္းေလသာ္...

ပုဏၰားၾကီးက...

“မီးရူိ႕ေနျခင္းသည္ သမင္မဟုတ္ပါ၊ လူေသျဖစ္ပါသည္”

ဟု ဆုိေသာအခါ သိၾကားပုဏၰားက...

“ေၾသာ္... သင္တုိ႔ ရန္သူေသလို႔ မီးရူိ႕ေနၾကသကိုး”

ဟု ဆိုျပန္ရာ...

ပုဏၰားၾကီးက...

“ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔၏ ရန္သူမဟုတ္ပါ၊ အလြန္ ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ားေသာ ငယ္ရြယ္သူျဖစ္သည့္ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔၏ ရင္ႏွစ္သားခ်စ္ပါ”ဟု ေျပာရာ...

သိၾကားပုဏၰားက...

“ဤသို႔ဆုိလွ်င္ သင္တုိ႔သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ မစိုးရိမ္ၾကသနည္း၊ မငိုေၾကြး ၾကသနည္း”ဟု ဆိုေလေသာအခါ...

ပုဏၰားၾကီးက

(ဥရ ေဂါ၀ တစံ ဇိဏံ။ လ။ ဂေတာေသာ တႆယာဂတိ)

ဟူေသာ ၂ဂါထာျဖင့္ ျပန္ေျပာပံုကား…
“ေျမြသည္ အေရေဟာင္းကို စြန္႔၍ သြားသကဲ့သို႔ ဤအတူ သံသရာ၌ က်င္လည္ရေသာ သတၱ၀ါသည္ အသက္ကုန္၍ ေသသည္ရွိေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို အသံုးမျပဳႏုိင္ေတာ့ဘဲ မိမိ၏ ေဆြးမည့္ေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို စြန္႔၍ သြားရ၏။ ထုိေသသူသည္ သူ၏ ကံအတုိင္း ပို႔ေဆာင္ရာ ဂတိသို႔ သြားရသည္ျဖစ္၍ မီးေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ ခႏၶာကိုယ္သည္ သူ၏ ေဆြမ်ိဳးတုိ႔၏ ငိုေၾကြးျခင္းကို မသိ၊ သို႔ေၾကာင့္ ကြ်ႏု္ပ္မငိုပါ”ဟု ပုဏၰားၾကီးက ဆုိ၏။

ပုဏၰားၾကီးကို ေမးျပီးေသာအခါ ပုေဏၰးမၾကီးအား သိၾကားပုဏၰားက...

“ရွင္မသည္ ေသသူႏွင့္ မည္သို႔ ေတာ္စပ္ပါသလဲ”

“ဆယ္လတုိင္ေအာင္ လြယ္၍ ေမြးျပီးလွ်င္ ကိုယ္တုိင္ ႏုိ႔တုိက္ေမြးရသည့္ မိခင္အရင္း ျဖစ္ပါသည္”ဟု ေျပာေလေသာ္...

သိၾကားပုဏၰားက...

“သို႔ျဖစ္လွ်င္ ေယာက္်ားက စိတ္ႏုိင္သူမို႔ မငိုလွ်င္ ရွိပါေစေတာ့၊ အမိတုိ႔ မည္သည္မွာ သားသမီးအေပၚ၌ အလြန္ႏူးညံ့ပါသည္၊ သင္သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ မငိုသနည္း” ဟုေမးရာ...

ပုဏၰားမၾကီးက...

(အနဗိၻေတာ တေတာ အာဂါ။လ။ ဂေတာေသာတႆယာဂတိ)။

ဟု ျပန္ေျပာသည္။

“ငါသည္ သူ႔ကို လာရန္မေခၚခဲ့ပါ၊ ယခုလည္း သြားေတာ့ဟု ခြင့္မျပဳဘဲ သူသြား၏၊ အၾကင္သို႔ေသာ အျခင္းအရာအားျဖင့္ မေခၚဘဲ လာ၍ ထိုထိုသို႔ေသာ အျခင္းအရာအားျဖင့္ ခြင့္မျပဳဘဲ သြားေသာ သံသရာ၌ ဤသို႔ဤသို႔ တစ္ဘ၀မွ တဘ၀သို႔ က်င္လည္ သြားလာေနေသာ သတၱ၀ါတို႔အတြက္ ငိုေၾကြးျခင္းသည္ အက်ိဳးအဘယ္မွာရွိမည္နည္း”

(ေနာက္ဂါထာအတူ)

ဟု ပုဏၰားမၾကီးက ေျပာျပီးေသာအခါ...

သိၾကားပုဏၰားက ႏွမျဖစ္သူတို႔...

“ေမာင္ႏွင့္ ႏွမဟူသည္ အလြန္ခ်စ္ခင္ၾကပါလ်က္ ယခု ေမာင္ေသေသာအခါ သင္ အဘယ္ေၾကာင့္ မငိုသနည္း”ဟု ေမးေလလွ်င္...

ႏွမက...

(သေစေရာ ေဒကိသာအႆံ။ လ။ ဂေတာေသာတႆယာဂတိ)

ဟုေျပာေလသည္။

“အကယ္၍ ငိုေၾကြးခဲ့ပါမူ ပိန္ခ်ံဳးရုံမွ်သာ ရွိရာ၏၊ ထုိသို႔ ငိုေၾကြးျခင္းျဖင့္ အဘယ္အက်ိဳး တစ္စံုတစ္ရာ ရအ့ံနည္း။ ငါတုိ႔ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြ စေသာ အကြ်မ္း၀င္သူတုိ႔ စိတ္ဆင္းရဲမူသာ ျဖစ္ပါမည္”ဟု ျပန္ေျပာသည္။

ေနာက္ မယားျဖစ္သူထံ ခ်ဥ္းကပ္ျပန္၍...

“ေသသူသည္ သင္၏ လင္ဟု ဆုိသည္၊ မယားျဖစ္သူတို႔မွာ လင္ကိုသာလွ်င္ အားကိုးရာ အားထားရာ မွန္၏၊ ယခု လင္ေသေသာအခါ သင္သည္ မုဆုိးမ ျဖစ္ေပေတာ့မည္၊ အားထားရာမဲ့ျပီ၊ သို႔အတြက္ သင္ အဘယ္ေၾကာင့္ မငိုသနည္း” ဟုေမးျပန္ရာ...

မယားျဖစ္သူက...

(ယထာပိဒါရ ေကစႏၵံ။ လ။ ဂေတာေသာ တ ႆယာဂတိ)

ဟု ေျပာသည္။

“သူငယ္သည္ ေကာင္းကင္၌ သြားေသာလကို ငါ၏ ရထားဘီးကို ယူေပးပါဟု ဆုိ၍ ငိုသကဲ့သို႔ ဤအတူ အၾကင္သူသည္ ေသသူကို စုိးရိမ္၏၊ ယင္းသို႔ စိုးရိမ္ျခင္းသည္ ထုိသူငယ္၏ အျဖစ္ႏွင့္ တူသည္သာတည္း”ဟု ဆိုျပန္ေသာ အခါ ကြ်န္မထံသို႔ ကပ္၍...

သိၾကားပုဏၰားက...

“ေသသူသည္ သင္၏ အရွင္သခင္ဟု ဆုိသည္၊ သင္၏ အရွင္သည္ သင့္ကို အလြန္ ႏွိပ္စက္ညွင္းဆဲသူျဖစ္ရမည္၊ ယခုေတာ့ ငါလြတ္ျပီဟု ၀မ္းသာေသာ စိတ္ႏွင့္ သင္မငိုသေလာ”ဟု ေမးျပန္၏။

ထိုအခါ ကြ်န္မက...

(ယထာပိျဗာေဟၼ ဥဒကုေမၻာ။ လ။ ဂေတာေသာ တႆ ယာဂတိ)

“ပုဏၰားၾကီး... ကြဲေလျပီးေသာ ေရအိုးသည္ တစ္ဖန္ ျပန္စပ္၍ မရသကဲ့သို႔ ဤအတူ အၾကင္သူသည္ ေသသူကို စိုးရိမ္၏ ထုိသူ၏ စိုးရိမ္ျခင္းသည္ ကြဲေလျပီးေသာအိုးကို စပ္၍ မရသည္ႏွင့္တူ၏ ထုိေသသူသည္ မိမိလားေရာက္ရာဂတိသို႔ သြးေလျပီျဖစ္၍ မီးေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ ဤကိုယ္ခႏၶာသည္ မိမိတုိ႔၏ ငိုေၾကြးျခင္းကို မသိ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အရွင့္သားကို အေၾကာင္းျပဳ၍ မငိုေၾကာင္း…”

ကြ်န္မက ဆုိေလသာ္...

သိၾကားသည္ ထုိသူတုိ႔၏ စကာကို ၾကားရ၍ အလြန္ေက်နပ္လွရား...

“သင္တို႔၏ (မရဏႆတိ) ေသျခင္းကို နွလံုးသြင္းပြားမ်ားမူသည္ တကယ္ပင္ မွန္လွေပသည္၊ ယေန႔မွစ၍ သင္တုိ႔သည္ဆငး္ရဲၾကီးစြာ အသက္မေမြးၾကရန္အတြက္ ငါသည္ သင္တုိ႔အိမ္တြင္ ရတနာ ၇-ပါး ျပည့္ေအာင္ထားခဲ့ျပီ။ သင္တုိ႔သည္ ေပးလွဴျခင္း၌ မေမ့ပါႏွင့္၊ သီလေစာင့္ျခင္း၊ ဥပုသ္သံုးျခင္းတုိ႔၌ မေမ့မေလ်ာ့ပါေလႏွင့္”

ဟု ဆံုးမစကားေျပာၾကားလ်က္ ငါသည္ ေသသြးေသာ သင္တုိ႔၏ သား၊ ယခု သိၾကားျဖစ္ေနသည္ကို ေျပာျပီးလွ်င္ နတ္ျပည္သို႔ ျပန္ေလသည္။

ပုဏၰားၾကီးမိသားစုလည္း ဒါန-သီလစသည္ကို အသက္ထက္ဆံုး ျပဳက်င့္ၾကလ်က္ ေသေသာအခါ နတ္ျပည္သို႔ လားၾကေလသည္။

(ဤကား - ဇာတက ပါဠိေတာ္ - ပ - အုပ္ ၁၂၂။ ေပတ၀တၳဳပါဠိေတာ္ အ႒ကထာ - ၅၆ ကို ျမန္မာဘာသာျပန္၍ ထည့္လိုက္သည္)။

