Saturday, December 24, 2016

စ႐ိုက္နဲ႔ ကမၼ႒ာန္း


အမ်ားျဖစ္ေနက် ပုံစံမ်ား၊ အရာမ်ားထက္ ပုိမုိလြန္ကဲၿပီး အျဖစ္မ်ားတတ္တဲ့ သေဘာကုိ စ႐ုိက္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ပါဠိစရိတဆုိတဲ့ စကားလုံးကုိ စ႐ုိက္လုိ႔ ျမန္မာမႈ ျပဳထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစ႐ုိက္ကုိပဲ အထုံ၀ါသနာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ လူေတြမွာ စိတ္ေကာင္းစိတ္ဆုိး အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာဟာ ဒီဘ၀နဲ႔ပဲ သက္ဆုိင္ေနတာ မဟုတ္ဘဲ ေရွးေရွးဘ၀က အထုံ၀ါသနာနဲ႔လည္း သက္ဆုိင္ပါတယ္။ ေရွးေရွးအတိတ္ဘ၀မ်ားက အထုံ၀ါသနာေကာင္း ပါလာတဲ့သူေတြဟာ စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္း ရွိတတ္ၿပီး အထုံ၀ါသနာဆုိး ပါလာတဲ့ သူေတြကေတာ့ စိတ္ေစတနာ ဆုိးတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိမေကာင္းတဲ့ ၀ါသနာအထုံ စ႐ုိက္ေတြအားေကာင္းတဲ့ သူေတြအတြက္ စိတ္ေကာင္းရွိေအာင္ ျပဳျပင္ဖုိ႔ ခက္ခဲတတ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ အထုံ၀ါသနာက အားႀကီးေနလုိ႔ပါ။

ေလာကမွာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စ႐ုိက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတယ္လုိ႔ ဆုိၾကေပမယ့္ ဗုဒၶစာေပနဲ႔ ခဲြျခားၾကည့္လုိက္ရင္ စ႐ုိက္ (၆)မ်ိဳးပဲ ရွိပါတယ္။ လူတုိင္းလူတုိင္း မတူညီတဲ့ စ႐ုိက္တစ္မ်ိဳးစီ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္မ်ိဳး၊ သုံးမ်ိဳးစသည္ ရွိတတ္ပါတယ္။ ကုိယ္ဘာစ႐ုိက္အားႀကီးတယ္ ဆုိတာကုိေတာ့ ဒီစ႐ုိက္ေျခာက္ပါးနဲ႔ ညွိၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။ စ႐ုိက္ေျခာက္ပါးမွာ ရာဂစ႐ုိက္ရွိသူနဲ႔ သဒၶါစ႐ုိက္ရွိသူဟာ သြားလာေနထုိင္၊ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ပုံခ်င္း တူညီတတ္ၿပီး ေဒါသစ႐ုိက္ရွိသူနဲ႔ ဗုဒၶိ(ပညာ)စ႐ုိက္ရွိသူဟာလည္း အေနအထုိင္ အေျပာအဆုိ အစားအေသာက္ တူညီတတ္ကာေမာဟစ႐ုိက္ရွိသူနဲ႔ ၀ိတက္စ႐ုိက္ ရွိသူမွာလည္း အလုပ္အကုိင္ အေျပာအဆုိ အစားအေသာက္မွအစ တူညီေနတတ္တာကုိ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။

ရာဂစ႐ုိက္ရွိသူနဲ႔ သဒၶါစရုိက္ရွိသူ ႏွစ္ဦးလုံးဟာ အသြားအလာ အေနအထုိင္ အေျပာအဆုိ ယဥ္ေက်းတတ္၊ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနတတ္ထုိင္တတ္ လုပ္ကုိင္တတ္၊ အနံ႔အသက္ေကာင္းေကာင္း အစားအေသာက္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႕မႈမ်ားကုိ ႏွစ္သက္တတ္ပါတယ္။ ထူးျခားမႈက ရာဂစ႐ုိက္ရွိသူဟာ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ားကုိ မခဲြႏုိင္မခြါရက္ေအာင္ စဲြမက္တတ္၊ ပရိယာယ္မာယာမ်ားတတ္၊ စဥ္းလဲေကာက္က်စ္တတ္၊ ေလာဘမာန အားႀကီးတတ္ၿပီး သဒၶါစ႐ုိက္ အားႀကီးသူကေတာ့ ပရိယာယ္မာယာႏွင့္ ေလာဘမာနမ်ား အလြန္မႀကီးမားဘဲ စြန္႔ႀကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းမႈမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္၊ ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားတြင္ ၀တ္တြားဆည္းကပ္တတ္၊ ရတနာသုံးပါးအေပၚမွာ ယုံၾကည္မႈ အားေကာင္းတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ သဒၶါစ႐ုိက္အားႀကီးၿပီး ပညာအားနည္းတဲ့အတြက္ အလဲြကုိးကြယ္မိတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ေဒါသစ႐ိုက္ရွိသူနဲ႔ ဗုဒၶိေခၚ ပညာစ႐ုိက္ရွိသူ ႏွစ္ဦးလုံးဟာ အသြားအလာ အေနအထုိင္ အေျပာအဆုိ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတတ္၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနထုိင္လုပ္ကုိင္မႈ မရွိဘဲ ျဖစ္သလုိ ဖ႐ုိဖရဲ လုပ္တတ္ကုိင္တတ္၊ အခ်ဥ္အငန္ အစပ္အခါး စတဲ့ စူးစူးရွရွ အရသာေတြမွာ ႏွစ္သက္တတ္၊ မေကာင္းတဲ့အဆင္းအသံ စတာေတြနဲ႔ ေတြ႕ႀကဳံတဲ့အခါ သည္းခံေအာင္အည္း ခ်ဳပ္တည္းျခင္းမရွိဘဲ ခ်က္ခ်င္းဆဲဆုိ ေငါက္ငမ္းကာ စိတ္ၾကမ္းစိတ္တုိ လြယ္တတ္ပါတယ္။ ကဲြျပားတာကေဒါသစ႐ုိက္ရွိသူဟာ ရန္ၿငိဳးဖဲြ႕ျခင္း အာဃာတ၊ မနာလုိျခင္း ဣႆာ၊ ၀န္တုိျခင္း မစၧရိယ၊ သူတစ္ပါးဂုဏ္ကုိ ဖ်က္ဆီးလုိျခင္း မကၡ၊ ဂုဏ္တူဂုဏ္ၿပိဳင္ျပဳျခင္း ပဠာသ၊ အဆုံးအမခက္ျခင္း ဒုဗၺစတရားမ်ား ျဖစ္ပြားေလ့ရွိတတ္ၿပီး ဗုဒၶိစ႐ုိက္ရွိသူကေတာ့ ရန္ၿငိဳးဖဲြ႕ျခင္း၊ မနာလုိျခင္း၊ ၀န္တုိျခင္း စတဲ့တရားမ်ားမရွိဘဲ ဆုိဆုံးမလြယ္တတ္၊ စားေသာက္ဖြယ္မွန္သမွ်မွာ ႏႈိင္းႏိႈင္းခ်ိန္ခ်ိန္ ျပဳတတ္၊ ေနာင္သံသရာအတြက္ သတိပညာျဖင့္ ေကာင္းစြာေျမာ္ျမင္ကာ ပါရမီကုသုိလ္မ်ားကုိ ႀကိဳးစားျပဳလုပ္တတ္ပါတယ္။

ေမာဟစ႐ုိက္ရွိသူနဲ႔ ၀ိတက္စ႐ုိက္ရွိသူ ႏွစ္ဦးလုံးရဲ႕ သေဘာလကၡဏာဟာလည္း တူညီေနတတ္ပါတယ္။ အသြားအလာ၊ အေျပာအဆုိ အေနအထုိင္က အစေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ထူးျခားခ်က္က ေမာဟစ႐ုိက္ရွိသူဟာ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ရွိတတ္၊ ကိစၥအေထြေထြ ေပြလိမ္႐ႈတ္ေထြးတတ္၊ အစားအေသာက္မွာလည္း တစ္သမွတ္တည္းမရွိ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိ ႏွစ္သက္တတ္၊ အေၾကာင္းအက်ိဳး အေကာင္းအဆုိးကုိ ခဲြျခားသိျမင္မႈ မရွိတတ္ဘဲ သူမ်ားခ်ီးမြန္းရင္ လုိက္ခ်ီးမြန္းတတ္ကာ သူမ်ားကဲ့ရဲ႕ရင္လည္း လုိက္ကဲ့ရဲ႕တတ္၊ သတိပညာကင္းၿပီး ထုိင္းမႈိင္းျခင္း ထိနမိဒၶ၊ ပ်ံ႕လြင့္ျခင္း ဥဒၶစၥတုိ႔ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္တတ္ၿပီး ၀ိတက္စ႐ုိက္ ရွိသူကေတာ့ ဟုိဟုိဒီဒီ ကိစၥမ်ားမ်ားမွာ အက်ိဳးမၿပီး အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေနတတ္၊ စကားေပါကာ ကိစၥမေခ်ာဘဲ ေမ်ာေနတတ္၊ ေကာင္းတဲ့လုပ္ငန္းမ်ားမွာ အစြမ္းအစမရွိဘဲ ပ်င္းရိေနတတ္၊ ကုိယ္လုိေပါ့ေပါ့တန္တန္ လူမ်ားနဲ႔ေပ်ာ္ေမြ႕ကာ ေထြရာေလးပါး အႀကံမ်ားၿပီး လူအားလူပုိသာ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

ဒါေတြကေတာ့ သတၱ၀ါမ်ား ရွိတတ္တဲ့ အက်င့္စ႐ုိက္ရဲ႕ သေဘာတရားအခ်ိဳ႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူတုိင္းလူတုိင္း စ႐ုိက္တစ္ခုခုကေတာ့ အားေကာင္းေနတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္အားေကာင္းေနတာ ရွိတတ္သလုိ မေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ အားေကာင္းေနတာလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ အားေကာင္းေနရင္လည္း ဒီစ႐ုိက္ကုိ ဆက္လက္တုိးပြားေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ လုိအပ္သလုိ မေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ အားေကာင္းေနရင္လည္း တတ္ႏုိင္သမွ် ျပဳျပင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ မေကာင္းတဲ့အရာေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္တဲ့ ၀ါသနာစ႐ုိက္ဟာ ကိေလသာမ်ားရဲ႕ အားအစြမ္းျဖစ္ေနတတ္ၿပီး ေကာင္းတဲ့အရာေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္တဲ့ ၀ါသနာစ႐ုိက္ကေတာ့ ေကာင္းတဲ့အလုိ သမၼာဆႏၵျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ကုိ မွန္ကန္တ့ဲ နည္းနဲ႔အသုံးခ်ႏုိင္ရင္ နိဗၺာန္အထိ ေရာက္ႏုိင္သလုိ မေကာင္းတဲ့ စ႐ုိက္ကုိလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် ျပဳျပင္ႏုိင္လွ်င္ ေနာင္သံသရာအတြက္ ဒီစ႐ုိက္မ်ား လုိက္မလာႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ မျပဳျပင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္လည္း မေကာင္းတဲ့ဘက္ ပါသြားတတ္ၿပီး မေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ကေတာ့ အပါယ္အထိလားကာ ဘ၀အဆက္ဆက္ နိမ့္က်မႈ သက္သက္ကုိပဲ ျဖစ္ေစပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္မွာ ဘယ္လုိစ႐ုိက္မ်ိဳး ရွိတယ္၊ ဘယ္လုိစ႐ုိက္ အားေကာင္းတယ္ဆုိတာကုိ ဆင္ျခင္ၿပီး ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္း ၾကည့္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဗုဒၶအဘိဓမၼာမွာေတာ့ စ႐ုိက္ေတြကုိ ကမၼ႒ာန္းနဲ႔ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းတာဟာ အေကာင္းဆုံးလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီစ႐ုိက္ေျခာက္ပါးနဲ႔ တဲြစပ္ပြားမ်ားရမယ့္ ကမၼ႒ာန္းေတြကုိလည္း ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။ အဲဒီေဖာ္ျပခ်က္က..

