Sunday, December 28, 2014

တရား အားထုတ္ျခင္း၏ လက္ငင္း အက်ိဳးေက်းဇူး


တရားအားထုတ္ရင္ စိတ္ႀကည္လင္တယ္။ ေအးခ်မ္းလာတယ္။ အသိဥာဏ္ေတြ သန္ ့ရွင္းလာတယ္။ မလုပ္သင့္တာေတြ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အမွားအယြင္း နည္းသြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ စိတ္ခ်မ္းသာလာတယ္။ လူေတြမွာ စိတ္ဆင္းရဲမွဳျဖစ္တာဟာ အမွားအယြင္းေႀကာင့္ပါ။ ကိုယ့္အမွားရဲ ့ ဒဏ္ခ်က္ကို ကိုယ္ျပန္ခံရတာပဲ ။

တရားအားထုတ္တဲ့အခါမွာ စိတ္အင္မတန္ ႀကည္လင္လာတဲ့အခါမွာ ဘယ္စကားက ေျပာသင့္တယ္။ ဘယ္စကားက မေျပာသင့္ဘူး။ ဘယ္ကိစၥက လုပ္သင့္တယ္ ဘယ္ကိစၥက မလုပ္သင့္ဘူး။ ဒါတင္မကဘူး။ ဘယ္အဝတ္အစားက ဝတ္သင့္တယ္။ ဘယ္အဝတ္အစားက မဝတ္သင့္ဘူး သိလာတယ္။ ဘယ္အစားက စားသင့္တယ္ ဘယ္အစားမ်ိဳးက မစားသင့္ဘူး ဒါေတြကိုပါ သိလာတယ္။

ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္ႀကည့္တတ္လာတဲ့ သူဆိုရင္ စိတ္ထဲမွာ ေပၚေနတဲ့ အေတြးေတြကို ႀကည့္ျပီးေတာ့ ဘယ္အေတြးကေတာ့ ေလာဘပဲ။ ဘယ္အေတြးကေတာ့ ေဒါသပဲ။ ဒီအေတြးေတြကေတာ့ မာနပဲ။ ဒါကေတာ့ ဣႆာမစၧရိယပဲလို ့ ပိုင္းပိုင္းျခားျခား သိလာတယ္။ သူတို ့ကို ျမင္လာရင္ သူတို ့ရဲ ့ လႊမ္းမိုးမွဳ ေနာက္ကို ပါမသြားဘူး။ ပါမသြားတာကိုက လြတ္လပ္မွဳ တစ္မ်ိဳးပဲ။

ေလာဘႏွင့္ ဆုံးျဖတ္ျပီး မလုပ္ဘူး။ ေလာဘရဲ ့ဆြဲအား ေလာဘရဲ ့ လွည့္စားမွဳနဲ ့ မလုပ္သင့္တာကို မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ေဒါသရဲ ့တြန္းအား ေဒါသရဲ ့ ဖ်က္ဆီးခ်င္တဲ့ ေနာက္လိုက္ျပီး ဖ်က္ဆီးခ်င္တာကို မလုပ္ျဖစ္ဘူး။

မာနရဲ ့ လွံဳ ့ေဆာ္မွဳေႀကာင့္ ငါမွငါဆိုတဲ့ ဣႆာ မစၧရိယေႀကာင့္ မနာလိုလို ့ သူတစ္ပါး ႀကီးပြားတာကို တိုက္ရိုက္ျဖစ္ေစ သြယ္ဝိုက္တဲ့ နည္းနဲ ့ ျဖစ္ေစ ပ်က္စီးေအာင္ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ မလုပ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳ ရလာတယ္။

သူ အဲသလို ေနလိုက္တဲ့အတြက္ေႀကာင့္ ႀကာလာရင္ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြဟာ သူ ့ကို သိလာတယ္။ ဒီလူဟာ ေတာ္ေတာ္ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း စည္းကမ္းရွိရွိ ေနတဲ့လူ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း လုပ္တဲ့လူ မဟုတ္တာ မမွန္တာ မလုပ္ဘူး။ စဥ္းစဥ္းစားစား လုပ္တတ္တဲ့လူ ဆိုျပီးေတာ့ သူ ့အေပၚမွာ ပိုျပီး ခ်စ္လင္လာႀကတယ္။ ေလးစားလာတယ္။ အားကိုးမွဳ ရလာတယ္။

အဲဒီေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ ့ ခ်စ္ခင္မွဳ ႀကည္ညိဳမွဳ ေလးစားမွဳ အားကိုးမွဳ ရလာတယ္ ဆိုရင္ပဲ ဘယ္ေလာက္ အက်ိဳးမ်ားျပီ လဲ။ ။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက
(မဟာျမိဳင္ ေတာရ)

မင္းနန္ (ေမာ္ကြြ်န္း )
ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ႀသဝါဒေတာ္မ်ား ေပါင္းခ်ဳပ္ စာ - ၅၀၇