သတၱ၀ါ၏အျဖစ္သည္ အတိအက်ဆိုရမူ ေသဖို႔ျဖစ္လာသည္ဟု ဆုိက အမွန္ဆုိျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ေလာကစီးပြားေရး၊ သံသရာစီးပြားေရးသည္ မေသမီသာ ျပဳလုပ္ရသည္။ ေသမည့္ ပန္းတုိင္ကား သတၱ၀ါဟုျဖစ္ရွိေနေသာ ခႏၶာ အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔အတြက္ က်ိန္းေသ စိုက္ထူထား၏။ ေသျခင္းကို သိပါသည္ဆုိေသာသူမ်ား ထုိအေသကို ႏွစ္သက္စရာဟု မထင္အပ္ေပ။ ႏွစ္သက္စရာဟု ထင္ေနၾက၍သာ ထုိအေသမ်ိဳး မရေအာင္၊ ခ်ဳပ္ျပတ္ေအာင္ အားထုတ္ရမည့္ ၀ိပႆနာအလုပ္ကို မလုပ္လုိဘဲ ေနၾကျခင္းက ထုိအေသကို ႏွစ္သက္ပါသည္ဟု ၀န္ခံေနသလိုျဖစ္၍ေန၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤ အို, နာ,ေသတတ္ေသာ ခႏၶာ၏ အျဖစ္ဆုိးကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ညႊန္ျပသည္။ အျပစ္ကို ေ၀ဖန္ျပပါလ်က္ မလုိက္နာၾကေခ်။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ အသုဘ အျဖစ္ကို ေဟာျခင္းကား ခႏၶာကိုယ္၌ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ ၀တၳဳပစၥည္းမ်ားသည္ ဘာမွ် တပ္မက္ဖြယ္ရာ မရွိေၾကာင္း အတြင္းအျပင္ စံုလင္ေအာင္ ေဟာျပသည္။ ထင္ျမင္ေအာင္ ေဟာျပသည္။ အေသေကာင္၌ ၾကာေလ ရြံဖြယ္ေကာင္းေလျဖစ္ေသာ အမွန္သေဘာတရားသည္ မေသေသးေသာ မိမိခႏၶာကိုယ္ႏွင့္လည္း ဘာမွ်မထူးျခားေၾကာင္းကို ေဟာျပသည္၊ ၎ျပင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္...

“သေစ ဣမႆ ကာယႆ၊ အေႏၱာ ဗာဟိရေကာသိယာ၊ ဒ႑ံႏူနဂေဟတြာန၊ ကာေကေသာေဏ နိ၀ါရေယ” ဟု ေဟာေတာ္မူသည္။

“ဣမႆကာယႆ၊ ဤကိုယ္အား။ သေစ၊ အကယ္၍။ အေႏၱာဗာဟိရေကာ၊ သံပရာသီးအျခမ္းကဲ့သို႔ အတြင္းအျပင္ ေျပာင္းျပန္လွန္ထားသည္ရွိေသာ္။ သိယာ၊ ျဖစ္ျငားအံ့။ ဧ၀ံသတိ၊ ဤသို႔ ေျပာင္းျပန္လွန္ထားသည္ရွိေသာ္။ တြံ၊ သင္သည္။ ဒ႑ံ၊ တုတ္ေတာင္ေ၀ွးကို။ ဂေဟတြာ၊ ကိုင္၍။ ကာေကေသာဏ၊ က်ီး, ေခြး တုိ႔ကို။ နိ၀ါရေယႏူန၊ ေျခာက္လွန္္႔တားျမစ္ရမည္မဟုတ္ပါေလာ”

လက္ရွိ အသက္ရွင္ေနေသာ မိမိ၏ ခႏၶာကိုယ္၌ လူေသေကာင္ကဲ့သို႔ မထူးျခးေသာ ထင္ျမင္မူရရွိလွ်င္ ဤခႏၶာကိုယ္ကို မွီ၍ျဖစ္ေသာ တဏွာ, မာန, ဒိ႒ိတုိ႔ မျဖစ္ရာေသာ အေၾကာင္းမ်ိဳးစံုကိုလည္း ေဟာထားသည္။ အသက္ရွိစဥ္က အလြန္အဖုိးတန္သူ ျဖစ္ေစကာမူ အသက္ေသက တစ္ျပားမွ တန္ဖုိးမရွိေတာ့ေၾကာင္းလည္း ေဟာၾကားထားသည္။

ဆရာၾကီး ဦးၾကည္ (သစၥာဒီပက-မူလဓမၼာစရိယ) မဟာဒုကၡကၡႏၶသုတ္ အဖြင့္စာအုပ္မွ ျပန္လည္ ထုတ္ႏုတ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

ဘာသာေရးစာေပမ်ားကို ♣☺ ေမတၱာရိပ္ ☺♣ မွာလည္း လာေရာက္ဖတ္ရူေလ့လာႏုိင္ပါသည္။
www.forverfriends.ning.com

ခံစားမွုမွ - ထြက္ေျမာက္ၾက

(၂၃)

ပါဠိေတာ္

“ကိဥၥ ဘိကၡေ၀ ေ၀ဒနာနံ နိႆရဏံ၊ ေယာ ဘိကၡေ၀ ေ၀ဒနာသု ဆႏၵရာဂ၀ိနေယာ ဆႏၵရာဂပၸ - ဟာနံ ဣဒံ ေ၀ဒနာနံ နိႆရဏံ။

ျမန္မာျပန္
“ရဟန္းတုိ႔ - ခံစားမူတို႔၏ ထြက္ေျမာက္ရာသည္ အဘယ္နည္း၊ ရဟန္းတုိ႔ - ခံစားမူတုိ႔၌ တြယ္တာ တပ္မက္မူကို မျဖစ္ေစရန္ ဆံုးမျခင္း၊ မျဖစ္ေအာင္ ပယ္ျခင္းသည္ ခံစားမူတုိ႔၏ ထြက္ေျမာက္ျခင္းတည္း”

အဓိပၸာယ္ရွင္းလင္းခ်က္

ခံစားမူဟူေသာ(ေ၀ဒနာ) တရားမွာ (သုခေ၀ဒနာ၊ ဒုကၡေ၀ဒနာ၊ ဥေပကၡာေ၀ဒနာ) “ခ်မ္းသာခံစားမူ၊ ဆင္းရဲခံစားမူ၊ ခ်မ္းသာမဟုတ္, ဆင္းရဲမဟုတ္သည္ကို ခံစားမူ” အားျဖင့္ ၃-မ်ိဳးရွိေလသည္။ ထုိသံုးမ်ိဳးေသာ ခံစားမူတုိ႔မွ လံုး၀ ထြက္ေျမာက္ႏုိင္ရန္အတြက္မွာ မည္သည့္ ခံစားမူမဆုိ တစ္ခုခုအေပၚ၌ ဆႏၵရာဂမျဖစ္ေအာင္ ဆံုးမျခင္း၊ တားဆီးျခင္း၊ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းအားျဖင့္ လုပ္ငန္းစ၍ ထုိခံစားမူတုိ႔ အေပၚ တပ္မက္စြဲျငိေသာ ဆႏၵရာဂကို လံုး၀ပယ္သတ္ႏုိင္မူသည္ ခံစားမူ (ေ၀ဒနာ)မွ ထြက္ေျမာက္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ထုိထြက္ေျမာက္ရာတြင္ ထြက္ေျမာက္ျခင္း ၃-မ်ိဳးရွိေလသည္။

“တိ၀ိဓံကာမရာဂ ႆနိႆရဏံ၊ ၀ိကၡမၻနနိႆရဏံ တဒဂၤနိႆရဏံ၊ သမုေစၦဒနိႆရဏႏိၱ၊ တတၳအသုေဘပဌမဇၥ်ာနံ ၀ိကၡမၻနနိႆရဏံနာမ၊ ၀ိပႆနာ တဒဂၤနိႆရဏံနာမ၊ အရဟတၱမေဂၢါ သမုေစၦဒနိႆရဏံနာမ”

(အဂၤုတၱရ႒ကထာ-တ-၆၇)

“ကာမရာဂဟူေသာ တရား၏ ထြက္ေျမာက္ရာသည္ သံုးပါးအျပားရွိ၏။ ၀ိကၡမၱနနိႆရဏ ဟူေသာ ၾကာၾကာခြာ၍ ထြက္ေျမာက္ျခင္း၊ တဒဂၤနိႆရဏ ဟူေသာ ခဏခြာ၍ ထြက္ေျမာက္ျခင္း၊ သမုေစၦဒနိႆရဏ ဟူေသာ အျပတ္ခြာ၍ ထြက္ေျမာက္ျခင္းတုိ႔ျဖစ္၏။ ထုိသံုးပါးတုိ႔တြင္ ပထမစ်ာန္ရေအာင္ အသုဘရူျခင္းသည္ ဆႏၵရာဂကို ၾကာၾကာခြာထားႏုိင္ေသာေၾကာင့္ “၀ိကၡမၱန နိႆရဏ” မည္၏။ ခႏၶာကိုယ္အား ပရမတ္ျဖစ္ပ်က္ကို ရူေနမူသည္ ဆႏၵရာဂကို ခဏိကအားျဖင့္ ပယ္၍ ထြက္ေျမာက္ေသာေၾကာင့္ “တဒဂၤနိႆရဏ”မည္၏။ အရတၱမဂ္သည္ ကိေလသာ အားလံုးတို႔ကို သတ္၍ ကိေလသာမွ ထြက္ေျမာက္ရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ “သမုေစၦဒနိႆရဏ” မည္၏။

အျခားေသာ ထြက္ေျမာက္မူ နိႆရဏ ၁၀၈-မ်ိဳးအထိ ပဋိသမီၻဒါမဂၢ ႒ကထာ၌ ျပေသး၏။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ ဆႏၵရာဂမွ ထြက္ေျမာက္လွ်င္၊ ထြက္ေျမာက္ရန္ အားထုတ္ႏုိင္လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေဟာေတာ္မူခ်က္ ျပည့္စံုျပီျဖစ္၏။ ထြက္ေျမာက္ျခင္းသံုးပါး ျပရာ၌-