၁။ ရာဂစ႐ုိက္အားႀကီးသူဟာ စက္ဆုတ္ဖြယ္ အေကာင္ပုတ္လုိ႔ ႐ႈရတဲ့ အသုဘ ကမၼ႒ာန္း ၁၀ပါးနဲ႔ ဆံပင္အေမြး ေျခသည္းလက္သည္း စတဲ့ ၃၂ေကာ႒ာသကုိ ႐ႈဆင္ျခင္ရတဲ့ ကာယဂတာသတိ ကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားျခင္းျဖင့္ ရာဂစ႐ုိက္ကုိ ျပဳျပင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီကမၼ႒ာန္းဆယ့္တစ္ပါးထဲက သင့္ေလ်ာ္ရာ တစ္ပါးပါးကုိ ပြားမ်ားပါးမ်ားလာရင္ ရာဂမီးကုိ ၿငိမ္းေအးေစႏုိင္ပါတယ္။

၂။ ေဒါသစ႐ုိက္ အားႀကီးသူဟာ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာ ကမၼ႒ာန္းမ်ားနဲ႔ နီလကသုိဏ္း (အညိဳေရာင္အဆင္း)၊ ပီတကသုိဏ္း (ေရႊေရာင္အဆင္း)၊ ေလာဟိတကသုိဏ္း (အနီေရာင္အဆင္း)၊ ၾသဒါတကသုိဏ္း (အျဖဴေရာင္အဆင္း) ဆုိတဲ့ ကမၼ႒ာန္း ၈ပါးကုိ ပြားမ်ားျခင္းျဖင့္ ေဒါသစ႐ုိက္ကုိ ျပဳျပင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီကမၼ႒ာန္းမ်ားဟာ သန္႔ရွင္းၾကည္လင္တဲ့အတြက္ အာ႐ုံျပဳပြားမ်ားသူမ်ားကုိ စိတ္ရႊန္လန္းၿပီး ႏူးညံ့မႈကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဒါသစ႐ုိက္အားႀကီးတဲ့သူဟာ ဒီကမၼ႒ာန္း ဂပါးထဲက တစ္ပါးပါးကုိ ပြားမ်ားသင့္ပါတယ္။

၃/၄။ ေမာဟစ႐ုိက္နဲ႔ ၀ိတက္စ႐ုိက္ရွိသူမ်ားဟာ အာနာပါနႆတိ ကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပဳျပင္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ေမာဟစ႐ုိက္ရွိသူဟာ သံသယနဲ႔ ပ်ံ႕လြင့္ျခင္းတုိ႔ အျဖစ္မ်ားတဲ့အတြက္ အလြယ္တကူ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ တုန္လႈပ္တတ္ၿပီး ၀ိတက္စ႐ုိက္ရွိသူဟာလည္း စိတ္ကူးအႀကံအစည္ မ်ားတဲ့အတြက္ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္လြယ္တတ္ပါတယ္။ အာနာပါနႆတိ ကမၼ႒ာန္းဟာ ထြက္သက္၀င္သက္တုိ႔ကုိ အခ်က္က်က် လုိက္၍ ႐ႈမွတ္ေပးရတဲ့အတြက္ တုန္လႈပ္ပ်ံ႕လြင့္တဲ့စိတ္ကုိ ခ်ဳပ္ထိန္းေပးထားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေမာဟစ႐ုိက္နဲ႔ ၀ိတက္စ႐ုိက္ ရွိသူဟာ အာနာပါနကမၼ႒ာန္းကုိ အထူးျပဳ ပြားမ်ားသင့္ပါတယ္။

၅။ သဒၶါစ႐ုိက္ရွိသူဟာ ဗုဒၶါႏုႆတိ၊ ဓမၼာႏုႆတိ၊ သံဃာႏုႆတိ၊ သီလာႏုႆတိ၊ စာဂါႏုႆတိ၊ ေဒ၀တာႏုႆတိ ဆုိတဲ့ ကမၼ႒ာန္း ေျခာက္ပါးကုိ ပြားမ်ားေပးရပါတယ္။ ပင္ကုိက ေကာင္းေနတဲ့ သဒၶါတရားဟာ ဘုရားတရားသံဃာ စတဲ့အာ႐ုံမ်ားနဲ႔ ႀကဳံေတြ႕ရပါက ပုိ၍ဖြင့္ၿဖိဳး တုိးတက္လာၿပီး အက်ိဳးတရား တုိးပြားေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းၿပီးသားစ႐ုိက္ကုိ ပုိေကာင္းလာေအာင္ ဒီသဒၶါစ႐ုိက္ ရွိတဲ့သူဟာ ဗုဒၶါႏုႆတိစတဲ့ ကမၼ႒ာန္း ေျခာက္ပါးထဲက တစ္ပါးပါးကုိ ပြားမ်ားသင့္ပါတယ္။

၆။ ပညာစ႐ုိက္ရွိသူဟာ သိမ္ေမြ႕နက္နဲတဲ့ ေသျခင္းတရားကုိ ဆင္ျခင္တဲ့ မရဏာႏုႆတိကမၼ႒ာန္း၊ နိဗၺာန္ကုိ ဆင္ျခင္တဲ့ ဥပသမာႏုႆတိ ကမၼ႒ာန္း၊ အစာအဟာရမွာ စက္ဆုတ္ဖြယ္လုိ႔ ထင္ျမင္ေအာင္ ပြားမ်ားတဲ့ အာဟာေရ ပဋိကူလသညာ ကမၼ႒ာန္းနဲ႔ ပထ၀ီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာလုိ႔ေခၚတဲ့ ဓာတ္ႀကီးေလးပါးကုိ ပုိင္းျခားဆင္ျခင္တဲ့ စတုဓာတု၀၀တၳာန ကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားေပးရပါတယ္။ ပင္ကုိက စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္တတ္တဲ့ ပညာဟာ သိမ္ေမြ႕နက္နဲတဲ့ အာ႐ုံနဲ႔ ႀကဳံေတြ႕တဲ့အခါ ပုိၿပီးနက္နက္နဲနဲ စဥ္းစားဆင္ျခင္တဲ့အတြက္ ဉာဏ္ပညာတုိးပြား ထက္ျမက္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပညာစ႐ုိက္အားႀကီးတဲ့သူဟာ မရဏာႏုႆတိ စတဲ့ ကမၼ႒ာန္းမ်ားကုိ ပြားမ်ားၿပီး ဉာဏ္အဆင့္တုိးပြားေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။

ဒီေဖာ္ျပခ်က္ကေတာ့ ဗုဒၶအဘိဓမၼာမွာ ပါရွိတဲ့ စ႐ုိက္နဲ႔ကမၼ႒ာန္း တဲြစပ္ပြားမ်ားသင့္တာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ားအေနနဲ႔ ဒီစ႐ုိက္ေျခာက္ပါးနဲ႔ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ ရွိေနတဲ့ စ႐ုိက္ေတြကုိ ခ်ိန္ထုိးၿပီး ကုိယ္နဲ႔သင့္ေလ်ာ္မယ့္ ကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားသင့္ပါတယ္။ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ရွိရင္လည္း ဒီစ႐ုိက္ကုိ ပုိၿပီးတုိးတက္ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေအာင္၊ မေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ရွိရင္ ဒီမေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ကုိ ေနာက္သံသရာအထိ မပါေစရန္္ အခ်ိန္မီ ျပဳျပဳႏုိင္ေအာင္ လုိအပ္သင့္ေလ်ာ္မယ့္ ကမၼ႒ာန္းတစ္ခုခုကုိ ပြားမ်ားသင့္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာအလုပ္ဟာ ကိေလသာကုန္ခမ္း နိဗၺာန္ရေရးအတြက္ အဓိကက်တဲ့ အလုပ္ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီဘ၀မွာလုိအပ္တဲ့ ခ်မ္းသာနဲ႔ နိဗၺာန္မရခင္ က်င္လည္ရမယ့္ ဘ၀ခ်မ္းသာအတြက္ တစ္ဘက္ကလည္း ကုိယ့္စ႐ုိက္နဲ႔ သင့္မယ့္ကမၼ႒ာန္း တစ္ခုခုကုိ ပြားမ်ားေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အရိယာမဂ္နဲ႔ ကိေလသာမ်ားနဲ႔ စ႐ုိက္မ်ားကုိ အၾကြင္းမဲ့မပယ္သတ္ႏုိင္ ေသးေပမယ့္ အခုိက္အတန္႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ခြာထားႏုိင္ေအာင္ ကမၼ႒ာန္းကုိ ပြားမ်ားေပးဖုိ႔လည္း လုိအပ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မေကာင္းတဲ့ စ႐ုိက္မ်ားကုိ ေကာင္းေအာင္ ကမၼ႒ာန္းနဲ႔ ျပဳျပင္ၿပီး ကုိယ့္ရဲ႕ကုိယ္အမူအရာ၊ ႏႈတ္အမူအရာ၊ စိတ္အႀကံအစီမ်ားကုိ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႕လာေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ သိေစခ်င္တာက လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စ႐ုိက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိတတ္တဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ္လည္း စ႐ုိက္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားသူထဲမွာ ပါေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မေကာင္းတဲ့ စ႐ုိက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိစ႐ုိက္မ်ိဳးကုိ မဆုိ ကုိယ္နဲ႔သင့္ေလ်ာ္မယ့္ ကမၼ႒ာန္းတစ္ခုခုကုိ ပြားမ်ားရင္း ေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ကုိလည္း ပုိၿပီးတုိးပြားေအာင္၊ မေကာင္းတဲ့စ႐ုိက္ဆုိရင္လည္း ပုိၿပီးဆုိးမလာေအာင္ ျပဳျပင္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပဳျပင္လုိက္မယ္ဆုိရင္ အထုံပါေနတဲ့ စ႐ုိက္လည္း အထုိက္အေလ်ာက္ ေျပာင္းလဲလာႏုိင္တဲ့အတြက္ လက္ေတြ႕ပြားမ်ားကာ ေလ့က်င့္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကုိယ့္စ႐ုိက္နဲ႔ သင့္ေလ်ာ္မယ့္ ကမၼ႒ာန္းတစ္ခုခုကုိ အခ်ိန္ယူၿပီး ပြားမ်ားျပဳျပင္ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ကုိယ္အမူအရာ စတာေတြဟာ ေျပာင္းလဲႏူးည့ံလာမယ္ဆုိတာ ေသခ်ာပါေၾကာင္း…

ေမတၱာျဖင့္
မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ
(ယေန႔ည ဓမၼသဘင္ ေရႊျပည္သာ ဝါးတရာတြင္ တရားျဖင့္ အလွဆင္မည္)

" စိတ္ညစ္ရင္ အာရံုေျပာင္းလိုက္ပါ "


ဘဝမွာ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ရႊင္တက္ႂကြေနဖို႔ဆိုတာ အေတာ္မလြယ္တဲ႔ ကိစၥပါ ။

တစ္ခါတေလ ေပ်ာ္မယ္ ၊
တစ္ခါတေလ စိတ္ညစ္မယ္ ၊
တစ္ခါတေလ ဘာမွအသံုးမဝင္တဲ႔ ေတာထဲက သစ္ေဆြးတံုးႀကီးလို ခံစားခ်င္ ခံစားရမယ္ ။

ဒါ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ ေမးရင္ . . .
အာရံု ေၾကာင့္လို႔ ေယဘူယ် ေျဖလို႔ ရပါတယ္ ၊

ဘဝခရီးတေလ်ွာက္မွာ အာရံုမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေတြ႔ေနရမွာပါ ။
ႏွစ္သက္တဲ႔အာရံု ၊ မႏွစ္သက္တဲ႔ အာရံု ေတြ ေတြ႔ရမယ္ ၊ တခါတေလ အာရံုတစ္ခုေၾကာင့္ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘဝလမ္းေၾကာင္း ေပ်ာက္ေနတတ္ တာေတာင္ ရွိတတ္ပါတယ္ ။ ဒါက ႀကံဳေတြ႔ရသူအတြက္ အလြန္ အႏၲရာယ္ မ်ားလွပါတယ္ ။

ဒီေတာ့ ဘာလုပ္မလဲ ?
အာရံုေျပာင္းပစ္လိုက္ဖို႔ပါပဲ ။

အာရံုေျပာင္းလဲမႈရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး သီဟိုဠ္ဓမၼဝတၳဳေလးတစ္ပုဒ္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ ။
----------------------------------------------