(၁) လွပေသာ အဆင္းရူပါရုံတစ္ခုကို ဆႏၵရာဂအားျဖင့္ တပ္မက္မူျဖစ္လာလွ်င္ ထုိအဆင္း၌ တပ္မက္ေသာ စိတ္တုိ႔ ကင္းကြာျပတ္စဲသြားေစရန္ အသုဘဟူေသာ မတင့္မတယ္ စက္ဆုပ္ ရြံရွာဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္ရူ၍ ပထမစ်ာန္စသည္ရလွ်င္ ထုိအဆင္း၌ တပ္မက္ေသာ စိတ္တုိ႔ အေတာ္ၾကာေအာင္ပင္ ခြာထြက္ႏုိင္သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထုိကာမမွ ထြက္ေျမာက္မူသည္(၀ိကၡမၻနနိႆရဏ) မည္၏။ သို႔ရာတြင္ ထိုစ်ာန္ေၾကာင့္ ခြာျခင္း၊ ထြက္ေျမာက္ျခင္းသည္ စိတ္ခ်ရေသာ ခြာျခင္း၊ ထြက္ေျမာက္ျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဟူမူ(အႏုသယ) မ်ိဳးေစ့ျပဳတ္ေအာင္ ခြာႏုိင္ေသာ ပညာမ်ိဳးမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

(၂) လွပေသာ အဆင္းရူပါရုံတစ္ခုကို ေတြ႕လွ်င္ (ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံအရ) ျမင္တတ္ေသာသေဘာႏွင့္ ျမင္အပ္ေသာသေဘာသာရွိလွ်င္ ရွိ၏ဟု ပညတ္အာရုံ မယူေသာ အနိမိတၱ သမာဓိျဖင့္ ပရမတ္ အာရုံအတုိင္း အသြင္သဏၭာန္ကို မမွတ္၊ မယူ ျမင္တတ္ေသာ သေဘာသည္ ေဖာက္ျပန္တတ္၏။ ခ်ဳပ္ပ်က္တတ္၏။ ျမင္အပ္သေဘာသည္လည္း ေဖာက္ျပန္တတ္၏။ ခ်ဳပ္ပ်က္တတ္၏။ ျမင္သိသေဘာသည္လည္း ေဖာက္ျပန္တတ္၏။ ခ်ဳပ္ပ်က္တတ္၏။ သို႔ျဖစ္၍ တတ္, ျမင္ျမင္အပ္, ျမင္သိသေဘာတုိ႔သည္ ပရမတ္တုိ႔၏ သေဘာတရားအတုိင္း မိမိ သူတစ္ပါး ျပဳသူျပင္သူမရွိ။ “သူ႔သေဘာအတုိင္း ျဖစ္ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတုိ႔”ဟု ရူေန, သိေနေသာ အခ်ိန္သည္ ထိုမွ်ေလာက္ အခ်ိန္နည္းေသာ္လည္း ကိေလသာကို ခြာျခင္း, ထြက္ျခင္း၌ ၀ိပႆနာရူဆဲ၊ ပရမတ္အာရုံကို သိဆဲအခ်ိန္သည္ (တဒဂၤနိႆရဏ)မည္၏။ ေခတၱ ခဏပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထုိရူဆဲ, သိဆဲ၌(ဖုႆဖုႆဗ်ႏီၱ ကေရာတိ) ဟူ၍ အဂၤုတၱရပါဠိေတာ္ ေဟာခ်က္အတုိင္း တုိက္ေတြ႕တုိင္း ဉာဏ္က ကိေလသာကို သတ္၍သတ္၍ သြားေသာေၾကာင့္ ထုိ၀ိပႆနာျဖင့္ ကိေလသာသတ္မူသည္ စိတ္ခ်ရေလသည္။

(၃) ယင္းသို႔ ဒိဠိကိေလသာမွစ၍ မဂ္အဆင့္ဆင့္ ပယ္သတ္လ်က္သြားရာ အရဟတၱမဂ္အေရာက္တြင္ ကိေလသာဟူသေရြ႕ အၾကြင္းအက်န္မရွိ။ အျမစ္မွတူး၍ သတ္ျပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ (သမုေစၦဒနိႆရဏ) အျပီးသတ္ ထြက္ေျမာက္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

ထြက္ေျမာက္ျခင္း (နိႆရဏ)ကို ေဟာရာ၌ “ဆႏၵရာဂ ၀ိနယ၊ ဆႏၵရာဂပၸဟာန” ႏွစ္ခ်က္ျပ၍ခ်ည္း ေဟာေတာ္မူသည္။ ထုိတြင္ ကိေလသာကို သတ္ဆဲ, ဆံုးမဆဲ, အားထုတ္ဆဲ ပုဂၢိဳလ္ကို “ဆႏၵရာဂ၀ိနယ” တစ္နည္း “တဒဂၤနိႆရဏ”ဟုေခၚ၍ ကိေလသာကိုသတ္ျပီး, ဆံုးမျပီး, အားထုတ္ျပီးေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို “ဆႏၵရာဂပၸဟာန” တစ္နည္း “သမုေစၦဒ နိႆရဏ”ဟု ေခၚႏုိင္ေလသည္။

၀ိပႆနာအလုပ္ အားထုတ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔သည္ “ဆႏၵရာဂ၀ိနယ” “တဒဂၤနိႆရဏ” ျဖစ္ရန္သာ အေရးၾကီးစြာ ဂရုစိုက္ဖုိ႔လုိေလသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔၏ ခႏၶာ၌ (ေ၀ဒနာသံုးပါး) ခံစားမူ သံုးမ်ဳိးတုိ႔သည္ အခါခပ္သိမ္း ျဖစ္ရွိေနသည္။ ခ်မ္းသာခံစားခိုက္ ဆင္းရဲခံစားမူ၊ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ မဟုတ္ေသာ ခံစားမူမ်ိဳး မရွိေပ။ ဆင္းရဲခံစားခိုက္၊ ခ်မ္းသာခံစားမူ၊ ခ်မ္းသာမဟုတ္, ဆင္းရဲမဟုတ္ေသာ ခံစားမူတုိ႔ မျဖစ္မရွိေပ။ ခ်မ္းသာမဟုတ္, ဆင္းရဲမဟုတ္ေသာ သေဘာကို ခံစားခိုက္ ခ်မ္းသာခံစားမူ, ဆင္းရဲ ခံစားမူမ်ိဳးတို႔ မျဖစ္, မရွိေပဟု ဘုရားေဟာေတာ္မူသည္။

ဆုိလုိသည္မွာ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔တြင္ (ေ၀ဒနာ) ခံစားမူ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး အျမဲရွိေနသည္။ ေ၀ဒနာဆုိ၍ ဒုကၡတစ္မ်ိဳးတည္းဟု မယူဆေလႏွင့္၊ ငါးပါေမွာက္သြားမည္။ မိမိသည္ အကယ္၍ (သုခေ၀ဒနာ) ခ်မ္းသာကို ခံစားေနသည္ျဖစ္အံ့၊ ခ်မး္သာေနဆဲတြင္ မည္သို႔ သေဘာထားမည္နည္း။ ခ်မ္းသာေနလွ်င္ ခ်မ္းသာေနသည္ဟု ထင္ေနလွ်င္ ႏွစ္သက္သေဘာက်မူ, တပ္မက္မူ “ရာဂါႏုသယ”ကား လက္ပိုက္ၾကည့္ေနမည္ မဟုတ္ပါေခ်။ ေ၀ဒနာသံယုတ္၊ ပဟာနသုတ္ကို ၾကည့္ေလာ့။ ထုိ႔ေၾကာင္ ့ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔သည္…

“ျဖစ္ပ်က္မျမင္၊ ခ်မ္းသာထင္၊ စြဲလွ်င္ရာဂမည္”

“ဆႏၵရာဂ၊ တဏွာျပ၊ မုခ်လမ္းမွားျပီ”

ဟုဆုိခဲ့သည္၊ ခ်မ္းသာကို ခံစားေနေသာ ပုဂၢိဳလ္၏စိတ္သည္ သာယာသည္၊ ႏွစ္သက္သည္၊ တပ္မက္သည္၊ တြယ္တာသည္၊ စြဲလမး္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သဠာယတနသံယုတ္၌…

“သုခံ ေ၀ဒယမာနႆ၊ ေ၀ဒနံအပၸဇာနေတာ၊ ေသာရာဂါႏုသေယာ ေဟာတိ၊ အနိႆရဏ ဒႆိေနာ”

(ပဟာနသုတ္ - ၄၀၈)

“ခ်မ္းသာေသာ ခံစားမူကို ခံစားေသာသူအား ထုိခံစားမူတို႔၏ သေဘာတရားကို ပ်က္မူဟူ၍ မသိေသာေၾကာင့္ ခံစားမူတို႔၏ အပ်က္သေဘာကို မျမင္ေသာ ထုိပုဂၢိဳလ္သည္ ရာဂတဏွာ ကိေလသာသို႔ ကိန္း၀ပ္ေရာက္ရွိျခင္းသည္ ျဖစ္၏”

ဟု ေဟာေတာ္မူသည္။ ထုိခ်မ္းသာခံစားမူ၌ ကိေလသာ မျဖစ္ေစရန္ကား… (ပါဠိျမွဳပ္ခဲ့အံ့)။

“ခ်စ္သားတို႔… အကယ္၍ ခ်မ္းသာကို ခံစားဆဲျဖစ္ေသာ ထုိသူသည္ ဤသို႔သိရာ၏ ငါ့အား ခ်မ္းသာ ခံစားမူကား ျဖစ္ေလျပီ၊ ထုိခ်မ္းသာ ခံစားမူဟူသည္ အလုိအေလ်ာက္ ျဖစ္သည္မဟုတ္၊ အစြဲအမွီရွိ၍သာ ျဖစ္ေပၚလာ၏။ အဘယ္ကို စြဲမွီ၍ ျဖစ္လာသနည္း၊ ဤခႏၶာကိုယ္ပင္ စြဲမွီ၍ ျဖစ္လာ၏။ ဤအစြဲအမွီခံရေသာ ခႏၶာကိုယ္သည္ကား မျမဲေသာသေဘာ၊ ျပဳျပင္အပ္ေသာသေဘာ၊ အေၾကာင္းကို အစြဲျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚျခင္း သေဘာရွိ၏။ ဤခႏၶာသည္ ဤသို႔ မျမဲေသာ၊ ျပဳျပင္အပ္ေသာ အေၾကာင္းကို စြဲ၍ ျဖစ္ေပၚျခင္းရွိလွ်င္ ဤခႏၶာကိုယ္ကိုစြဲမွီ၍ ျဖစ္ေသာခ်မ္းသာ ခံစားမူသည္ အဘယ္မွာ ျမဲပါလိမ့္မည္နည္းဟုသိ၏။ ထုိသူသည္ ဤခႏၶာကိုယ္၌ လည္းေကာင္း၊ ခ်မ္းသာခံစားမူ၌ လည္းေကာင္း၊ မျမဲေသာ သေဘာကို မျပတ္ရူလ်က္ေန၏။ ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာကို မပ်က္ ရူလ်က္ေန၏။ တပ္မက္ကင္းမူကို မျပတ္ရူလ်က္ေန၏။ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေသာ သေဘာကို မျပတ္ရူလ်က္ေန၏။ စြန္႔ပစ္ျခင္းသေဘာကို မျပတ္ရူလ်က္ေန၏။ ယင္းသို႔ ရူျမင္ေနေသာ သူအားရာဂတဏွာ ကိေလသာသည္ ထုိသူ၌ မကိန္း၀ပ္ေတာ့ေပ”

ဤကား (သုခေ၀ဒနာ) ခ်မ္းသာ ခံစားမူ၌ ထြက္ေျမာက္ရာလမ္းတည္း။

ခ်မ္းသာခံစားျခင္းတကာတုိ႔တြင္ စ်ာန္ခ်မ္းသာ ခံစားျခင္းသည္ အမြန္ဆံုး၊ အျမတ္ဆံုးႏွင့္ အသာဆံုးျဖစ္၏။ ထုိစ်ာန္အဘိညာဏ္တုိ႔ ခ်မ္းသာကို ခံစားၾကေသာ စ်ာနလာဘီ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ားပင္လွ်င္ ထုိခံစားမူကိုသာ သာယာမေနဘဲ “တံ စ်ာနံ ပါဒကံ ကတြာ” ထုိရရွိ ခံစားေနရေသာ စ်ာန္ခ်မ္းသာကိုပင္ အေျခခံထား၍ “ခယ ၀ယံ ၀မၼ သေႏၱာ” ကုန္တတ္ ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာကို ရူျမင္လ်က္ “၀ိပႆနံ ၀ၯေႏၱာ” ၀ိပႆနာကို ပြားကာ “မဂၢပရမၸရာယ” မဂ္အဆင့္ဆင့္ တက္ျပီးလွ်င္ “အရဟတၱံ အပါ ပုဏိ” ရဟႏၱာအျဖစ္သို႔ ေရာက္၏။

စ်ာန္ခ်မ္းသာကို ခံစားေသာ ပုဂၢိဳလ္၏ ၀ိပႆနာလမး္ႏွင့္ အရဟတၱဖုိလ္ ရေရာက္သူတုိ႔ကား မ်ားလွေခ်၏။ သက္ေသေတြ ထုတ္ျပန္ရန္ကား က်ယ္၀န္းလွသျဖင့္ ယခု သာသနာနယ္ပယ္တြင္ ထင္ရွားေနေသာ (ဒုကၡေ၀ဒနာ) ဆင္းရဲခံစားမူ၏ ထြက္ေျမာက္လမ္းကိုသာ ေဖာ္ျပပါအံ့။

“ဒုကၡံေ၀ဒယမာနႆ၊ ေ၀ဒနံအပၸဇာနေတာ၊ ပဋိဃာႏုသေယာ ေဟာတိ၊ အနိႆရဏဒႆိေနာ”

“ဆင္းရဲေသာ ခံစားမူကို ခံစားေသာသူအား ထုိခံစားမူ သေဘာတရားကို ပ်က္မူဟူ၍ မသိေသာေၾကာင့္ ခံစားမူတုိ႔၏ အပ်က္သေဘာကို မျမင္ေသာ ထုိပုဂၢိဳလ္သည္ ပဋိဃာဓႏုသယ ဟူေသာ ေဒါသ ေဒါမနႆတုိ႔ ကိန္း၀ပ္ျခင္းသို႔ေရာက္၏”

ဟု ေဟာေတာ္မူသည္။ ထုိဆင္းရဲ (ဒုကၡေ၀ဒနာ) ခံစားမူ၌ စိတ္ျငိဳျငင္မူ၊ မေက်နပ္မူ၊ မၾကည္သာမူ၊ ကသိကေအာက္ျဖစ္မူသည္(အနာဂါမ္ရဟႏၱာ) ကလြဲလွ်င္ ျဖစ္မည္ခ်ည္းတည္း။ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္ မည္သို႔ သေဘာထားမည္နည္း၊ ဆင္းရဲကို ဆင္းရဲဟု သိေနရုံမွ်ႏွင့္ ေဒါသ, ေဒါမနႆတုိ႔က ခြင့္လႊတ္မည္ မဟုတ္ေပ။ ထုိဆင္းရဲခံစားမူအား ၎၏ သေဘာတရားကို ဉာဏ္အသိႏွင့္ သိေနရန္အတြက္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ညႊန္ျပ ေဟာၾကားပံုကို ေလ့လာၾကည့္ပါ။ သင့္အတြက္ အက်ိဳးမယုတ္ပါ။

“ခ်စ္သားတုိ႔… အကယ္၍ ဆင္းရဲကို ခံစားရဆဲျဖစ္ေသာ ထုိသူသည္ ဤသို႔သိရာ၏၊ ငါ့အား ဆင္းရဲခံစားမူကားျဖစ္ေလျပီ၊ ထုိဆင္းရဲခံစားမူဟူသည္ အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္သည္မဟုတ္၊ အစြဲအမွီရွိ၍သာ ျဖစ္ေပၚလာ၏၊ အဘယ္ကို စြဲမွီ၍ ျဖစ္ေပၚသနည္း၊ ဤခႏၶာကိုယ္ကိုပင္ စြဲမွီ၍ ျဖစ္လာ၏၊ ဤအစြဲအမွီခံရေသာ ခႏၶာကိုယ္သည္ကား မျမဲေသာသေဘာ၊ ျပဳျပင္အပ္ေသာသေဘာ၊ အေၾကာင္းကို အစြဲျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚျခင္းသေဘာရွိ၏၊ ဤခႏၶာသည္ ဤသို႔ မျမဲေသာ, ျပဳျပင္အပ္ေသာ, အေၾကာင္းကိုစြဲ၍ ျဖစ္ေပၚေသာ သေဘာရွိလွ်င္ ဤခႏၶာကိုမွီ၍ ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲခံစားမူသည္ အဘယ္မွာ ျမဲပါလိမ့္မည္နည္းဟုသိ၏။ ထုိသူသည္ ဤခႏၶာကိုယ္၌လည္းေကာင္း၊ ဆင္းရဲခံစားမူ၌ လည္းေကာင္း မျမဲေသာသေဘာကို မျပတ္ရူလ်က္ေန၏။ ပ်က္တတ္ေသာသေဘာကို မျပတ္ရူလ်က္ေန၏။ ယင္းသို႔ ရူျမင္ေနေသာ သူအား ပဋိဃာဓႏုသယဟူေသာ ေဒါသ, ေဒါမနႆသည္ မကိန္း၀ပ္ေတာ့ေပ”

(သဠာယတနသံယုတ္ ေဂလညသုတ္ - ၄၀၃)

ဤပါဠိေတာ္ ေဟာခ်က္ကို အလုပ္တရား၏ အမွန္ကို ရွာေသာ ေယာဂီသည္ ေသခ်ာစြာ ေလ့လာအပ္ေပသည္။ “ေ၀ဒနာ၊ ေ၀ဒနာ” ႏွင့္ဒုကၡ တစ္မ်ိဳးကိုသာ ေပ၍ရူေနေသာ ေယာဂီသည္ မည္သို႔ပင္ သည္းခံႏုိင္ပါသည္ ဆုိေစကာမူ စိတ္ျငိဳျငင္မူ၊ ကသိကေအာက္ျဖစ္မူရွိလာလွ်င္ ထုိစိတ္ႏွင့္အတူ ေဒါသ, ေဒါမနႆကား ၀င္ျပီး ျဖစ္ေလျပီ။ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ ပညာဉာဏ္ျဖင့္သာ သိအပ္ေသာ ၾကံစည္စိတ္ကူးယူေသာ စိတ္ကူးယဥ္သူတုိ႔၏ အရာမဟုတ္ေသာ၊ ပညာရွိမဟုတ္, ပညာရွိေယာင္ေဆာင္ကာ လွည့္ပတ္အပ္ေသာ သေဘာမရွိေသာ ဤတရားကား အလြန္ပင္ သိမ္ေမြ႕လွ၏။ ႏူးညံ့လွ၏၊ ၀ိပႆနာျဖစ္ေသာ ဉာဏ္၌ ညစ္ႏြမ္းေစတတ္ေသာ (ကိေလသာ) အခိုးအေငြ႕၊ အရွိန္အေစာ္၊ အနံ႔ အသက္ လံုး၀ကင္းစင္၍ စင္ၾကယ္ေသာ “မဇၥ်ိမပဋိပဒါ-၀ိသုဒၶိပဋိပဒါ” စိတ္အက်င့္လမ္းစဥ္၊ ဉာဏ္အက်င့္ လမ္းစဥ္ ျဖစ္သည္ကို သတိၾကီးစြာ ထား၍ ေလာ့လာဖုိ႔လုိသည္။

၀ိပႆနာအလုပ္သည္ ရုပ္ခႏၶာကို အရူခံအျဖစ္ ထား၍ ဉာဏ္အသိ ေလ့က်င့္ရေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္ကိုလည္း မ်က္ျခည္ျပတ္၍ မရေပ။ ရုပ္နာမ္ခႏၶာကို ေပေတထား၍ရူေနလွ်င္, ၾကည့္ေနလွ်င္ ျဖစ္တတ္ေသာ သေဘာကို ေလ့လာၾကည့္ပါ။

ဆရာၾကီး ဦးၾကည္ (သစၥာဒီပက-မူလဓမၼာစရိယ) မဟာဒုကၡကၡႏၶသုတ္ အဖြင့္စာအုပ္မွ ျပန္လည္ ထုတ္ႏုတ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