တစ္ခါတုန္းက သီဟိုဠ္က်ြန္းမွာ တိႆဆိုတဲ႔ ကိုရင္ တစ္ပါး ရွိခဲ႔ဖူးတယ္ ၊

တစ္ေန႔မွာ စိတ္ညစ္စရာ အာရံုနဲ႔ေတြ႔ၿပီး လူထြက္ခ်င္လာပါသတဲ႔ ။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာဘုန္းႀကီးကို သြားေလ်ွာက္ပါတယ္ ။

ဒီေတာ့ ဆရာဘုန္းႀကီး . .
"အင္း . . အာရံုေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ႔စိတ္ဟာ အျမဲတမ္း အဆိုးဘက္ကိုခ်ည္း ယိမ္းမေနဘူး ၊ အာရံုေၾကာက့္ ျဖစ္တဲ႔စိတ္ကို အာရံုနဲ႔ ျပန္ကုေပးမွပဲ ၊ လူဆိုတာ အာရံုသစ္ကို အေျခတည္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ၾကတယ္ ၊ အာရံုသစ္ တစ္ခု ေျပာင္းေပးမယ္ " ဆိုျပီး ေတြးမိပံုရတယ္ ။

ေကာင္းျပီ ငါ့တပည့္ ၊ လူထြက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရင္လည္း မတားလိုဘူး ။ ဒါေပမယ့္ ငါတို႔ေနတဲ႔ေက်ာင္းဟာ ခ်ိဳးေရ အလြန္ ရွားတယ္ ။ လူမထြက္ခင္ ငါတို႔ကို ေရေပါရာ စိတၱရေတာင္ကို ပို႔ေပးခဲ႔ပါ" လို႔ မိန္႔လိုက္ပါတယ္ ။

ကိုရင္တိႆကလည္း ဆရာဘုန္းႀကီး ေျပာတဲ႔အတိုင္း သူ႔ဆရာကို စိတၱရေတာင္ကို ပို႔ေပးရွာတယ္ ၊ စိတၱရေတာင္ကို ထပ္ေရာက္ေတာ့ ဆရာဘုန္းႀကီးက ဘယ္လို ထပ္မိန္႔သလဲ ဆိုေတာ့ . . .

"ငါ့တပည့္ရယ္. . ဒီစိတၱရေတာင္ေတြမွာရွိတဲ႔ ေက်ာင္းေတြဟာ သံဃာပိုင္ သံဃိကေက်ာင္းေတြ ဆိုေတာ့ အစစဆင္ျခင္ ရတယ္ ။ သိပ္လြတ္လပ္မႈ မရွိဘူး ၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုင္ေက်ာင္းေလး လိုခ်င္တယ္ ၊ ျဖစ္နိုင္ရင္ စီစဥ္ေပးခဲ႔ပါဦးကြယ္ ၊

ကိုရင္တိႆလဲ လူထြက္ခါနီး ဆရာသမားကို ေနာက္ဆံုးျပဳစုေပးျခင္း ဆိုတဲ႔အသိနဲ႔ တက္တက္ႂကြႂကြ ျပဳေပးရွာတယ္ ။

ကိုရင္တိႆဟာ ဆရာဘုန္းႀကီး ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္ဖို႔ အဆင္ေျပမယ့္ေက်ာင္းပံုစံကို စိတ္ကူးနဲ႔ ဦးစြာ ေသျခာစဥ္းစား တယ္ ၊ ျပီးေတာ့မွ ဥတုသံုးပါးနဲ႔ သင့္ေလ်ာ္မယ့္ ေတာင္ေျခတစ္ခုမွာ လႈိဏ္ေခါင္း စတူးပါတယ္ ။

အ့ံၾသဖို႔ေကာင္းတာက ကိုရင္တိႆဟာ ေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရး ဆိုတဲ႔ ႏွလံုးသြင္းနဲ႔ အလုပ္သံုးခုကို တျပိဳင္နက္ထဲ လုပ္ေနတာပဲ ၊

၁။ကမၼ႒ာန္းေက်ာင္းအတြက္ လႈိဏ္ဂူတူးတာရယ္ ၊
၂။ဆရာဘုန္းႀကီးဆီမွာ သင္ခဲ႔တဲ႔ သံယုတၱနိကာယ္က်မ္းႀကီးကို ရြတ္ဖတ္သရဇၥ်ယ္ ေနတာရယ္ ၊
၃။ေတေဇာကသိုဏ္းကို ရႈမွတ္ပြားမ်ားေနတာရယ္ပါ ။

ထပ္ျပီးအံ႔ၾသဖို႔ ေကာင္းတာက ေက်ာင္းျပီးစီးတဲ႔အခ်ိန္ ၊ က်မ္းရြတ္ဆိုျပီးခ်ိန္ မွာ ပြားမ်ားေနတဲ႔ ေတေဇာဓာတ္ဟာလည္း မပၸနာစ်ာန္အဆင့္ထိ ေရာက္လာခဲ႔တာပါပဲ ။

ကိုရင္တိႆလည္း ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ေက်ာင္းေဆာင္ျပီးသြားေၾကာင္း ဆရာဘုန္းႀကီးကို သြားေလ်ွာက္တဲ႔အခါ ဆရာဘုန္းႀကီးက လႈဏ္ဂူေက်ာင္းကေလးကို ၾကည့္ျပီး ဘယ္လို ထပ္မိန္႔သလဲ ဆိုေတာ့ . . .

အိုး. . . . ေကာင္းလိုက္တဲ႔ လႈိဏ္ဂူေလးပါလား ၊ ငါေတာ္ေတာ္ သေဘာက်ပါတယ္ ၊ ငါ့တည့္ ပင္ပင္ပမ္းပမ္း နဲ႔ လုပ္ထားတဲ႔ လိႈဏ္ဂူေလး ဆိုေတာ့ ငါ့တပည့္က ဒီေန႔တစ္ရက္ေတာ့ အရင္ေနလိုက္ပါဦး ၊

ငါ့တပည့္လူထြက္သြားရင္ ရဟန္းတရားနဲ႔ ေဝးသြားမွာ ၊ ငါတို႔ေပးထားတဲ႔ ကမၼ႒ာန္းနည္းေလးနဲ႔ စြမ္းနိုင္သေလာက္ ရႈပြားလိုက္ပါဦး " . . . . လို႔ ဆက္မိန္႔ျပန္ပါတယ္ ။

ကိုရင္တိႆလည္း ဆရာ့စကားအတိုင္း
မိမိျပဳလုပ္ထားတဲ႔ လႈဏ္ဂူထဲမွာပဲ တရားရႈမွတ္မႈကို စပါတယ္ ၊
လႈဏ္ဂူေလးကလည္း အသစ္လွလွေလး ၊
ရာသီဥတုကလည္း သာယာ ၊ ဒီေတာ့ ကိုရင္တိႆရဲ႕ စိတ္ထဲ ဝမ္းေျမာက္မႈ ပီတိေတြ ျဖစ္လာပါတယ္ ။

ျပီးေတာ့ ေတေဇာကသိုင္းပြားျပီး အပၸနာစ်ာဥ္အထိလည္း ရထားေတာ့ ပီတိနဲ႔ရတဲ႔အပၸနာစ်ာဥ္ကို အေျခခံၿပီး တရား အားထုတ္လိုက္တာ ရဟႏၲာ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္ ။

ဒီေတာ့မွ ဆရာ့ေက်းဇူးကို သိျပီး ဆရာရွိရာအရပ္ကို မွန္းျပီး ဦးခ်ျပီးေတာ့ . . .
"ေၾသာ္. . . စိတ္ဆိုတာ အျမဲတမ္း အဆိုးဘက္ကို ယိမ္းမေနပါလား ၊ အာရံုေျပာင္းလိုက္တာနဲ႔ ဘဝ တစ္ဆစ္ခ်ိဳးျပီး အျမင့္ဆံုးပန္းတိုင္ တစ္ခုကို မထင္မွတ္ဘဲ ေရာက္သြားတာပါလား" လို႔ ဆင္ျခင္မိလိုက္ပါသတဲ႔ . . . ။

ကဲ. . . စာဖတ္ညီငယ္, ညီမတို႔ေရ ၊
စိတ္ညစ္ရင္ စိတ္ညစ္တဲ႔အတိုင္း မထားပါနဲ႔ ၊
ေလာကျပစ္ ၊ ဓမၼျပစ္ မျဖစ္ေစတဲ႔ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ အာရံုသစ္တစ္ခုခုကို ေျပာင္းလိုက္ပါေနာ္. . .။

က်မ္းကိုး
မူလပဏၰာသအ႒ကထာ(ပ)တြဲ၊
စာမ်က္ႏွာ (၃၅၉ )
ရေဝႏြယ္(အင္းမ)၏ "ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ေတြးမယ္"
Credit - ဓမၼ ႏွစ္သက္သူ

“အားလံုးကို သိရင္ အားလံုးကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တယ္”


'To know all is to forgive all'

ဒါ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ တရားနာပရိသတ္ေတြ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ၾကရဲ႕လား။ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တဲ့ ဒကာႀကီးကလည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တယ္လို႔ေျဖတယ္၊ ဘာမွ မေျပာဘဲ ျပံဳးေနတဲ့ ဒကာမႀကီးေတြက ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေသးပါဘူးဘုရားလို႔ အသံတိတ္ အေျဖေပးေနၾကပံုရတယ္ေနာ္။

ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ဆက္ၿပီး ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ။ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္းဆက္ၿပီး ေလ့က်င့္ၾကပါ။ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္းခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကေပါ့။

ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ္ပဲ ဆင္းရဲတာပါ။

ဘ၀ရတာ ဒုကၡကို ရတာပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ပစၥဳပၸန္ အားထုတ္ျပဳျပင္မႈလို႔ ေခၚတဲ့ စိတ္ကို ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္မႈရွိရင္ ခ်မ္းသာျခင္းကိုရႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္ရင္, ယဥ္ေက်းေအာင္ လုပ္ႏိုင္ရင္ခ်မ္းသာကို ရပါတယ္။

စိတ္ကို မထိန္းသိမ္းတဲ့အတြက္ ဆင္းရဲဖို႔ ျဖစ္သြားမယ္ဆိုရင္မေကာင္းဘူး။ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ျခင္းတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္မိမိ ဆင္းရဲဖို႔ ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ ဒါမွ မိမိ ဘ၀ အဓိပၸာယ္ရွိမယ္၊ တန္ဖိုးရွိမယ္ေနာ္။

ဘာေၾကာင့္ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ လိုသလဲ၊

ခြင့္လႊတ္ျခင္းဆိုတာ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ရဲ႕ ခြန္အား ျဖစ္လို႔ပဲ။ လူမိုက္တို႔ရဲ႕ ခြန္အားက ခြင့္လႊတ္ျခင္း မဟုတ္ဘူး၊ တုန္႔ျပန္ျခင္း ကလဲ့စားေခ်ျခင္းပဲ။

မိုးနဲ႔ေျမႀကီးမဆံုႏိုင္သလို သူေတာ္ေကာင္းတို႔ရဲ႕ တရားနဲ႔မသူေတာ္တို႔ရဲ႕တရား ဆံုႏိုင္ဖို႔လမ္း ဘယ္ေသာအခါမွ မရွိဘူး။ အၿပိဳင္သြားေနတဲ့ မ်ဥ္းႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔ သိပ္တူတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ပညာရွိတို႔ရဲ႕ ခြန္အားလို႔ ေခၚတဲ့ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ခြန္အားမိမိမွာ တည္တံ့လာေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ လုိတယ္။

ဘယ္အခါမွာ ခြင့္လႊတ္လာႏိုင္မလဲ။

'To know all is to forgive all'

“အားလံုးကို သိရင္ အားလံုးကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တယ္”။

ဒါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္တစ္မ်ဳိးပါ။ ဘုရားရွင္က အားလံုးကိုသိေတာ့ အားလံုးကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တယ္ေနာ္။

ဘုန္းႀကီးတို႔တစ္ေတြက အားလံုးကို မသိေတာ့ အားလံုးကို ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ခြင့္လည္း ခြင့္လႊတ္ေနပါတယ္လို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးရွိေအာင္ ေနခ်င္တယ္၊ တန္ဖိုးမဲ့ မျဖစ္ေအာင္ျပဳခ်င္တယ္၊ ေလးေလးနက္နက္နဲ႔ ေနခ်င္တဲ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ နည္းနည္းသိရင္ နည္းနည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တယ္္ေနာ္။ မ်ားမ်ားသိရင္ မ်ားမ်ား ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ မ်ားမ်ားသိေအာင္ ႀကိဳးစားေနရပါတယ္။