ဘာသာေရးစာေပမ်ားကို ♣☺ ေမတၱာရိပ္ ☺♣ မွာလည္း လာေရာက္ဖတ္ရူေလ့လာႏုိင္ပါသည္။
www.forverfriends.ning.com

ေျမြကိုက္ခံ၍ တရားနာျခင္း

ဂဂၤါ၀န၀ါလိ ဟူေသာ အရပ္၌ ရဟန္းသံုးက်ိပ္သည္ ၀ါကပ္၍ တရားအားထုတ္ၾကေလသည္။ ၁၅-ရက္တစ္ၾကိမ္ အလွည့္က် တရားေဟာၾကရသည္၊ တစ္ခုေသာ တရားေဟာ အလွည့္တြင္ မေထရ္တစ္ပါးသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ပညတ္ေတာ္အတုိင္း ပစၥည္းေလးပါးတုိ႔၌ ေရာင့္ရဲျခင္း အက်ိဳးကို ေဟာေလသည္။ ပိ႑ပါတိက အမည္ရွိ မေထရ္တစ္ပါးသည္ ေနာက္က်ေနေသာေၾကာင့္ ပရိသတ္အစြန္ ေခ်ာင္က်၍ ေမွာင္ကြယ္ေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ကာ တရားနာေလသည္။ ေျမြေပြး တစ္ေကာင္သည္ မေထရ္၏ ဒူးေခါင္းသားကို ေမြးညွပ္ျဖင့္ ဆြဲႏုတ္သကဲ့သို႔ အျပင္းအထန္ ကိုက္ေလသည္။ မေထရ္သည္ ေျမြေပြးကို ျမင္သျဖင့္ “ယေန႔-ငါသည္ တရားနာမူ၏ အႏၱရာယ္မျဖစ္ေစအံ့”ဟု ၾကံ၍ ေျမြေပြးကို ဖမ္းကာေတာင္းတစ္ခုတြင္ ထည့္ထားျပီးလွ်င္ အ၀၌ ပိတ္ဆုိ႔လ်က္ တရားနာျမဲ နာေလသည္။ အာရုဏ္တက္လတ္ေသာ္ မေထရ္သည္ ေျမြဆိပ္တက္ျခင္းကို သည္းခံေသာအားျဖင့္ ဖယ္ခြာ၍ တရားအားထုတ္ေလရာ…

၁။ ေျမြဆိပ္သည္ ကိုက္ရာဌာနမွ ဆင္း၍ ေျမသို႔၀င္ျခင္း၊

၂။ မေထရ္သည္ အနာဂါမိဖိုလ္၌ တည္ျခင္း၊

၃။ တရားေဟာ ပုဂၢိဳလ္၏ တရားျပီးဆံုးျခင္းသည္ တစ္ျပိဳင္နက္ ျဖစ္ေလသည္။

ထုိ႔ေနာက္ တရားပြဲျပီးဆံုး၍ ရဟန္းမ်ားျပန္ၾကြမည္ ရွိေသာအခါ ေျမြကိုက္ခံရေသာ မေထရ္က “ငါ့အရွင္တုိ႔ ငါသည္ ခိုးသူတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းမိထားျပီ”ဟု ဆုိ၍ ေျမြကို ေျမ၌ လႊတ္၏။ ရဟန္းတို႔က “ငါ့ရွင္ - ဘယ္အခ်ိန္၌ သင့္ကို ကိုက္သနည္း”ဟု ေမးရာ “မေန႔ညဦးက ကိုက္ပါသည္”ဟု ဆုိေသာအခါ “ငါ့ရွင္ - အဘယ္ေၾကာင့္ ငါတုိ႔ကို မေျပာသနည္း”ဟု ဆုိၾကေသာအခါ မေထရ္က “ငါ့ရွင္တုိ႔ - အကယ္၍ ငါသည္ ေျမြကိုက္ျပီဟု ေျပာလွ်င္ တရားထူးကို ငါရမည္ မဟုတ္ပါ”ဟု ေျပာဆုိေလသည္။ ေနာက္တစ္ပံု…


ကဠမၺရ အမည္ရွိ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ သားငယ္ကို ရင္၀ယ္ပိုက္လ်က္ တရားနာသြားအံ့ဟု စိတၱလ ေတာင္သို႔ သြား၍ ပရိသတ္အစြန္ သစ္ပင္၏ အရင္းတြင္ သားငယ္ကို အိပ္ေစ၍ မိမိမူကား သစ္ပင္ကို မွီလ်က္ တရားနာေနေလသည္။ သန္းေခါင္ယံ အခ်ိန္တြင္ ေျမြတစ္ေကာင္သည္ ၎၏ မ်က္ေမွာက္၌ အပ္ေနေသာ သားငယ္ကေလးအား အစြယ္ ၄-ေခ်ာင္းျဖင့္ အျပင္းအထန္ ကိုက္ေလသည္။ ထိုမိန္းမသည္ “အကယ္၍ - ငါ့သားအား ေျမြကိုက္သည္ဟု ေအာ္ေလလွ်င္ တရား၏ အႏၱရာယ္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္၊ ငါသည္ သံသရာ၌ က်င္လည္ခဲ့ရေသာ ဘ၀မ်ားတြင္ သားသမီးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ရခဲ့ဖူးျပီ၊ တရားကိုသာ နာ၍ သိအပ္ေသာ တရားကိုသာ ဂရုစိုက္ ႏွလံုးသြင္းအံ့”ဟု ၾကံ၍ ညဥ္႔သံုးယံ ပတ္လံုး တရား အားထုတ္ေလရာ ေသာတာပတၱိဖုိလ္သို႔ ေရာက္၍ အာရုဏ္တတ္ေသာအခါ သစၥာဆုိျခင္းအားျဖင့္ သားငယ္ကို အဆိပ္က်ေစလ်က္ ေကာက္ခ်ီ၍ ျပန္သြားေလသည္။

(အဂၤုတၱရ ႒ကထာ - ဒုအုပ္ - ၁၃၄၊ ၁၃၅)။

ဤ၌ ပထမ၀ိ႑ပါတိက မည္ေသာ ရဟန္းမွာ တရားနာေနရာတြင္ ဒူးေခါင္း၌ ေျမြကိုက္ေလသည္။ ေနာက္တြင္ ထုိေျမြကိုက္မူေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အဆိပ္တက္မူ ဒုကၡေ၀ဒနာကို ခြာ၍ တရား အားထုတ္ေလရာ အနာဂါမ္လည္းျဖစ္၊ ေျမြဆိပ္လည္း ေျမသို႔၀င္၊ တရားပြဲလည္း ျပီးဆံုးသြားေၾကာင္းကို ဆင္ျခင္ၾကည့္လွ်င္ ေျမြကိုက္ခံရျခင္း၊ ေျမြဆိပ္တက္ျခင္း ဟူသည္ ေသအံ့ေသာ ဆင္းရဲၾကီးစြာေသာ ဆင္းရဲျဖစ္၏။ ကိုက္ေသာ ေျမြကလည္း ေျမြေပြးျဖစ္၍ ေသတတ္ေသာ အဆိပ္ရွိ သတၱ၀ါျဖစ္၍ ဆင္းရဲဒုကၡမွာ ေသးငယ္သည္ မဟုတ္။

ဤေနရာတြင္ ကိုက္ေသာ ေျမြကို “ေဂါနသ”ဟု ဆုိရာ အဘိဓာန္၌ စပါးအံုး ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ငန္းကြ်ဲ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ေျမြေပြးဟူ၍လည္းေကာင္း ေဖာ္ျပသည္။ သို႔ရာတြင္ ၀ိမတိ၀ိေနာဒနီဋီကာ၌…

“ေဂါနသာတိသပၸ၀ိေသသာ ေယယံပိေ႒သု မဟႏၱာနိ မ႑လာနိ သႏၵိႆႏၱိိ”

“ေဂါနသဟူသည္ကား ထူးေသာေျမြတည္း၊ ထုိေျမြ၏ ေက်ာတြင္ အလြန္ၾကီးေေသာ အ၀ုိင္းအကြက္တုိ႔သည္ ထင္ထင္ရွားရွား ရွိကုန္၏” ဟူ၍ ဆုိရာ ေျမြေပြးပင္ျဖစ္ေလသည္။

အဂၤုတၱရဋီကာ၌ကား “ေဂါနေသာတိမ႑လသေပၸါ”ဟု ဆုိသျဖင့္ အကြက္အ၀ုိင္း ရွိေသာ ေျမြေပြးဟုပင္ ယူဆရသည္။

မည္သို႔ပင္ဆုိေစ မေထရ္မွာ ေျမြကိုက္သျဖင့္ အဆိပ္တက္လာေလရာ ထိုအဆိပ္ကို အ႒ကထာ၌ “၀ိသံ၀ိကၡေမၻတြာ”အဆိပ္တက္မူကို ခြာ၍ ဟု ျပသည္ကို ထင္ရွားခိုင္လံုေစရန္ ဋီကာ၌…

“၀ိသံ၀ိကၡေမၻတြာဘိ - ၀ိပႆနာ ေတေဇန ၀ိသေ၀၀ံကၡေမၻတြာ”

(အဂၤုတၱရဋီကာ - ၁၂၂)။


“အဆိပ္တက္ျခင္းကို ခြာဖယ္၍ ဟူသည္ကား ၀ိပႆနာ ရူေသာ ဉာဏ္၏ အစြမ္းသတၱိျဖင့္ အဆိပ္တက္ျခင္းအဟုန္ကို ဖယ္ခြာ၍”

ဟု ေဖာ္ျပေပရာ ၀ိပႆနာဉာဏ္သည္ ရုပ္နာမ္ပရမတ္ကိုသာ ရူသည္ျဖစ္၍ ေျမြကိုက္ျခင္း, အဆိပ္တက္ျခင္း စေသာ ပညတ္အာရုံကို ႏွလံုးမသြင္း အသိအမွတ္ မျပဳေသာအားျဖင့္ ေျမြဆိပ္တြင္သာမက ပညတ္မ်ိဳးစံုကိုပင္ ဖယ္ခြာ၍ ရူသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မေထရ္သည္ “တိဏၰံ ဖလာနံပါပုဏာတိ” သံုးမဂ္သံုးဖုိလ္ေရာက္၍ အနာဂါမ္ျဖစ္ေလသည္။ ဒုကၡေ၀ဒနာ ေတြ႕လာတုိင္းေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ ေဒသနာေတာ္တြင္ ဖယ္၍ခြာ၍ ရူသည္ခ်ည္းတည္း။