မိမိရဲ႕ မိတ္ေဆြအေၾကာင္း အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ေတြ သိလာတဲ့အခါ သေဘာထားမွန္တဲ့သူ ျဖစ္ရင္ အားနည္းခ်က္ အေပၚမွာလည္း ခြင့္လႊတ္ႏုိင္တယ္။ အားသာခ်က္အေပၚမွာလည္း ၀မ္းသာႏိုင္တယ္ေနာ္၊ ၀မ္းမသာႏိုင္ျခင္းကို သေဘာထားမမွန္ျခင္းလို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ျခင္းကိုလည္း သေဘာထားမမွန္ျခင္းလို႔ ေျပာႏိုင္သလို ခြင့္မလႊတ္ျခင္းကို အေပၚယံ ဆက္ဆံမႈလို႔လည္း ေျပာႏိုင္တယ္။

ခြင့္လႊတ္ျခင္း မပါတဲ့ ဆက္ဆံေရးဟာ ဘယ္လို ေလးနက္မလဲ။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အက်ဳိးေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ ခက္သြားတယ္ေနာ္။

ေလးနက္တဲ့ ဆက္ဆံေရးမွန္ရင္ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ပါရမယ္။
အေပၚယံ မဆံတဲ့ ဆက္ဆံေရးမွန္ရင္ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ပါရမယ္။
အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ ဆက္ဆံေရးမွန္ရင္ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ပါရမယ္။
ဒါေၾကာင့္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ဖို႔ ဘုန္းႀကီးတို႔အားလံုး ႀကိဳးစားရမယ္။
ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တဲ့အခါ ရင့္က်က္လာတယ္ေနာ္။

ေလာကမွာ ပုဂၢိဳလ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိတယ္ေနာ္၊
- သူတစ္ပါးကို ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊
- မိမိကိုယ္ကို ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊
- မိမိကိုယ္ကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တယ္ သူတစ္ပါးကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဆိုၿပီး ရွိတယ္ေနာ္။

ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြထဲမွာ မိမိကိုယ္ကိုေရာ သူတစ္ပါးကိုေရာ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တဲ့ သူကေတာ့ အေကာင္းဆံုးပဲ။ မိမိကိုယ္ကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ရမယ္၊ သူတစ္ပါးကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ရမယ္။

အရွင္ေရဝတ
ဖားေအာက္ေတာရ
Buddhavasa Tiloka

💢သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္သိ💢


🌳🌳🌳
လူေတြဟာ သနားစရာအင္မတန္ေကာင္းတယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကဖန္တီးထားတဲ့ျပႆနာကို စိတ္ကဖန္တီးထားတာလို႔ အမွန္အတိုင္းမသိေတာ့ ေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လိုမွလုပ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ျပႆနာေတြဟာ ျပႆနာအစစ္ေတြခ်ည္းပဲလို႔ ထင္မွာပဲ၊၊ လူ႔ဘ၀မွာေတြ႔ႀကံဳေနရတဲ့ ျပႆနာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စိတ္က ဖန္တီးထားတာပါ။ စိတ္က မရွိတာကိုအရွိျဖစ္ေအာင္လုပ္တတ္တယ္။ တကယ္ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ေျပာရရင္ ယံုႏိုင္စရာမရွိဘူး။ စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြပါလို႔သိၿပီးေတာ့ သူတို႔ကိုလက္လႊတ္လိုက္လို႔ရွိရင္ ျပႆနာအစစ္ေတြကိုေျဖရွင္းဖို႔ရာ အခ်ိန္ပိုေပးႏိုင္တယ္။ ျပႆနာအစစ္ဆိုတာ တကယ္ေျပာရရင္ ၁၀%ေတာင္ ရွိခ်င္မွရွိမယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြက ၉၀%ေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒီစိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာပဲလို႔သိၿပီးေတာ့ လက္လႊတ္လိုက္လို႔ရွိရင္ ၉၀%ေလာက္သက္သာသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီးေတာ့ သိဖို႔ အားေပးတာတိုက္တြန္းတာပါေနာ္။

🌳🌳🌳
လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းအေပၚမွာ ေစတနာထားတယ္၊ ေမတၱာထားတယ္၊ ေကာင္းေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ပိုၿပၤီးေတာ့ေကာင္းတဲ့လူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ သတိနဲ႔ေနတဲ့အေလ့အက်င့္ကို လုပ္ပါ။ အဲသလိုဆိုရင္ ကို္ယ့္ကိုကိုယ္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ရာလည္းေရာက္တယ္။ ေလာကႀကီးကိုေကာင္းေအာင္လုပ္ရာလည္း ေရာက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကိုလည္းပဲ အေကာင္းဆံုးနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ရာေရာက္သြားၿပီ။

🌳🌳🌳
ေလာကႀကီးကို တကယ္ေကာင္းေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္လုပ္ပါ။ သတိနဲ႔ေနလာရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အမ်ားႀကီးသိလာလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကို အမ်ားႀကီးသိလာမွသာ သူတစ္ပါးစိတ္ထဲ ဘယ္လုိခံစား ေနရသလဲဆိုတာ နဲနဲ သိလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုလူမွသာ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ အမ်ားအက်ဳိးပါ မထိိခိုက္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဒါအျပင့္ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ၊ အမ်ားအက်ဳိးေရာ ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ အက်ဳိးကိုေဆာင္ရြက္ႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ားအက်ဳိးကိုေဆာင္ရြက္ခ်င္တဲ့လူဆိုရင္ သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာဏ္ပညာရွိဖို႔လိုတယ္။ သတိ၊ သမာဓိရွိတဲ့လူ၊ သကၠာယဒိ႒ိ အားနည္းတဲ့သူဟာ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္ေျမာက္သြားဖို႔ပဲ ဦးစားေပးတယ္။ “ငါလုပ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားလုပ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေကာင္းတဲ့ကိစၥတစ္ခုျဖစ္သြားရင္ အမ်ားခ်မ္းသာတယ္၊ ငါမလုပ္ရလည္း ကိစၥမရွိဘူး” လို႔ဆိုၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနႏိုင္တယ္။ အဲဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးဟာ ေလာကရဲ႕အက်ဳိးကို အႀကီးအက်ယ္ဆာင္ရြက္ႏိုင္တယ္။

🌳🌳🌳
အတၱက ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔မွာျပည့္စံုတယ္လို႔ မရွိဘူး။ အတၱဟာ အားငယ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားကိုးစရာကိုရွာတယ္။ ေငြကိုအားကိုးတယ္၊ ဂုဏ္ကိုအားကိုးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ရရ အားငယ္တုန္းပဲ။ ျပည့္စံုုၿပီလို႔ မခံစားရဘူး။ အားငယ္စိတ္ေၾကာင့္မျပည့္စံုတာ၊ လိုခ်င္တာ။ တကယ္အသံုးလိုလို႔ လိုခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ အတၱရဲ႕သဘာ၀မွာ ျပည့္စံုျခင္းဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမရွိဘူး။ အတၱရဲ႕သဘာ၀ဟာ အၿမဲတမ္းခ်ဳိ႕တဲ့ေနပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက လိုခ်င္တာမ်ားမ်ားရေလ ပိုၿပီးမျပည့္စံုေလ ျဖစ္လာတယ္။ အတၱဟာ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္တဲ့သေဘာျဖစ္လို႔ သူ႔အလုိျပည့္ဖို႔တစ္ခုကိုပဲ စဥ္းစားတယ္။ အတၱဟာ ၿငီးေငြ႔သြားတယ္။ ေမတၱာဟာ မၿငီးေငြ႔ဘူး။ အတၱက တစ္ခုခုကို တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ ခဏပဲ။ သူခ်စ္တယ္ဆိုတာ အမွန္ေတာ့သူ႔ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ပဲ။ အတၱက ဖ်က္ဆီးခ်င္တဲ့သေဘာ ရွိတယ္။ သူရပ္တည္ရာၿမဲဖို႔ သူတစ္ပါးကိုေနရာဖယ္ခ်င္တယ္။ အတၱမရွိရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွမဖ်က္ဆီးခ်င္ဘူး။ အတၱမရွိရင္ အရာရာတိုင္းကို ပိုၿပီးေတာ့တန္ဖိုးထားတယ္။ ပိုၿပီး သနားတတ္တယ္။ ပိုၿပီး ခ်စ္တတ္တယ္။ ပိုၿပီး ေလးစားတယ္။ အတၱရဲ႕႔သဘာ၀ကို ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားပါ။ အတၱမွာ လံုၿခံဳမွဳဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမရွိဘူး။ စိတ္မခ်ဘူး၊ အၿမဲတမ္းစိုးရိမ္ေနတယ္။ အၿမဲတမ္းေၾကာက္ေနတယ္။ အေၾကာက္ေျပဖို႔ကို နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ပိုက္ဆံရွိရင္ အားရွိတယ္၊၊ အာဏာရွိရင္ အားရွိတယ္။ အဲဒီလိုေတြးတယ္၊ လူေတြကို ငါခ်ဳပ္ကိုင္ထားလို႔ရရင္ ငါခိုင္းသလို လုပ္ရင္ ငါနည္းနည္းလံုၿခံဳမွဳရွိမယ္။ စိတ္ေအးရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါခိုင္းတာကိုလုပ္မယ့္သူေတြ မ်ားေအာင္လုပ္မွ ျဖစ္မယ္။ ငါခိုင္းသလိုမလုပ္တဲ့သူေတြကို ဖယ္မွျဖစ္မယ္။ အတၱဟာ တစ္ဖက္သားကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္တယ္။ သူတစ္ပါးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ရပ္တည္မွဳကို ရွာခ်င္တယ္။ ကိုယ့္အတြက္အဆင္ေျပဖို႔ သူမ်ားကိုအသံုးခ်လိုက္တယ္။ အတၱဟာ သူတစ္ပါးကို ဘယ္ေတာ့မွ လြတ္လပ္မႈမေပးဘူး။ သူကိုယ္တိုင္ေကာ လြတ္လပ္သလား။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္ေတာ့မွမလြတ္လပ္ဘူး။

🌳🌳🌳
ဒီအတၱရဲ႕သဘာ၀ကို ပိုသိလာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကို ပိုၿပီးေတာ့ေက်းဇူးတင္တယ္။ အနတၱသဘာ၀ကို နားလည္ႏိုင္ေအာင္ သေဘာေပါက္ႏိုင္ေအာင္ ေဟာခဲ့တယ္။ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ျမင္ႏိုင္ေအာင္ နည္းလမ္းေတြေပးခဲ့တယ္။ ဘုရားေပးတဲ့နည္းအတိုင္းအားထုတ္လုိ႔ အနတၱကိုသိလာတဲ့အခါမွာ အနတၱဟာ ဘယ္ေလာက္ေအးခ်မ္းသလဲ၊ လြတ္လပ္သလဲဆိုတာ သိလာတယ္။ အနတၱစိတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ျပည့္စံုသလဲဆိုတာ သိလာတယ္။ အနတၱစိတ္နဲ႔ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွမခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္ဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္လို႔မရဘူး။

🍀ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက🍀
🍂( မဟာျမိဳင္ေတာရ )🍂
▫️ ▫️ ၏ ▫️ ▫️
💧ေတြးမိတိုင္း ေပ်ာ္တယ္💧
စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္၊၊
Credit to: Original Uploader

စိတ္က်ေရာဂါ


စိတ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရုပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေကာင္းတာ က်န္းမာေရးျပႆနာပါ။ ဆရာဝန္ေတြဟာ ကိုယ္က်န္းမာေရးသာမက စိတ္က်န္းမာေရးအတြက္ပါ တာဝန္ယူၾကရတယ္။ လူတိုင္းရဲ႕ စိတ္ဟာ တသတ္မွတ္ထဲ တည္ျငိမ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္မျငိမ္သက္တာ ကေယာက္ကယက္ ျဖစ္တာ သာမန္လူတို႕ရဲ႕ ထံုးစံပါ။ ဝမ္းနည္းဝမ္းသာ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈဆိုတာ ေလာကသံုးပါး မလြဲမေသြ ၾကံဳေတြ႕ေနရမွာပဲ မဟုတ္လား။ လူျဖစ္လို႕ ဝမ္းနည္းတာ သဘာဝပါ။ ဒါေပမယ့္ ခဏပါပဲ။ စိတ္က်ေရာဂါက်ေတာ့ မတူေတာ့ဘူး။ က်ေနတဲ့ စိတ္က တက္မလာေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့တာ၊ဘဝအဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့သလိုခံစားရတာေတြဟာ စိတ္က်ေရာဂါရဲ႕ လကၡဏာျဖစ္ပါတယ္။