၎အျပင္ ကဠမၺရ အမည္ရွိ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္လည္း စိတၱလေတာင္သို႔ သြား၍ တရားနာရာတြင္ သားငယ္ကေလးအား ၎၏ ေရွ႕တြင္ သိပ္ထားသည္။ တရားနာေနစဥ္ သန္းေခါင္းယံ အခ်ိန္၌ ကေလးငယ္အား ေျမြကိုက္သည္။ ထုိအခါတြင္“ငါ့သားကေလးကို ေျမြကိုက္လုိ႔ ဟု ေအာ္လုိက္ပါက အျခားတရားနာသူတုိ႔ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မည္။ ငါသည္ သံသရာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ခဲ့ရာတြင္ ျဖစ္ရာဘ၀တုိ႔၌ သားသမီးေျမာက္မ်ားစြာ ရခဲ့ဖူးျပီ၊ တရားကားမရခဲ့။ သို႔အတြက တရားအေႏွာင့္အယွက္ေတာ့ မျဖစ္ေစလို၊ သားေသထုိက္က ေသေစေတာ့”ဟု ႏွလံုးပိုက္၍ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ တရားကို အထူးဂရုစိုက္၍ အားထုတ္ေလရာ ေသာတာပန္ျဖစ္ျပီး အာရုဏ္တက္ခါမွ သစၥာဆုိ၍ ကေလးမွ ေျမြဆိပ္ကို က်ေစျခင္းျဖင့္ အသက္ခ်မး္သာရာရျပီး ကေလးကိုခ်ီ၍ အိမ္ျပန္ေလသည္ဟု ဆုိသည္။

ဤ၌ တရားနာေနေသာ အမ်ိဳးသမီး၏ ႏွလံုးသြင္းမွန္ပံုကို ခ်ီးက်ဴးစရာေကာင္းသည္။ အေရးတစ္စံု ကိုယ္၌ ၾကံဳလာက“အနမတဂၢသုတ္”ကို ႏွလံုးသြင္းဖုိ႔ရန္လုိသည္။ ဓမၼပဒပါဠိေတာ္ စကၡဳပါလမေထရ္သည္ အျပင္းအထန္ တရားအားထုတ္ေနရင္း မ်က္စိေရာဂါ ျဖစ္လာသည္။ အိပ္ေသာ ဣရိယာပုတ္ကိုပယ္၍ တရားအားထုတ္ရန္ အဓိ႒ာန္ထားမူေၾကာင့္ မ်က္စိေဆးကို လဲေလ်ာင္း၍ပင္ မခတ္ေသာေၾကာင့္ ေဆးဆရာလည္း ေဆးမကုေတာ့ဘဲ စြန္႔ပစ္၍ သြားေသာအခါ မေထရ္သည္ စဥ္းစားေလသည္။ “ငါသည္ ဤမ်က္စိတုိ႔ကုိပင္ ဂရုစိုက္ေသာအားျဖင့္ တရားအားထုတ္မူကို ေလွ်ာ့ခ်မည္လာ၊ သို႔မဟုတ္ မ်က္စိေရာဂါကို ဂရုမစိုက္ဘဲ တရားကိုသာ ဆက္လက္ အားထုတ္မည္ေလာ”ဟု စဥ္းစားျပီးေသာအခါ ဆံုးျဖတ္ပံုကား…

“အနမတဂၢသိၼ ံ ဟိသံသာရ၀ေ႗ တ၀အကၡိကာဏႆဂဏနာ နာမနတၳိ၊ အေနကာနိ ပန ဓဗုဒၶသတာနိ၊ ဗုဒၶသဟႆအတီတာနိ ေတသုေတဧက ဗုေဒၶါပိ နပရိစေဏၰာ ဣဒါနိဣမံ အေႏၱာ၀ႆံ တေယာမာေသန နိပၸဇၨိႆာမီတိ ေတမာသံနိဗဒၶ၀ီရိယံ ကရိႆာမိ၊ တသၼာ ေတစကၡဴနိ နႆႏၱဳ၀ ါ ဘိဇၨႏၱဳ၀ါ ဗုေဒၶသာသန ေမ၀ဓာေရဟိ မာစကၡဴနိ”

(ဓမၼပဒ ႒ကထာ - ၇)။


“ငါ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အမွန္ကိုဆိုလိုက္မည္၊ အစမထင္ေသာ သံသရာဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳး၌ က်င္လည္လာရေသာ ငါ့ဘ၀တုိ႔တြင္ မ်က္စိ မကန္းေသာ ဘ၀မရွိခဲ့ေပ၊ ကန္းဖူးမည္သာ။ ထုိမ်က္စိကို ဂရုစိုက္ေေနမူေၾကာင့္ ဘုရား တရား, တစ္ေထာင္ပင္ ေတြ႕ၾကံဳပင္ ေတြ႕ၾကံဳရျငားလည္း ဘုရားတစ္ဆူဆူတြင္မွ ငါေလ့လာဆည္းပူးခဲ့ရသည္ မရွိခဲ့ေပ၊ ယခု ငါသည္ ၀ါတြင္း သံုးလပတ္လံုး တရားအားထုတ္ရာ၌ အိပ္ေသာ ဣရိပုထ္ကို ပယ္၍ အားထုတ္ေတာ့အံ့ဟု အဓိ႒ာန္ျပဳ၍ အားထုတ္ပါမွ ဤမ်က္စိဒုကၡေပးသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္…

ေတ၊ သင္၏။ စကၡဴနိ၊ မ်က္စိသည္။ နႆႏၱဳ၀ါ၊ ပ်က္ခ်င္လည္း ပ်က္ေစေတာ့။ ဘိဇၨႏၱဳ၀ါ၊ ကြဲခ်င္လည္း ကြဲေစေတာ့။ ဗုဒၶသာသနေမ၀၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဆံုးမတုိင္းေသာ တရား အလုပ္ကိုသာလွ်င္။ ဓာေရဟိ၊ ေဆာင္ရြက္ အားထုတ္ေလေလာ့။ စကၡဴနိ၊ မ်က္စိတုိ႔ကို။ မာဓာေရဟိ၊ မေဆာင္မရြက္ ဂရုမစိုက္ေလလင့္”

ဟု မိမိကုိယ္ကို မိမိဆံုးမျပီးလွ်င္ တရားအားထုတ္ေတာ့ရာ မ်က္စိလည္းပ်က္သည္၊ ရဟႏၱာလည္းျဖစ္သည္။ လြန္စြာ သတိတရားရဖုိ႔ ေကာင္းေသာ အခ်က္မ်ားပင္။

ယခု မိန္းမသည္လည္း “သံသရာ၌ က်င္လည္ခဲ့ရေသာ ငါသည္ ဤလုိ သားသမီးေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ရခဲ့ဖူသည္၊ သားေျမြကိုက္သည္ကို ေအာ္လုိက္ပါက တရားနာသူတို႔ အႏၱရာယ္ျဖစ္မည္၊ ငါ့သား ေသေသာ္ ေသပါေစ၊ ျဖစ္ျခင္းရွိက ေသျခင္း ရွိမည္သာ၊ သို႔အတြက္ ငါတရားရမူသာ ဂရုစိုက္မည္”ဟု အၾကံျပဳျပီး တရားအားထုတ္ေလရာ ေသာတာပန္ ျဖစ္ေလသည္။

ပထမ၀တၳဳပင္ ပိ႑ပါတိကမေထရ္ ေျမြကိုက္ခံရျပီး တရားအားထုတ္ရာ တရားရေလသည္။ ထုိမေထရ္ ေျမြကိုက္သည္ကို (၀ါ) ေျမြကိုက္ခံရသျဖင့္ ေျမြကိုက္နာ အဆိပ္တက္ျခင္းကို ရူ၍ တရားရသလား၊ ထိုအနာအဆိပ္တက္မူကို ဖယ္ခြာ၍ ရူေသာေၾကာင့္ တရားရသလားဆုိသည္ကို အ႒ကထာ စကားျဖင့္ ေဖာ္ျပခဲ့ျပီ။ ထုိမေထရ္သည္ ထုိဒုကၡေ၀ဒနာကို ရူ၍ တရားရပါသည္ဟု ဒုကၡေ၀ဒနာရူ ဆရာတုိ႔က မ်က္စိမွိတ္၍ ဇြတ္ျငင္းခဲ့ေသာ္… ဤအမ်ိဳးသမီးမွာ ကေလးကို ေျမြကိုက္သည္၊ ကေလးအေမ တရားရသည္၊ ေျမြကိုက္ခံရေသာ ကေလး၏ ဒုကၡေ၀ဒနာကို အေမျဖစ္သူက ဘယ္နည္းဘယ္ပံုယူ၍ ရူေသာအားျဖင့္ တရားရသနည္း… အမွန္တရား မသိမျမင္သူတုိ႔၏ သနားစဖြယ္ ယူမွားခ်က္ပင္။

၎ျပင္ သံေ၀ဂယူဖြယ္ ေကာင္းသည္မွာ သစၥသံယုတ္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားက…

“ခ်စ္သားတုိ႔… အသက္တစ္ရာ ရွည္ေသာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေသာသူက အေမာင္ေယာက္်ား၊ သင့္အား နံနက္တစ္ၾကိမ္လွံျဖင့္ အခ်က္ေပါင္းတစ္ရာထုိးအံ့၊ ေန႔ခင္းတစ္ၾကိမ္လွံျဖင့္ အခ်က္တစ္ရာထုိးအံ့၊ ညေနပုိင္းတြင္တၾကိမ္လွံျဖင့္ အခ်က္ေပါင္းတစ္ရာထုိးအံ့၊ တေန႔လံုးတြင္ လွံ အခ်က္ေပါင္း သံုးရာထုိး၍ ႏွိပ္စက္အံ့၊ ဤသို႔ျဖင့္ ေန႔စဥ္ လွံခ်က္သံုးရာတုိ႔ျဖင့္ အႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာတုိင္တုိင္ လွံျဖင့္ အထုိးခံျပီးေသာ သင့္အား အႏွစ္တစ္ရာျပည့္ေသာေန႔၌ သစၥာေလးပါးကို သင္ထုိးထြင္ သိ၍ သိေအာင္ ေဟာျပေပးအံ့” ဟုဆုိရာ၏။