စိတ္က်ေရာဂါလို့ အမည္တပ္ဖို႕ နည္းနည္းခက္တယ္။ျဖစ္တာေတြ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ တူခ်င္မွ တူမယ္။ စိတ္က်ေရာဂါေတြမွာ လကၡဏာေတြ ကိုယ္စီရွိတယ္။ အဆင့္သတ္မွတ္ခ်က္၊ေရာဂါအေပ်ာ့အျပင္းလည္း မတူၾကဘူး။ေဝဒနာခံစားရသူေတြဟာ အစြန္းနွစ္ပါး မလြတ္ကင္းၾကတာမ်ားတယ္။ စားခ်င္စိတ္ကဲသူရွိသလို ဘာစားစား ခံတြင္းမေတြ႕ပဲ အစားအေသာက္ပ်က္တာလည္း ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕က အအိပ္ပ်က္ အအိပ္ခက္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕က အိပ္ျပီးရင္း အိပ္ခ်င္တတ္တယ္။ မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္ အိပ္ေရးပ်က္တာ စိတ္ေရာဂါနဲ႕သက္ဆိုင္တတ္တယ္။ ဒါကိုပဲ ပတ္ဝန္းက်င္က အတင္းေျပာေတာ့ အပ်င္းၾကီးတယ္ျဖစ္တယ္။ အမွန္က ကိုယ့္စိတ္က္ိုယ္ မထိန္းနိုင္လို႕ ခႏၶာကိုယ္နရီစီးခ်က္ မမွန္ေတာ့ပဲ စိတ္ပ်က္၊အအိပ္ပ်က္ အစားပ်က္ျပီး လူက ပိန္ခ်ံဳးလာတတ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အစားအေသာက္ေတြပိုစားလာတယ္။ စိတ္ခံစားမႈကို ဒီနည္းနဲ့ ေျဖေဖ်ာက္ဖို႕ ၾကိဳးစားရငိး ဝလာၾကတယ္။ ဝလို႕လွတယ္ဆိုခ်င္သူေတြ သတိထားပါေလ။

ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြမွာ ျဖစ္ရင္ စကားအေျပာအဆိုနည္းျပီး အျပဳအမူကစ ေလးလံထိုင္းမိႈင္းလာတာ သိသာတယ္။ အျပဳသေဘာမွန္သမွ် ကိုယ္နဲ႕မဆိုင္သလို အပ်က္သေဘာေတြသာ ေတြးျမင္လုပ္ကိုင္လာတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္မွန္းအေျဖရွာမရပဲ အေၾကာင္းမဲ့ဝမ္းနည္းေနတတ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က အေၾကာငိးခံမယ္မယ္ရရ မရွိဘဲ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးတာမ်ိဳး လုပ္လာတယ္။ စိတိတိုလြယ္ ေဒါသၾကီးလြယ္တာလည္း ရွိပါတယ္။တဖက္သားကို အလိုလုိမုန္းတီးေနျပီး ေလာကၾကီးနဲ႕ သဟဇာတ မျဖစ္သလိုခံစားရတယ္။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မွန္သမွ် မွားယြင္းလာတယ္။ ေန့စဥ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့ တေတြေတြတမိႈင္မိႈင္နဲ့ ဝမ္းနည္းပူေဆြးတတ္တာ စိတ္က်ေရာဂါရဲ႕ လကၡဏာပါ။ ဆရာဝန္နဲ႕ ျပသျပီး စနစ္တက်ကုသပါေလ။ဒီလိုလူေတြက နွလံုးနဲ႕အစာအိမ္ေရာဂါ သူမ်ားထက္ပိုျဖစ္တယ္။

အားလံုးထဲမွာ ကိုယ့္ကုိယ္ကို အသံုးမက်ဘူးလို႕ ခံစားရတာ အဆုိးဆံုးနဲ႕ ခံရအခက္ဆံုးပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ေခၚရမယ္။ လူ႕ဘဝၾကီးက အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့သလို ခံစားလာရျပီးေနာက္ လုပ္စရာ မ်ားမ်ားစားစားမက်န္ေတာ့ဘူး။ အဆံုးသတ္မွာေတာ့ ကုိယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသတာမ်ိဳး (suicide)ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အဖန္ငါးရာ ငါးကမာၻဆိုတာေတြလည္း ေခါင္းထဲမဝင္ေတာ့ဘူး။ တရားသေဘာလာမေျပာပါနဲ႕။ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဘဝအတြက္ ထြက္ေပါက္က ဒီတခုတည္းရွိတယ္လို႕ ခံစားေနရလို႕ပဲ ျဖစ္တယ္။

စိတ္က်ေရာဂါဟာ လူမ်ိဳးဘာသာနဲ႕ မဆိုင္ပါဘူး။ အေနာက္နိုင္ငံမွာ ျဖစ္သလိုအေရွ႕တိုင္းမွာလည္း ေတြ႕တယ္။ ပညာတတ္ေတြထဲမွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အသိဆရာဝန္တေယာက္ရွိဖူးတယ္။ ဆရာဝန္ဆိုေတာ့ ေဆးအေၾကာင္းနည္းနည္း နားလည္တယ္။ စိတ္အခန္႕မသင့္ေတာ့ ေလာကၾကီးကို စိတ္ကုန္လာျပီး suicideလုပ္ဖို႕ၾကိဳးစားတယ္။ လူေျပာမ်ားတဲ့ ပါရာစီတေမာ ဗူးလိုက္ေမာ့ပါသတဲ့။ ပါရာစီတေမာ toxic doseေပးရင္ အသည္းထိခိုက္တာလည္း သိထားျပန္ေတာ့ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ျပီး ဘာမီတြန္လက္တခုပ္စာ ဆက္ေသာက္ျပန္တယ္။ သေဘာကေတာ့ ေရာဂါေဝဒနာမခံစားရဘဲ သက္သက္သာသာ ဇီဝိန္ခ်ဳပ္ေအာင္ေပါ့။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေဆးရံုျမန္ျမန္ေရာက္သြားျပီး အသက္ကယ္လိုက္နိုင္တယ္။ အသက္ျပန္ရွင္လာေပမယ့္ ေနာက္ဆက္တြဲကေတာ့ ေသရာပါသြားတယ္။ အရာရာသတိေမ့တတ္တာက မေပ်ာက္ေတာ့ဘူး။ တခါတရံ ေျခလက္ ထံုက်င္တာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေတြက စိတ္က်ေရာဂါကေန ဆင့္ကဲျဖစ္တာေတြပါ။

၂၀၁၃ မွာ စစ္တမ္းတခုလုပ္ေတာ့ ခ်မ္းသာတဲ့နိုင္ငံအမ်ားစုဟာ စိတ္က်ေရာဂါ ခံစားရနိုင္ေခ် ပိုမ်ားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အေျဖက ရွင္းပါတယ္။ အျပိဳင္အဆိုင္လုပ္ရသူေတြရဲ့ စိတ္ဖိစီးမႈဟာ လူသာမန္ေတြထက္ ပိုပါတယ္။ အလုပ္တာဝန္မ်ားသူ၊လူအမ်ားနဲ႕ ဆက္ဆံရသူေတြဟာ စိတ္က်ေရာဂါခံစားလြယ္လာၾကတယ္။ဒီေန႕ကမာၻမွာ စိုးရိမ္စိတ္အမ်ားဆုံး၊စိတ္ဖိစီးမႈအမ်ားဆံုးနိုင္ငံေတြဟာ ဖြံ႔ျဖိဳးျပီး နိုင္ငံေတြျဖစ္ပါတယ္။ နွစ္စဥ္ အေမရိကန္လူမ်ိဳး (၂၅)သန္းေလာက္ဟာ စိတ္က်ေရာဂါခံစားေနရတယ္။ ၁၃မိနစ္တိုင္း လူတေယာက္ဟာ suicide သတ္ေသမႈေၾကာင့္ အသက္ဆံုးရံႈးေနတယ္။ အေမရိကားမွာ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုသတ္ေသမႈေၾကာင့္ ေသဆံုးမႈက နံပတ္(၁၀)မွာ ရပ္တည္ေနတယ္။ ထူးဆန္းတာက နွလံုး၊ကင္ဆာ၊HIVလို ေရာဂါေတြထက္ စိတ္က်ေရာဂါခံစားရသူ အေရအတြက္က ပိုမ်ားေနပါတယ္။ အေနာက္နိုင္ငံေတြမွာ ေအာင္ျမင္မႈ၊က်ရံႈးမႈကို မခံစားနိုင္သူေတြအတြက္ ထြက္ေပါက္က အရက္၊ေဆးဝါး၊တားျမစ္ေဆးေတြ အလြယ္တကူရွိတယ္။ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစတဲ့ မူးယစ္ေဆးဝါးေတြက စိတ္က်ေရာဂါကို ကဲေစတယ္။ အရက္၊ေဟာ္မုန္း၊ေရာဂါဘယေတြကလည္း စိတ္ကိုသက္ေရာက္ေစတယ္။ အေၾကာင္းအရာစံုလို႕ တခုတည္းကို လက္ညိႈးထုိးလို႕မရဘူး။

စိတ္က်ေရာဂါ ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းခံေတြက မ်ားတယ္။ ဝမ္းနည္းမႈေၾကကြဲမႈ၊၊အလုပ္အကိုင္၊ဝင္ေငြဆံုးရံႈးမႈ၊အိမ္ေထာင္ေရး၊စီးပြားေရး၊လူမႈေရးေတြနဲ႕ သက္ဆိုင္တယ္။ ငယ္စဥ္က စိတ္အနာတရျဖစ္ဖူးသူ(အေဖအေမကြဲတာ၊အဖိအနွိပ္ခံရတာ၊ဆင္းရဲခ်ိဳ႕တဲ့သူ)ေတြဟာ ပိုခံစားၾကရတယ္။ မိဘအုပ္ထိန္းမႈညံ့တာနဲ႕ တိုက္ရိုက္ေတာ့ မဆိုင္ဘူး။ ပိုဆိုင္တာက က်င္လည္ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ရိုက္ခတ္မႈေတြေၾကာငိ့ ျဖစ္တယ္။ လုပ္ငန္းခြင္အျပိဳင္အဆိုင္နဲ႕ အလုပ္တာဝန္ေတြက စိတ္ကိုဖိစီးေစတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြက အိမ္ေထာင္ေရး၊စီးပြားေရး၊လူမႈေရးျပႆနာေတြကိုပါ ဆင့္ကဲျဖစ္ေစတယ္။ နယ္ေတြ၊ေတာရြာေတြမွာက်ေတာ့ ေရာဂါအမည္တပ္ဖို႕ ပိုေကာင္းတယ္။ စုန္းကိုက္သလို၊နတ္ကိုင္သလို အျပဳစားခံရသလို အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာၾကတာေတြဟာ စိတ္က်ေရာဂါေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ တကယ္တမ္း စိတ္က်ေရာဂါအေျဖရွာၾကည့္ေတာ့ ဘုရားေဟာသလိုပဲ။ "ပုထုဇၨေနာ ဥမၼတၱေကာ" လူသာမန္ေတြရဲ႕စိတ္ဟာ တည္ျငိမ္မႈမရွိ၊ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ ျဖစ္တတ္လို႕ဆိုတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကိေလသာမကင္းသမွ် အတက္၊အက်အေျပာငိးအလဲကေတာ့ ရွိေနမွာပဲ ျဖစ္တယ္။