“ခ်စ္သားတုိ႔… မိမိအက်ိဳးကိုသာ လုိလားေသာ သူမွန္လွ်င္ ထိုလွံျဖင့္ထုိး၍ သစၥာတရားကို ျပမည့္သူ၏ထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ထုိက္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဟူမူ သံသရာဘ၀သည္ အစပင္မရွိခဲ့၊ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ လွံထုိးခံရ၍ ေသခဲ့ရေသာဘ၀၊ ဓားခ်က္ျဖင့္ ေသခဲ့ရေသာ ဘ၀၊ ပုဆိန္ခ်က္ျဖင့္ ေသခဲ့ရေသာ ဘ၀ကား မ်ားလွသည္၊ သစၥာတစ္ပါးမွ်ပင္ မသိခဲ့ရ၊ စင္စစ္မွာ သစၥာသိျခင္း၌ ဤမွ် ဆင္းရဲဒုကၡခံမွ သိရသည္ကား မဟုတ္ေပ။

“နေခါပနာဟံ ဘိကၡေ၀ သဟဒုေကၡန သဟေဒါမနေႆန စတုႏၷံ အရိယသစၥာနံ အဘိယမယံ ၀ဒါမိ”

(မဟာ ၀ဂၢသစၥသံယုတ္ - သတၱိသကသုတ္ - ၃၈၅)။


“ဘိကၡေ၀၊ ခ်စ္သားတို႔။ သဟဒုေကၡန၊ ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္တကြ။ သဟေဒါမေႆန၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္ တကြ။ စတုႏၷံ၊ ေလးပါးကုန္ေသာ။ အရိယသစၥာနံ၊ အရိယသစၥာတရားတို႔ကို။ အဘိသမယံ၊ ထုိးထြင္း၍ သိမည္ဟူ၍။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည္။ န၀ဒါမိ၊ မေဟာေပ။ အပိစ၊ စင္စစ္ငါေဟာသည္မွာကား။ ဘိကၡေ၀၊ ခ်စ္သားတို႔။ သဟာ၀သုေခန၊ ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ တကြသာလွ်င္။ သဟာ၀ေသာ မေနေႆန၊ ၀မ္းသာျခင္းႏွင့္ တကြသာလွ်င္။ စတုႏၷံ၊ ေလးပါးကုန္ေသာ။ အရိယသစၥာနံ၊ အရိယသစၥာတရားတို႔ကို။ အဘိသမယံ၊ ထိုးထြင္း၍ သိမည္ဟူ၍။ အဟံ၊ ငါဘုရားည္။ ၀ဒါမိ၊ ေဟာေတာ္မူ၏”

ဤသုတ္အရ ဆင္ျခင္ရာသည္ကား ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ အမ်ိဳမ်ိဳးေသာ ဓားလွံလက္နက္တုိ႔ျဖင့္သာ ေသခဲ့ရသည္။ မည္သည့္ တရားသစၥာ တစ္ပါးပါးမွ မသိခဲ့ရေသာ ငါသည္ ယခုဘ၀တြင္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မဆို သစၥာသိရန္ အားထုတ္မည္ဟု ႏွလံုးသြင္း ေအာက္ေမ့ အပ္ေပသည္။ အားထုတ္ရာတြင္လည္း ဒုကၡႏွင့္ ေဒါမနႆႏွင့္ ရင္းႏွီး၍ ရွာရမည္ မဟုတ္ေပ။ ဉာဏ္ႏွင့္ ပညာႏွင့္သာ ရင္းႏွီး၍ သူသူငါငါ ဉာဏ္မပါလွ်င္ ေတြ႕သိႏုိင္ေသာ တရားမဟုတ္ေပ။ ဉာဏ္ပညာႏွင့္သာ သူက ငါက မသိရေသာ ပရမတ္တုိ႔၏ သေဘာကို သိႏုိင္ေပရာ ပညတ္အာရုံျဖင့္ သိေနရေသာ ေလာကလူတုိ႔ သံုးစြဲေနသည့္ သပုတိပညတ္ကိုပင္ ပရမတ္ဟု ထင္ေနက မိမိအတြက္ နစ္နာေပလိမ့္မည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေရွးဆရာတုိ႔သည္ “မရွိပညတ္-ရွိပရမတ္-အတပ္သိေအာင္ရွာ”ဟု တုိက္တြန္းခဲ့ရာ မရွိေသာ ပညတ္ကိုလည္း မရွိမွန္းသိ၍ ရွိပရမတ္ကိုလည္း ရွိမွန္းသိကာ အတပ္သိေအာင္ ဉာဏ္ႏွင့္ ရူၾကည့္ရာသတည္း။

ဆရာၾကီး ဦးၾကည္ (သစၥာဒီပက-မူလဓမၼာစရိယ) မဟာဒုကၡကၡႏၶသုတ္ အဖြင့္စာအုပ္မွ ျပန္လည္ ထုတ္ႏုတ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

ဘာသာေရးစာေပမ်ားကို  ♣☺ ေမတၱာရိပ္ ☺♣   မွာလည္း လာေရာက္ဖတ္ရူေလ့လာႏုိင္ပါသည္။
www.forverfriends.ning.com

အလွျပင္ဆိုင္ေလးဖြင့္ခ်င္လုိ႔

ဒီေန႔ေတာ့ကို ေႀကာ္ျငာ၀င္ရဦးမယ္။ မေန႔က က်ေနာ္ ေခါင္းေလွ်ာ္ဖို႔ အလွျပင္ဆိုင္ ေရာက္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီမွာ သူမ်ားေတြ အလွျပင္ေနတာကို ႀကည့္ျပီး က်ေနာ္ အားေတြက်လာတယ္။ ဆိုင္မွာက ထံုးစံအတိုင္း လူက ခပ္မ်ားမ်ားမို႔ ေစာင့္ေနရတယ္ေလ။ အင္း ေစာင့္ေနရင္းက သူမ်ားေတြ ဘာေတြမ်ား အလွေတြ ျပင္ေနႀကပါလိမ့္ ဆိုျပီး လွ်ာရွည္ျပီး ေလ့လာလိုက္ေတာ့ အင္း တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီကို စံုလို႔ပါပဲ။ တစ္ေယာက္က ဆံပင္ ေပါင္းတင္တယ္။ ေနာက္ တစ္ေယာက္က မ်က္ႏွာေပါင္းတင္တယ္။ ေနာက္ တစ္ေယာက္ကက်ေတာ့ ေျခေထာက္အလွေတြ ျပင္ေနျပန္တယ္။ ေနာက္ထပ္ သူမ်ားေတြကေရာ ဆိုေတာ့ အို ဆံပင္ကို အေရာင္ေလးေတြ နဲ႔ လိုင္းေတြေဖာက္ေနျပန္တယ္။ အင္း ေတာ္ေတာ္လည္း စံုပါလားေပါ့။ အားလံုးဟာ လွခ်င္ႀကတယ္ ဆိုတဲ့ အေျခခံျခင္းေတာ့ တူတူပါပဲေနာ္။

အဲဒါေလး ေတြကို ႀကည့္ျပီး သူတို႔ေတြရဲ႕လွခ်င္တတ္တဲ့စိတ္ကေလးကို ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာေတြက်မိပါတယ္။ တဆက္တည္းလည္း ေခါင္းထဲမွာ အႀကံေလးတစ္ခု ရမိပါတယ္။ ဘာအႀကံလဲဆိုေတာ့ အလွျပင္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ခ်င္တဲ့ အႀကံေပါ့။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ဖြင့္ခ်င္တဲ့ အလွျပင္ဆိုင္ကေတာ့ သူတို႔နဲ႔ မတူဘူးေနာ္။ သူတို႔က ရုပ္ကို ျပဳျပင္ေပးတဲ့ ရုပ္ အလွျပင္ဆိုင္ေလ။ က်ေနာ္ ဖြင့္ခ်င္တာကက်ေတာ့ စိတ္အလွျပင္ဆိုင္ေလးပါပဲ။ က်ေနာ္ဖြင့္မယ့္ အလွျပင္ဆိုင္ကေနာ္ စိတ္ကိုအဓိက ျပင္ေပးမွာဆိုေပမယ့္ ရုပ္ပါပါသြားမွာဆိုေတာ့ အင္း လာျပင္မယ့္သူေတြ အတြက္လညး္ တန္သြားတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီဆုိင္မွာ က်ေနာ့ဆံပင္ကို ေလမႈတ္ေနတုန္း စဥ္းစားမိေနတာ။ အင္းသူတို႔ေတြ အားလံုးျပင္ဖုိ႔ ေမ့ေနတဲ့ စိတ္အလွျပင္ဆိုင္ေလး ကေတာ့ျဖင့္ မရိွမျဖစ္ကုိ လိုအပ္ေနျပီလို႔ေလ။

ကိုယ့္ရုပ္ကေလးကုိယ္ ေန႔စဥ္ ႀကည့္မိလို႔သာ ျပင္ရေကာင္းမွန္း သိနိဳင္တာမလား။ ဘာလို႔ျပင္ပါလိမ့္ ဆိုေတာ့ ဒီေန႔ ျပင္ထားတဲ့ ရုပ္အလွေတြက နက္ျဖန္ ထိမွ မပါတာေလ။ သူကလည္း ျဖစ္ျပီးပ်က္ရတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ ေန႔စဥ္ကိုပဲ သူ႔ကို ႀကည့္ေပးျပီး ျပင္ေပးေနရပါတယ္ေနာ္။ အင္း ဒီေနရာမွာ တစ္ခ်က္ေလး စဥ္းစားဖို႔ လိုေနတယ္ေနာ္။ ဘာကိုလဲဆိုေတာ့ ဒီရုပ္ကိုသာ ေန႔စဥ္ႀကည့္ဖို႔ သတိယျပီး စိတ္ကိုေတာ့ ႀကည့္ေပးဖို႔ သတိမရႀကတာပဲေလ။ အင္းေသခ်ာ စဥ္းစားႀကည့္လိုက္ပါလား။ ဒီရုပ္ကို တစ္ေန႔ေနလို႔ တစ္ခါ မွန္မႀကည့္ျဖစ္တာမ်ိဳးရိွလို႔လား။ အဲ စိတ္က်ေတာ့ တစ္ႏွစ္ေနလည္း တစ္ခါ မႀကည့္ပါဘူး။ ပစ္ထားႀကတယ္ေနာ္။ ဒီရုပ္က်ေတာ့ ေန႔စဥ္ သန္႕ရွင္းေပးႀကတယ္။ အလွျပင္ေပး ႀကတယ္ေနာ္။ ဒါေတာင္ တစ္ေန႔တစ္ခါမက အခါခါဆိုသလိုပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ တုိ႔က ေတာ္ေတာ္ မတရားရာ က် မေန ဘူးလား။ ရုပ္က်ေတာ့ တခုပ္တရ ႀကည့္ျပီး လိုတာေတြ ျပဳျပင္ေနႀကပါရဲ႕။ စိတ္ကေလးက်ေတာ့ ႀကည့္ေပးဖို႔ သတိေလး တစ္ခ်က္ေတာင္ မရႀကဘူးေနာ္။

အကယ္လို႔မ်ား ရုပ္ကို တစ္ခါ မွန္ ႀကည့္တဲ့ အခါတိုင္း မွာ စိတ္ကေလးကိုလည္း တစ္ခါ သတိတရ ႀကည့္မိမယ္ ဆိုရင္ အင္း သူ႔မွာလည္း လိုအပ္တာေတြ မလွတာေတြ ေတြ႔လာမယ္မလား။ အဲဒီ က်ရင္ေတာ့ ရုပ္ထက္ ဆိုးတဲ့ စိတ္ကို ျပင္ေပးရပါေတာ့မယ္။ ရုပ္အလွျပင္ဆိုင္ကေတာ့ သူတို႔ျပင္ေပးမွသာ လွရမွာမလား။ ကိုယ္ကတစ္ခါသြားျပီးရင္ ေနာက္ တစ္ခါ ထပ္လွခ်င္ျပန္ရင္ ထပ္သြားရမွာပဲေနာ္။ စိတ္အလွျပင္ဆိုင္က်ေတာ့ အဲလို မဟုတ္ဘူး။ ကုိယ့္စိတ္ကို ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ ျပင္ရမွာေနာ္။ သူမ်ားျပင္ေပးတာ ခံရဖုိ႕လာရမွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ က်ေနာ္တို႔ဆိုင္က ျပင္နည္းေလးပဲသင္ျပေပးမွာ။ ကိုယ့္စိတ္ကေလးကို ဘယ္လိုႀကည့္ပါဆိုျပီး ႀကည့္နည္းေလး မွန္ေထာင္ျပမွာ။ အဲဒီမွာ ကုိယ့္စိတ္မွာ ျဖစ္ေနတာေတြ တန္းေတြ႔ရမွာေနာ္။ အဲဒီအခါက်မွ လိုအပ္တာေလးကို ျပင္ေပးဖို႔ နည္းထပ္ေပးမွာ။ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ဆိုးႀကီးကို ကုိယ္ကုိယ္တိုင္ေတြ႔ျပီး ကိုယ္တိုင္ပဲျပင္ႀကရမွာေလ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ျပင္ပံု ျပင္နည္း တူခ်င္မွတူမယ္။ 

တို႔ အလွျပင္ဆိုင္ေလးကိုေတာ့ တစ္ခါပဲ လာရင္ရျပီ။ ေနာက္ဆို ထပ္လာစရာမလိုဘူးပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ စိတ္ အလွျပင္နည္းကို အတတ္သင္ေပးလိုက္မွာမို႔ေလ။ အင္း ဒါဆုိရင္ေတာ့ ေနာက္ဆို ကိုယ့္အိမ္မွာကိုယ္ အလွျပင္တတ္သြားျပီမို႔ အခ်ိန္ မေရြး ျပင္နိဳင္ သြားမယ္ေနာ္။
အင္းတကယ္ေတာ့ စိတ္ကေလးသာ အလွျပင္နိဳင္မယ္ဆိုရင္ ရုပ္ကလည္း အလိုလို ပါသြားမွာပဲမလား။ စိတ္ႀကည္မွ ရုပ္ႀကည္မွာေနာ္။ ဒါဆို ကုိယ့္ကိုယ္ကို မလွမွာ မပူရေတာ့ပါဘူးေနာ္။
အင္း ဒီအစီအစဥ္ေလးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာဦးမွပဲလို႔ ေတြးမိလို႔ ေႀကာ္ျငာ၀င္ လိုက္တာပါ။ က်ေနာ္ေတာ့ အဲဒီဆိုင္မွာကိုပဲ ဆြဲေနလိုက္တဲ့ အစီအစဥ္ေတြေလ။ ကိုယ့္အစီအစဥ္ နဲ႔ကိုယ္ စိတ္ကူးေတြယဥ္ျပီး သေဘာေတြေတာင္က်ေန လိုက္တာ။
ကဲ က်ေနာ့ရဲ႕ စိတ္အလွျပင္ဆိုင္ေလး ဆီသို႔ အေရာက္လွမ္းခဲ့ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္တယ္ေနာ္။

ေစာသဇင္ (မႏၱေလး)
www.forverfriends.ning.com

Tuesday, July 2, 2013

ႏိုင္ငံတကာ အခမဲ့ အြန္လိုင္းပညာသင္ၾကားေရး ဝဘ္ဆိုဒ္မ်ား



တကယ္ အခမဲ့ပါ။ မယံုလို႔ တစ္ခုေလာက္ဝင္ၾကည့္လိုက္တာ ဗီဒီယိုဖိုင္ယူမလား၊ PDF လား၊ သင္ခန္းစာ Note ယူမလား အစရွိသျဖင့္ စာသင္ခန္းမွာ ဆရာနဲ ႔မေတြ႔ရေပမယ့္ တကယ့္ သင္ရသလိုပါပဲ။

သုိ႔ေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာ ဆိုဒ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ အားလံုးက အဂၤလိပ္လိုခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အေျခခံအဂၤလိပ္စာ ဖတ္အား၊ ေရးအား၊ မွတ္ အားေလးေတာ့ ရွိမွ အဆင္ေျပမယ္ ထင္ပါတယ္။ ခု ေပးမယ့္ ဆုိဒ္မ်ားက ကမၻ့ာ့ ထိပ္တန္း အြန္လိုင္း အခမဲ့ ပညာသင္ၾကားေရး ဝဘ္ဆိုဒ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ိဳ ႔ဆုိ အြန္လိုင္းကေနပဲ သင္၊ အြန္လိုင္းကေနပဲ စာေမးပြဲေျဖလို႔ ဒီပလိုမာေတြ ေတာင္ ယူတယ္လုိ႔ ၾကားတယ္။ ျမန္မာျပည္ကေန ဆုိရင္ေတာ့ လြယ္အံုးမယ္ မထင္ပါဘူး။

ဒီေတာ့ အိမ္မွာ ကြန္ျပဴတာရွိမယ္၊ အင္တာနက္လိုင္းရွိမယ္ဆုိရင္သင္လို႔ ရပါ ျပီ။ လိုင္းအရမ္းေကာင္းဖို႔ မလိုပါဘူး။ သုိ႔ေပမယ့္ ဗီဒီယိုၾကည့္ျပီးမွ သင္ခ်င္တယ္ ဆုိေတာ့ နည္းနည္းေစာင့္ရမယ့္ သေဘာ ရွိပါတယ္။ သင္ခန္းစာေတြကို ကိုယ္ၾကိဳက္ရာ ေရြးလို႔ရပါတယ္။

Science, engineering, art, economics, law, language မ်ားအျပင္ အျခားအျခားေသာ ပညာရပ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာလည္း ပါဝင္ျပီး ကိုယ္ၾကိဳဴက္ရာ ေရြးႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္ ေလ့လာႏိုင္၊ မွတ္ယူႏိုင္ရင္ တကယ္ ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားလံုး အသံုးျပဳလို႔ရေအာင္ အခမဲ့ ပညသင္ ၾကားေပးတဲ့ ဝဘ္ဆိုဒ္ လခ့္မ်ားအား မွ်ေဝ ေပးလိုက္ ရပါတယ္။
--

➤ Massachusetts Institute of Technology (MIT)/OpenCourseWare
✤ Link: http://is.gd/0pm1n1

➤ Udacity / Free interactive College Classes
✤ Link: http://is.gd/xiFMtf

➤ Open Yale Courses / Freely Downloadable
✤ Link: http://is.gd/74Xwb4

➤ Coursera Free Online Courses
✤ Link : http://is.gd/LIDgMa

➤ ALISON Database / Free Online Diplomas
✤ Link: http://is.gd/cqkuBQ

➤ Khan Academy / Free Online Education
✤ Link : http://is.gd/qpJwVP


➤ Johns Hopkins OpenCourseWare
✤ Link: http://is.gd/YWSx0O

➤ Academic Earth Free Online Courses
✤ Link: http://is.gd/BIZJQz

➤ UC Berkeley Free Online Lectures
✤ Link: http://is.gd/mNyFEM

➤ Open University LearningSpace
✤ Link: http://is.gd/84CXnA

➤ Carnegie Mellon Open Learning Initiative
✤ Link: http://is.gd/ADEBmj

➤ University of Washington Video Lectures
✤ Link: http://is.gd/ePO5Me

➤ Tufts OpenCourseWare
✤ Link: http://is.gd/8ABGyb

➤ UC San Diego Podcast Lectures
✤ Link: http://is.gd/oGOjth

➤ AMSER (Applied Math and Science Education Repository)
✤ Link: http://is.gd/N51Mvh

➤ Utah State OpenCourseWare
✤ Link: http://is.gd/ZRew6t

➤ Free Video Lectures.com
✤ Link: http://is.gd/ObsSL5

➤ How-Stuff-Works / Free Online Science-Related Courses
✤ Link: http://is.gd/XEHory

➤ Wolfram Demonstrations Project
✤ Link: http://is.gd/0vbMWk

➤ Free Science and Video Lectures Online!
✤ Link: http://is.gd/JoOFQg

➤ LearningScience.org
✤ Link: http://is.gd/te9NqS

➤ Science.gov Databases
✤ Link: http://is.gd/g4ZK7B

➤ Connexions - Open-Content Library
✤ Link: http://is.gd/C9Inr5

➤ Sophia Free Online Courses
✤ Link: http://is.gd/JBsj55

➤ Honorable Mention: Peoi.org
✤ Link: http://is.gd/QbtScO

For more - http://is.gd/y7Fukg

ရိုးရာေလး (FB)