စိတ္က်ေရာဂါရဲ႕အေျခခံက စိတ္ထိခိုက္တာနဲ႕ စိတ္ဒဏ္ရာရတာပါ။ ဒါကို မကုဘဲထားရင္ ပိုဆိုးတယ္။ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ေရာဂါကို စိတ္နဲ႕ပဲကုရတယ္။ ဒါေပမယ့္ စနစ္တက်ကုဖို႕နဲ႕ ခံစားရတဲ့ေဝဒနာ အတိမ္အနက္ကို နားလည္ဖို႕လိုတယ္။ က်ေနတာတခုကို ဆြဲတင္ဖို႕ေဆးနဲ႕ ဆရာလိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာဝန္(သို႕) အေပါင္းအေဖာ္ေတြက အားေပးရံု၊ေဖးမရံုသာ တတ္နိုင္တယ္။ တကယ္ကုရမွာက ကိုယ့္စိတ္ကို ထိန္းဖို႕၊သိမ္းဖို႕ ပရမ္းပတာ မျဖစ္ေစဖို႕ပါ။ စိတ္က်သူေတြအတြက္ ေလာကၾကီးကို မွန္တခ်ပ္လို႕ သေဘာထားျပီး တျခားဖက္က ျမင္နိုင္ေအာင္ လံႈေဆာ္ေပးရတယ္။ အၾကည့္ေတြလြဲေန၊ေလာကၾကီးကို သံုးသပ္တာေတြ ေျပာင္းလဲနိုင္ေအာင္ကူညီေပးရတယ္။ စိတ္ပညာရွင္ေတြ၊ဆရာဝန္ေတြက ဒီေနရာမွာေတာ့ အသံုးက်ပါတယ္။စိတ္က်ေဝဒနာသည္ေတြအတြက္ ပတ္ဝန္းက်င္ အကူအညီ၊ေဖးမမႈ၊စာနာမႈ၊နားလည္မႈက အေရးၾကီးတယ္။ တခါတရံ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့သူေတြကို အားေပးရတာ ကုသိုလ္ျဖစ္တယ္။

စိတ္က်ေရာဂါကို ကုသလို႕ရပါတယ္။ မကုပဲထားရင္ ပိုဆိုးလာမယ္။ေလ့လာမႈေတြအရ ေဆးေပးျပီး စနစ္တက်ကုသသူရဲ့ (၈၀)ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ဟာ တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာတယ္။ ေရာဂါဆိုးေလ ေဆးတိုးေလဆိုတာ စိတ္က်ေရာဂါကို ဆိုလိုတာပါ။ ဆရာဝန္က ေဆးေပးရသလို ျဖစ္သူဖက္က ေတြးေပးရတာလည္း ရွိပါတယ္။ ထပ္လိုတာက စိတ္ဓာတ္ခြန္အားနဲ႕ အားေပးစကားပါ။ ပတ္ဝန္းက်င္အသိုင္းအဝိုင္းက ထပ္ေဆာင္းေပးရမွာက နားလည္မႈနဲ႕ စာနာမႈပါ။ ကိုယ္တ္ိုင္လိုအပ္တာကေတာ့ မိမိမွာ စိတ္က်ေရာဂါရွိေနျပီဆိုတာသိေနဖို႕နဲ႕ ေျပာင္းလဲခ်င္စိတ္ရွိဖို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ေဆာင္ရင္ အရာအားလံုးကို ေအာင္နိုင္ပါတယ္။ စိတ္က်ေရာဂါ အေျဖရွာပါေတာ့။

ေဒါက္တာ ေအးမင္းထူး
ရတနာပံုသတင္းစာ(၅.၁.၁၅)

ထဘီ နဲ႔စကပ္ရဲ႕ ကြာျခားမႈကို အေမနည္းနည္းေျပာျပခ်င္တယ္။


ထဘီက ၀တ္ရင္း၊ ထိုင္ရင္းကေန တေနရာမွာ တခုခုစြန္းသြားေပသြားလိုကရွိရင္ အဲ့ဒီအစြန္းအေပကို လြယ္လြယ္လွည့္၀တ္လို႔ရတယ္။ ဖံုးကြယ္လို႔ရတာေပါ့။ စကပ္ကေတာ့ ေဘာင္းဘီလိုပဲ ဘယ္ေနရာေပေပ ဒီအေပကို လွည့္လို႔လည္းမရဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ဖံုးလို႔ကြယ္လို႔မရဘူးေပါ့။ ေနာက္တခုက ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ေဘာင္းဘီ၀တ္တာကိုလည္းေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ေတာထဲေတာင္ထဲ ခရီးၾကမ္းသြားလို႔ ထိုင္ထေကာင္းတဲ့ေဘာင္းဘီမို႔ ၀တ္တာမ်ိဳးကို အေမမေျပာလိုေပမယ့္ အခုေခတ္ျမိဳ႕ေပၚက ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ၀တ္တဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးကိုေတာ့ အေမအေတာ္အံ့ၾသမိတယ္။

ခ်က္ေပၚေအာင္၀တ္တယ္။ အေပၚအက်ီ တိုနံ႔နံ႔နဲ႔မို႔ ေဘာင္းဘီနဲ႔ ကုန္းကြေနရင္ အမ်ိဳးသမီးေအာက္ခံ ဘာေရာင္၀တ္တယ္ဆိုတာေတာင္ ေမာင္နဲ႔ႏွမ သားနဲ႔အမိ အျမင္မေတာ္တာေတြေတြေနၾကရျပီ။

အေမတို႔ ျမန္မာဓေလံထံုးစံက မိန္းကေလး၀တ္တဲ့ အ၀တ္အစားဟာ “ဣေျႏၵရတယ္´´ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ပါရတယ္။ အ၀တ္အစားကိုက လွ်ပ္ေပၚတယ္၊ ေလာ္လီတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးမျဖစ္ေစရဘူး။ အခုေတာ့တမင္ပဲ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီတဲ့ အဆင္အျပင္ကိုေရြး၀တ္ေနၾကတယ္။

အေမတို႔ျမန္မာမိန္းမေတြမွာ ဖံုးကြယ္အပ္တဲ့အရာဆိုတာရွိတယ္။ ေဖာ္လွစ္သင့္တဲ့အရာဆိုတာရွိတယ္။ ဘယ္ဟာကဘာလဲလို႔ မသဲကြဲရင္ အေမ့ကိုတိုးတိုးေမး။ အခုေတာ့ တခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြက ဖံုးကြယ္အပ္တဲ့အရာကို အလြန္တရာ ေဖာ္ခ်င္လွစ္ခ်င္ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ဒါဟာ ေခတ္မီတာ ေခတ္ဆန္တာလို႔ ထင္ေနသလား။ အဲ့ဒီေနရာမွာတို႔အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ကေျပာင္းျပန္ပါ။ အေနာက္ကမိန္းကေလးေတြက ဘာနဲ႔မဆို စြဲေဆာင္ႏိုင္တယ္လို႔ ခံယူတယ္။ တို႔အေရွ႕တိုင္းကအဲ့ဒီလိုမဟုတ္ဘူး။

တို႔အေရွ႕တိုင္းသူမိန္းမေတြဟာ အေနာက္တိုင္းသူမိန္းမေတြနဲ႔မတူတာတခ်က္ရွိတယ္။ တို႔အေရွ႕တိုင္းသူေတြက ကိုယ္မွာရွိတဲ့ အရည္အခ်င္းအစစ္ေတြနဲ႔ လုပ္စရာရွိတာကို လုပ္ႏိုင္တယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ တို႔အေရွ႕တိုင္းသူေတြက အေနာက္တိုင္းမိန္းမေတြထက္သာပါတယ္။

သမီးမိန္းကေလးတို႔ ျပိဳင္ခ်င္သပဆိုရင္ေျပာတာပါ။ ခုေခတ္မိန္းကေလးေတြရဲ႕အျမင္က အေမတို႔နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို ကြာဟေနတယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့ အေမတို႔ တသက္လံုးလက္ခံလာတာက `ခ်က္´ဆိုတာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဖာ္လွစ္အပ္တဲ့အရာမဟုတ္ဘူး။

လံုလံုျခံဳျခံဳ ဖံုးကြယ္ထားရမဲ့အရာမ်ိဳး။ အခုေခတ္မိန္းကေလးေတြက ဒီခ်က္ၾကီးကို ေဖာ္ရံုလွစ္ရံုမကဘူး ေရႊေငြရတနာမ်ား ဆင္ယင္ေသးသတဲ့။ အံ့ၾသလို႔မဆံုးဘူး။ သူတို႕အေဖေတြကလည္း ဒါကိုၾကည့္ေနၾကသတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ေခတ္ၾကီးကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား လူေတြကဲလာရဲလာတာကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား၊ အေမ အသက္ရွည္ေနေသးတာကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။

အေမမာ

သံေ၀ဂျဖစ္ဖြယ္ ဥဒယဘဒၵဇာတ္



တစ္ခုေသာ ညတစ္ညမွာ ဥဒယဘဒၵမင္းသမီးဟာ ျပႆဒ္ထက္ တိုက္ခန္းမွာ ေနေနပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ လုလင္ပ်ိဳတစ္ေယာက္ဟာ ေရႊခြက္နဲ ့ ေရႊအျပည့္ထည့္ျပီး ေရာက္လာပါတယ္။ ေနာက္လုလင္က မင္းသမီးကို လူပ်ိဳစကား စေျပာပါတယ္။

“မင္းသမီး... တစ္ညေလာက္ သင့္တိုက္ခန္းမွာ အတူတကြ ေနပါရေစ”

မင္းသမီးလည္း အေတာ္ထိတ္လန္ ့သြားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို ့လဲဆိုေတာ့ ေအာက္မွာ အေစာင့္ေတြအမ်ားၾကီး ခ်ထားလို ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ မင္းသမီးက “ဘယ္လိုလုပ္ တက္လာတာလဲ” ျပန္ေမးပါတယ္။

လုလင္ကလည္း “ငါဟာ နတ္သားတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ ငါ့အတြက္ မခက္ပါဘူး။ သင္က ငါ့ကိုခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ပါလာတဲ့ ေရႊခြက္နဲ ့ ေရႊအျပည့္ ေပးပါ့မယ္” လို ့ ျပန္ေျပာပါတယ္။

ဒီေတာ့ မင္းသမီးက “သင့္ဟာသင္ နတ္သားမကလို ့ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ကၽြန္မခင္ပြန္းေဟာင္း မင္းသားမွတစ္ပါး ဘယ္သူ ့ကိုမွ မျမတ္နိဳးဘူး။ သင္ျပန္ပါေတာ့” လို ့ ႏွင္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။

ဒုတိယညက်ေတာ့ လုလင္ပ်ိဳနတ္သားက ေငြခြက္နဲ ့ ေရႊအျပည့္ထည့္ျပီး
ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းသမီးက ခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္လႊတ္ပါတယ္။

တတိယညက်ေတာ့လည္း လုလင္ပ်ိဳနတ္သားက ေၾကးခြက္နဲ ့ေရႊအျပည့္ထည့္ျပီး ခ်စ္ေရးဆိုလာျပန္ပါတယ္။

ဒီမွာတင္ မင္းသမီးက စဥ္းစားပါျပီ။ ပထမရက္မွာ ေရႊခြက္နဲ ့။ ဒုတိယရက္မွာ ေငြခြက္နဲ ့။ တတိယရက္မွာ ေၾကးခြက္နဲ ့ဆိုေတာ့ သူ ့အတြက္ အထူးအဆန္းျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းသမီးက လုလင္ကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။

“အသင္ ေယာက်္ား...ေယာက်္ားဟာ မိန္းမကို ခ်စ္ေရးဆိုရင္ ဥစၥာပစၥည္းကို တိုးတိုးပဲ ေပးရတယ္။ သင္က ဘာျဖစ္လို ့ တစ္ေန ့ထက္တစ္ေန ့ ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပးရတာလဲ” လို ့ ေမးပါတယ္။

ဒီေတာ့ လုလင္ပ်ိဳကလည္း ျပန္ေျဖပါတယ္။ “မင္းသမီးရယ္၊ သင့္ရဲ ့အသက္နဲ ့ ရုုပ္ရည္အဆင္းက တစ္ေန ့ထက္တစ္ေန ့ တိုးတိုးပ်ိဳပ်ိဳလာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဥစၥာပစၥည္းကို တိုးတိုးေပးမွာေပါ့။ သင္မင္းသမီးရဲ ့အသက္နဲ ့ ရုပ္ရည္အဆင္းက တစ္ေန ့ထက္တစ္ေန ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့အိုအိုလာတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ငါက ပစၥည္းကို ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပးတာပါ။ မင္းသမီးရယ္ တစ္ရက္ တစ္ည ကုန္လြန္တာကို ထားလိုက္ပါဦး။ အခု သင့္ကို
ငါၾကည့္ေနဆဲမွာပဲ သင့္ရဲ ့ရုပ္ရည္ အဆင္းေတြက တျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ ့ အို အိုလာေနျပီေလ။ တျဖည္းျဖည္း တစ္ေန ့ထက္ တစ္ေန ့ ပ်ိဳပ်ိဳလာတာမွ မဟုတ္တာ” လို ့ရွင္းျပလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ လုလင္နတ္သားက မင္းသမီးကိုု နတ္ျပည္ေရာက္ေၾကာင္း
ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကို ဆက္ျပီး ေဟာျပေပးပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ လုလင္ပ်ိဳက အတိတ္လူ ့ဘ၀က မင္းသမီးရဲ ့ခင္ပြန္းေဟာင္းပါ။ လူ့ျပည္မွွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ဇနီးေဟာင္းကို လာျပီး သတိေပးတရားေဟာတာပါ။

လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ရက္ကုုန္သြားတာနဲ ့ ေသဖို ့တစ္ရက္ နီးနီးသြားတာပါ။ ေသဖို ့တစ္ရက္နီးသြားတာနဲ ့ ကုသိုလ္ျပဳဖို ့ အခြင့္အေရးေတြ တစ္ရက္ေလွ်ာ့သြားတာပါ။ ျပီးေတာ့ တစ္ရက္ကုန္္သြားတာနဲ ့ အို အိုသြားတာပါ။ တိုး တိုးျပီး ပ်ိဳပ်ိဳ မလာပါဘူး။

ဒီတရားသေဘာကို အေျခခံျပီး ဆရာေတာ္ဘုရားေတြက “တစ္ရက္ကုန္ျပန္၊ ငါ့ရုပ္နာမ္၊ ေသရန္ တစ္ရက္နီးလာျပီ” လို ့ သတိေပးထားပါတယ္။

မနက္အိပ္ရာကနိဳးတာနဲ ့မထေသးဘဲ “တစ္ရက္ကုန္ျပန္၊ ငါ့ရုပ္နာမ္၊ ေသရန္ တစ္ရက္ နီးလာျပီ” လို ့ ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ဆင္ျခင္လိုက္ရင္
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သတိေပးျပီးသားျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ တစ္ေန ့တာျဖတ္သန္းတဲ့အခါ အကုသိုလ္ျပဳခ်င္စိတ္ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္သလို ကုသိုလ္ျပဳဖို ့ကိုလည္း ေသခ်ာအားထုတ္ေတာ့မွာပါ။

တစ္ရက္ကုုန္သြားတာနဲ ့ ေသဖို ့တစ္ရက္နီးလာျပီဆိုတာေလးကို သံေ၀ဂျဖစ္ေအာင္ ေသခ်ာဆင္ျခင္ရမွာပါ။

ငယ္ရြယ္နုပ်ိဳတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ ကုသိုလ္ပါရမီျဖည့္ဖို ့ အခြင့္အေရးရက္ေတြက ပိုျပီး ရွိေနပါေသးတယ္။

MS
Photo and Post Credit to: Original Uploader

စိတ္ဓာတ္နဲ႔လုပ္ရပ္ ျမင့္ျမတ္ဖို႔သာ အဓိက


ဘာဘာသာ၀င္၊ ညာဘာသာ၀င္ဆိုတာ အဓိကမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ဓာတ္နဲ႔လုပ္ရပ္ ျမင့္ျမတ္ဖို႔သာ အဓိကပါ...🙏🏻🙏🏻🙏🏻

ျဗဟၼစိုရ္တရားေလးပါးထဲမွာ ထိပ္ဆံုးက အဓိကအေနနဲ႔ထား တာ ေမတၱာျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေမတၱာဆိုတာကလည္း လူမ်ဳိးမေရြး ဘာသာမေရြးအေပၚမွာထားရမယ္။

အၿမဲတမ္း ေမတၱာနဲ႔ယွဥ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ေနရမယ္။ အဲဒါကို ျဗဟၼစိုရ္လို႔ေခၚတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ထားေပါ့။

ဦးဇင္းတို႔ ကိုးကြယ္ေနတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာပြင့္တဲ့ ဘုရားမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ျမန္မာလူမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘူး။ တစ္နည္းေျပာမယ္ဆိုရင္ ဘာသာျခားလို႔ေျပာလို႔ရတယ္။

ဘုရားပြင့္မွန္း မသိခင္က ကိုယ္က တျခားဘာသာ၀င္ျဖစ္ေနတာေလ။ ကိုယ္က ဘာသာျခားျဖစ္တဲ့ဘုရားကို ကိုးကြယ္ၿပီး ေနာက္မွသာ ကိုယ္က အဲဒီ ဘာသာ၀င္ျဖစ္သြားတာ။ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ နဂိုက ကိုယ္နဲ႔ဘာသာ လည္း မတူဘူး။ လူမ်ဳိးလည္း မတူဘူး။

ဒါေပမဲ့ ျမတ္စြာဘုရားက တစ္ေလာကလံုးမွာ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာလည္း အထြတ္အထိပ္ျပည့္စံုတယ္။

အသိဥာဏ္ပညာလည္း အထြတ္အထိပ္ျပည့္စံုတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ လမ္းၫႊန္ခ်က္ေတြကို လိုက္နာရင္ ကိုယ္လည္း ခ်မ္းသာတယ္။ အမ်ားလည္း ခ်မ္းသာတယ္။

ကိုယ့္အတြက္ သံသရာလြတ္ေျမာက္ေရးလည္း ျဖစ္ေစတယ္ ဆိုၿပီး ဘုရားကို ကိုးကြယ္ၾကတာ။

ကိုယ့္ႏိုင္ငံက မဟုတ္လို႔၊ ကိုယ့္လူမ်ဳိး မဟုတ္လို႔ မကိုးကြယ္ဘူးဆိုၿပီး ေနလို႔မရဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားက ကိုယ့္လူမ်ဳိး မဟုတ္ေပမယ့္လည္း အထြတ္အျမတ္ထားၿပီး ကိုးကြယ္ေနၾကရတာပဲ။

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ျမင့္ျမတ္တဲ့လူျဖစ္ဖို႔ မျဖစ္ဖုိ႔ေရာ၊ သူတစ္ပါး ျမင့္ျမတ္တယ္၊ မျမင့္ျမတ္ဘူးသတ္မွတ္ဖို႔ေရာ အဓိကက စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လုပ္ရပ္က အဓိကပဲ။

ကိုယ္နဲ႔ဘာသာခ်င္းတူတဲ့လူမွျမင့္ျမတ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ဘာသာခ်င္း မတူေပမယ့္လည္း ျမင့္ျမတ္ႏိုင္တာပဲ။

အဲဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မွ ျမင့္ျမတ္တယ္၊ တျခားဘာသာ၀င္က မျမင့္ျမတ္ဘူး လို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕အဆံုးအမအတိုင္း မလိုက္နာဘဲ စိတ္ဓာတ္နဲ႔လုပ္ရပ္က ယုတ္ညံ့ေနမယ္ ဆိုရင္ ျမင့္ျမတ္တဲ့လူမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လုပ္ရပ္က ျမင့္ျမတ္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီလူက ျမင့္ျမတ္တဲ့လူျဖစ္သြားတာပဲ။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆုိတာကလည္း ဘုရားပြင့္မွသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဆိုၿပီး ျဖစ္လာတာပါ။ ဗုဒၶဆိုတာရွိလို႔ ဗုဒၶဘာသာဆိုၿပီးေျပာလို႔ရတာ။ ဗုဒၶဆိုတာကလည္း ေလာကႀကီးမွာ တစ္ခါတစ္ရံမွသာပြင့္တာပါ။

ဘုရားေဟာထားတာပဲေလ။ တစ္ညလံုး ေမွာင္မည္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လွ်ပ္စီးေလးတစ္ခ်က္ လက္လိုက္သလိုမ်ဳိးပဲ။ တစ္ညလံုး ေမွာင္မည္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ လွ်ပ္စီးလက္တာက ခဏေလး၊ စကၠန္႔ပိုင္းေလးပဲေလ။

အဲလိုပဲ ေလာကႀကီးမွာ ဘုရားပြင့္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ဘုရားမပြင့္တဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ အဲေလာက္ေတာင္ကြာပါတယ္။ ဘုရားမပြင့္တဲ့အခ်ိန္က တစ္ညလံုး ေမွာင္မည္းေနတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔တူၿပီး ဘုရားပြင့္တဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ စကၠန္႔ပိုင္းေလး
လွ်ပ္စီးေလးတစ္ခ်က္လက္သေလာက္ပဲရိွတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားလည္း ဘုရားေလာင္းအျဖစ္နဲ႔သာ ပါရမီျဖည့္ခဲ့တယ္။ဗုဒၶဘာသာ၀င္အေနနဲ႔ ပါရမီျဖည့္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ စိတ္ဓာတ္ေကာင္းတဲ့သူ၊ လုပ္ရပ္ေကာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ပဲ ပါရမီျဖည့္ခဲ့တာ။

ဗုဒၶမွမရွိဘဲနဲ႔ဗုဒၶဘာသာ၀င္လို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အဂၤါရပ္နဲ႔ေတာ့ ျပည့္စံုတာေပါ့။

ကံ၊ ကံရဲ႕အက်ဳိးကို ယံုၾကည္တဲ့ပုဂ္ၢိဳလ္တစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ပဲ ပါရမီျဖည့္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘာဘာသာ၀င္၊ ညာဘာသာ၀င္ဆိုတာ အဓိကမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လုပ္ရပ္ေကာင္းဖို႔သာ အဓိကပဲ။ စိတ္ဓာတ္နဲ႔လုပ္ရပ္ ျမင့္ျမတ္ဖို႔ သာ အဓိကပဲ။

ဆရာေတာ္အရွင္ဆႏၵာဓိက
(လူငယ္ႏွင့္ ျဗဟၼစိုရ္တရား)
ႏွလံုးသားအာဟာရ။
ျမဝတီ မွ ျပန္လည္ကူးယူပါသည္။

"ခင္ပြန္းၾကီးဆယ္ပါး မျပစ္မွားနဲ႔"


ေက်းဇူး႐ွိလို့ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးကို ေက်ာင္းမွာ ေခၚထားဖူးတယ္။
သူ့မွာ အတင္းေျပာတဲ႔ ဝါသနာ႐ွိတယ္။ ဘုန္းဘုန္း႐ဲ႔ ကြယ္႐ာဆို ဘုန္းဘုန္းမေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန့...သူ့အတြက္ ေက်ာင္းေဆာက္ေပးတယ္။ သူက သြပ္မိုးျပီး ျပဴတင္းေပါက္မွန္ေလးတပ္ခ်င္တာကိုး။ ဝတၳဳမႏိုင္ေသးေတာ့
သြပ္ကို ေနာက္မွမိုးေပးမယ္ဘု႐ား။ ေခါင္ေတာ့ခ်ိဳးထားတယ္လို့ ေလွ်ာက္ထားတယ္။ ဒါနဲ႔ သြပ္မမိုးျဖစ္ေတာ့ သူေနတဲ႔ေန႐ာက ဆင္းလာျပီး လက္ညိႈးထိုး ေျပာေတာ့တာပဲ။

သူနဲ႔ဘုန္းဘုန္းက တစ္ေတာင္ေလာက္ပဲကြာတယ္။ ဒီလို လက္ညိႈးထိုးျပီးေျပာေနတဲ႔အခ်ိန္ သူ့ကို စိတ္ဆိုးစ႐ာ႐ွာၾကည့္တယ္။ ႐ွာလို့ မေတြ႔ဘူး။ သြပ္ကိုလည္း အဆင္ေျပေတာ့ မိုးေပးမယ္ေျပာထားျပီးသား,
ဒီေတာ့ စိတ္ဆိုးစ႐ာ ႐ွာလို့မ႐ဘူးေပါ့။ သူက ကိုယ္ေတာ့္တ႐ားဟာ ဘာတ႐ားလဲ ... စသည္ျဖင့္ အစံုေပါ့။ ေျပာလိုက္တာ။ ေနာက္ဆံုး ဘုန္းဘုန္းလည္း စဥ္းစားတာမ႐ေတာ့ ေျပာခ်င္တာေျပာေတာ့ဆိုျပီး မ်က္စိမွိတ္ တ႐ားမွတ္ပစ္လိုက္တယ္။

အဓိကေတာ့ ဘု႐ားေဟာတဲ႔
ေနတံမမ, ေနေသာဟ မသၼိ, နေမေသာ အတၱာ
ဆိုတာကိုေပါ့ေနာ္။ အာ႐ုံသိတာ ဝိဥာဏကၡႏၶာပါပဲ, ငါးခုေပါင္းစုလို့ ေပၚတာအထည္သတၱဝါမဟုတ္ဘူး။ ငါ သူလို့လည္း မေျပာဘူး။ တံလွ်ပ္လိုပဲလို ့ဖယ္လိုက္ေတာ့ သူေ႐ာ ကုိယ္ေ႐ာ မ႐ွိေတာ့ဘူး။

ေျပာေနတဲ႔အသံေတြဟာလည္း အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ကုန္ေနတာပဲလို့ ၾကည့္ေနေတာ့ ဥာဏ္မိျပီးလြတ္ေနတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အထည္မွ မလုပ္တာပဲ ေပ်ာက္ေနတာေပါ့။ ၾကားသမွ် ကာလမဆက္ေတာ့ အကုန္ေပ်ာက္ေနတာေပါ့။ သူ့ဟာသူ ေျပာခ်င္႐ာေျပာေတာ့ဆိုျပီး တ႐ားမွတ္ေနလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္ မသိဘူး။
ေျပာလို ့ ေမာေတာ့ သူျပန္သြားတယ္။

ဘုန္းဘုန္းကို လက္သမားေတြက ၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းၾကဘူး။
ေဆာက္မေပးေတာ့ဘူူးဆိုျပီး လႊေတြကို လႊင့္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။
ဘုန္းဘုန္းက ဒီလိုမလုပ္ပါနဲ႔, လူၾကီးဆိုတာ ျဖစ္တတ္တယ္။ သူ့မွာ ေလငန္းေ႐ာဂါ႐ွိေတာ့ စိတ္တိုတာေပါ့, ျပီးေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္ပါ
ဆိုျပီး ေျပာ႐တယ္, ေမတၱာထား႐တယ္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းေဆာက္ျပီးသြားတယ္။

ေက်ာင္းေပၚတက္ျပီး ေလး႐က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ႏူတယ္။ ဘုန္းဘုန္းက အံ႔အားသင့္သြားတယ္။ မ်ိဳး႐ုိးလည္း မ႐ွိဘူးေနာ္။ ႏူတာမွ အထြတ္ အထြတ္ပဲ။ ဘယ္သူမွ အနားမကပ္ႏိုင္ဘူး။ ၾကည့္ျပီး လန့္သြားတယ္။

အေၾကာင္း႐ွာေတာ့မွ ဓာတ္လိႈင္းသေဘာေတြ႐ဲ ့အားမ်ားပံုကို သိ႐ေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့မွ ပိုယံုေတာ့တယ္ ... စိတ္လိႈင္းေနာ္။ သူက ေဒါသလိႈင္းကို အျပင္းအထန္ လႊတ္တဲ႔အခ်ိန္ ဘုန္းဘုန္းက ဘု႐ားေပးတဲ႔
ဓာတ္နဲ႔ အေအးဓာတ္နဲ႔ ခံတဲ႔အခ်ိန္ သူ့ဆီ အကုန္ျပန္သြားတယ္။ တန္ျပန္အဆ အမ်ားၾကီး ဝင္သြားတာေနာ္။ ဒီေလာက္ ျပင္းထန္လိမ့္မယ္လို့ မထင္မိဘူး ။

ဒီေတာ့မွ သိတာေနာ္။ ဒီလိုမွန္း သိ႐င္ ဘုန္းဘုန္း တ႐ားမမွတ္ပါဘူး။
မသိလို့ မွတ္မိတာေနာ္။ ဒီမွာတင္ ဒီေလာက္ျပင္းထန္ပါလားဆိုျပီး သံေဝဂ႐တယ္။ သူက ႏူတာကို စိန္ေဆးေတြ ေသာက္တယ္။ ႏူတာေတာ့ ေလ်ာ့သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစိန္ေဆးေတြေၾကာင့္ အူေတြျပတ္ျပီး ေသတာပဲ။ ဒါကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္႐ပ္ေနာ္။

ဒီေတာ့မွ ဘု႐ားေဟာက မွန္လိုက္တာလို့ ဥာဏ္ကစား႐တာေပါ့။
ဘု႐ားေဟာမွာ ပါတာက ဒီခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို အစိုင္အခဲလို့ ဘု႐ားက မေဟာဘူး။ ဓာတ္႐ိပ္ ဓာတ္ခိုးလို့ ေဟာတယ္။

ဓာတ္ခိုးေတြတဲ႔ သေဘာေပါက္လား, အတံုးအခဲ မယူနဲ႔ေနာ္။ ခႏၶာအိမ္ၾကီးဟာ ကံနဲ႔ယွဥ္ျဖစ္တယ္ေခၚတယ္။ အပူဓာတ္အ႐ွိန္နဲ႔ ျဖစ္တဲ႔ ဓာတ္႐ိပ္ဓာတ္ခိုးက်ေတာ့ ညံ႔ဖ်င္းတယ္။ အေ႐ာင္မွိန္တယ္, တန္ခိုးက်တယ္။
အေအးဓာတ္ အ႐ွိန္နဲ႔ျဖစ္တဲ႔ ဓာတ္႐ိပ္ ဓာတ္ခိုးက်ေတာ့ အေ႐ာင္ေတာက္တယ္, တန္ခိုးၾကီးတယ္။

နားလည္ျပီေနာ္, ဓာတ္ခ်င္းတိုက္တာ ပိုဆိုးတယ္။ အင္မတန္ အေအးဓာတ္ထြက္ေနတဲ႔ ခႏၶာအိမ္ကို ႏွလံုးအိမ္က အပူဓာတ္ေတြ လႊတ္လို့႐ွိ႐င္ ျပန္ေျပးတာပဲ။ သူလည္းပူတဲ႔အျပင္ တန္ျပန္လည္း လာျပီ။
အ႐မ္းေလာင္ေတာ့တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ႐ုပ္ေတြပါ ပ်က္စီးကုန္တာလို့ နားလည္႐မယ္။

ဘယ္ေလာက္ပဲ ကိုယ့္အေပၚ ဆိုးဆိုး သူဆိုးတာသည္ သူ့အပိုင္း။
သူမွား သူခံလိမ့္မယ္။ တစ္ပိုင္းစီေနာ္။

#ကိုယ္က သူ့အေၾကာင္းကို ႏွလံုးေသြးေပၚ တင္ေတြး႐င္ ကိုယ္႐ႈံးမွာပဲ။

#ႏွလံုးေသြးေပၚ တင္လိုက္တာနဲ႔ သတၱိကိန္းသြားျပီး

#သူ့အေၾကာင္းကို ပံုေဖာ္တဲ႔အခါ ျပံဳးတဲ႔ပံုကို ေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ။

#မေဖာ္ႏိုင္႐င္ ေတြးကို မေတြးနဲ႔ ႐ပ္ထားလိုက္, ကုသိုလ္စိတ္နဲ႔ယွဥ္တဲ႔ အေတြးဘက္ကို ေျပာင္းလိုက္။

သေဘာေပါက္လား။
ႏို့မဟုတ္႐င္ေတာ့ ကိုယ့္ျပန္စူးျပီး ေလာကဓံအဆိုးကို ခံ႐လိမ့္မယ္။
ကိုယ္မွား႐င္ ကိုယ္ပဲ ခံ႐မယ္ေနာ္။
အေအးဓာတ္ကိုသာ ႐ေအာင္ယူၾကပါ။

(ပိုင္းေလာ့ဆ႐ာေတာ္ဘု႐ား ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ
ခင္ပြန္းၾကီးဆယ္ပါး ကန္ေတာ့ခန္း တ႐ားေတာ္မွ)

ေမတၱာျဖင့္
_/\_ _/\_ _/\_
Vimuttirasa (The Flavour Of Liberation)
ကိုသန္ ့ႀကီး~~~

🎀🎀သူေတာင္းစား ပံုျပင္🎀🎀


🌟တစ္ခါတုန္းကေပါ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာ သူေတာင္းစား တစ္ေယာက္ရွိတယ္။

🌟ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေတာင္းစားေနရတာကို မၾကည့္ရက္လို ့ သိၾကားမင္းက လူျပည္ဆင္းလာၿပီး " အသင္ လူသား ငါသင့္ကို ကူညီမယ္ ဒါေပမဲ့ သင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုတာကိုေတာ့ အမွန္အတိုင္းေျပာပါ " လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ သူေတာင္းစား က " ေကာင္းပါၿပီ " လို႔ျပန္ေျပာေတာ့ သိၾကားမင္းက " ငါ နင့္ကို ပိုက္ဆံ ငါးသိန္းေပးရင္ သင္ ဘာလုပ္မလဲ " ဆိုေတာ့ သူေတာင္းစားက စဥ္းစားၿပီး " ဖုန္းဝယ္မယ္ " တဲ့၊

🌟သိၾကားမင္းက ဖုန္းဝယ္ၿပီး ဘာလုပ္မလို႔လဲဆိုေတာ့ သူေတာင္းစားသူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ဘယ္ေနရာေတာင္းေကာင္းလဲေမးၿပီး အဲ့ ဒီေနရာသြားေတာင္းမယ္တဲ့၊

🌟သိၾကားမင္းက အင္း ဒီေငြေလာက္နဲ႔ သူ႔ဘဝမေျပာင္းဘူးဆိုၿပီ ဒါဆို သိန္းငါးဆယ္ ေပးမယ္ ဘာလုပ္မလဲဆိုေတာ့ သူေတာင္းစား ကတခ်က္ထပ္ေတြးလိုက္တယ္၊ဆိုင္ကယ္တစ္စီး ဝယ္ၿပီ းေတာင္းလို႔ ေကာင္းတဲ့ေနရာေတြကို ျမန္ျမန္သြားေတာင္းလိုက္မွာေပါ့တဲ့၊

🌟သိၾကားမင္းက မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆိုၿပီး သိန္း တစ္ရာေပးမယ္ကြာ... ဘာလုပ္မလဲေမးေတာ့ သူေတာင္းစားက ကားဝယ္ၿပီး တစ္ၿမိဳ႕လံုး လိုက္ေတာင္းမယ္တဲ့၊

🌟သိၾကားမင္းက မျဖစ္ပါဘူး ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ သိန္းငါးရာေပးမယ္ ဘာလုပ္မလဲဆိုေတာ့ သူေတာင္းစားက ေပ်ာ္ၿပီး ဟာ တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွာရွိတဲ့ သူေတာင္းစားေတြကို ပိုက္ဆံေပး ႏွင္ထုပ္ၿပီး တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို သူတစ္ေယာက္တည္း ေတာင္းစားမွာေပါ့တဲ့၊

🌟ဒီပံုျပင္ေလးက အေတြးအေခၚမရွိတဲ့လူ ကိုဘာေပးေပး ဘာမွမျဖစ္လာပါဘူး ၊အခြင့္အေရး ဘယ္ေလာက္ရရ အေတြးအေခၚ မေျပာင္းႏိုင္သ၍ ေကာင္းမြန္တဲ့ ရလဒ္ ဆိုတာ မျဖစ္ေပၚလာပါဘူး။

🌟ဒီသူေတာင္းစားေလးကို ၾကည့္ ရေအာင္ ၊သူ႔မွာ သူ႔လုပ္ငန္းခ်ဲ ့ထြင္ ႀကီးထြားဖို႔ ( Skill set ) ဆိုတဲ့ ကြၽမ္းက်င္မႈ အျပည့္႐ွိပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ခ်မ္းသာဖို႔ အခြင့္အေရး ရေနတာေတာင္ ေတာင္းစားေနတဲ့( Mind Set ) ကို မေျပာင္းလဲ ႏိုင္တာက သူ႔ ဘ၀ ရဲ႕ အေျဖ ျဖစ္သြားပါတယ္။

🌟မတူညီ တဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ဘ၀ ရဲ႕ ရလဒ္ကို လိုခ်င္သူအတြက္ မတူညီတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေတြကို ျပဳလုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္ သူမ်ားနဲ႔မတူတဲ့ အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ ရလဒ္ေတြကို ေတာင့္တလိုက္ရံုနဲ႔ ရမယ့္ ဘဝမ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္လာမွာပါ။

★★★ Change your brain,change your Life ★★★

🌟ကမၻာႀကီးေျပာင္းလဲေနတာကို မသိေသးေသာသူမ်ား အတြက္ ရည္ရြယ္ပါသည္။

Credit , Ei mon thet
Photo Credit to: Original Uploader