ပထမဆံုး ကရင္အမ်ိဳးသမီး ေလယာဥ္မွဴး


“နယ္ပယ္စံုမွာ အမ်ဳိးသမီးတုိင္း ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ထားဖုိ႔ လိုသလို အမ်ဳိးသမီးေတြ အေနနဲ႔လည္း ႀကိဳးစားၾကပါ” လုိ႔ ေၿပာတဲ့ ပထမဆံုး ကရင္ အမ်ဳိးသမီး ေလယာဥ္မႉး

ၾကာသပေတးေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 25 ရက္ 2014 ခုႏွစ္
အင္တာဗ်ဴး - ေကအိုင္စီ

ပထမဆံုး ကရင္အမ်ဳိးသမီးေလယာဥ္မႉး ေနာ္ခူးခူေဖာအား ကရင္သတင္းဌာန(ေကအိုင္စီ)က ဆက္သြယ္ေမးျမန္းျခင္းျဖစ္သည္။

ေမး။ ။ ေနာ္ခူးခူေဖာအေနနဲ႔ ေလယာဥ္မယ္အျဖစ္ မဟုတ္ဘဲ ဒီလိုေလယာဥ္မႉးအလုပ္ကို လုပ္ျဖစ္သြားရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို ရွင္းျပေပးပါလား။

ေျဖ။ ။ ယား(က်မ)အေနနဲ ့ ဒီလုိေလယာဥ္မႉး အလုပ္လုပ္ျဖစ္သြားတာကေတာ့ ခူးခူက ငယ္ငယ္ထဲက အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ ခ်င္ခဲ့တာပါ။ ဒီလိုနဲ ့ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ နည္းပညာ တကၠသုိလ္ကိုဘဲတက္ၿပီး အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ကို ယူခဲ့ပါ တယ္။ ဘြဲ႕ရၿပီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလယာဥ္စက္ျပင္ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္နဲ႕ အလုပ္လုပ္ဖုိ ့ႀကိဳးစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာ ျပည္မွာက ေလယာဥ္စက္ျပင္ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္က မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ လုပ္ဖုိ႔က အဆင္မေျပဘူး။ ကုိယ္က လည္း ဒီလိုင္းကိုပဲ အားသန္ေတာ့ ေလယာဥ္မႉးသင္တန္းတက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။

အဲ့မတိုင္ခင္မွာလည္း ခူးခူက ေလေၾကာင္းလုိင္းတစ္ခုမွာ Operation Department မွာ ၈လေလာက္ အလုပ္ဝင္လုပ္ခဲ့ပါေသး တယ္။ အဲ့ဒီေလေၾကာင္းလုိင္းမွာက အမ်ိဳးသမီးေလယာဥ္မႉးေတြလည္း ရွိတယ္။ အဲ့ဒီကတစ္ဆင့္ ဝါသနာပါခဲ့တာပါ။ သူတို႔ ေတာင္ ျဖစ္ေသးတာ ခူးခူလည္း ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားမယ္ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ ့ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့ေနာ္။ ဒီေတာ့ ေလယာဥ္မႉးသင္တန္း မသြားခင္မွာလည္း ဒီက လက္ရွိေလယာဥ္မႉးေတြနဲ႕ေတြ႕ၿပီးေတာ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြကို စကားေျပာၾကည့္ခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ေကာင္းတာေတြေရာ၊ ဆိုးတာေတြေရာ အကုန္လံုး စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ ဆိုးတာကေတာ့ ပိုမ်ားတာေပါ့ေနာ္။ မိန္းကေလးျဖစ္တာေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ခူးခူဆံုးျဖတ္ၿပီးသားကိုပဲ ဆက္လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ေမး။ ။ ေလယာဥ္မႉးသင္တန္းက ဘယ္မွာတက္ခဲ့တာလဲ။ အေတြ႕အႀကံဳေတြကိုလည္း ေျပာျပေပးပါ။

ေျဖ။ ။ ခူးခူက ေလယာဥ္မႉးသင္တန္းကိုေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၂ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလမွာ မေလးရွားႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ (Asia Pacific Flight Training) ေက်ာင္းမွာ ေလယာဥ္ေမာင္းသင္တန္းကို စတက္ခဲ့တာပါ။ ၂၀၁၄ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလမွာ သင္တန္းၿပီးခဲ့ပါတယ္။ ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္းေျပာရရင္ ဒီသင္တန္းတက္ဖို႔က ပုိက္ဆံ သိန္းေထာင္ခ်ီကုန္ခဲ့တယ္။ ဖိလစ္ပုိင္မွာဆိုရင္ေတာ့ သိန္းေလးငါးရာေလာက္ နဲ႔ ရတယ္ေတာ့ေျပာတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ မိဘက ပိုက္ဆံရွိေတာ့ အခ်ိန္ဆြဲ တက္ၾကတာလည္းရွိတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ ေယာက္ေတာ့ မတူဘူးေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္ႀကိဳးစားရင္ ဘာသာရပ္ေတြကို ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ ေျဖဆိုေအာင္ျမင္မယ္။ မႀကိဳးစားရင္ ႏုိင္ငံျခားဆိုေတာ့ ေနစရိတ္ စားစရိတ္ကုန္တာေပါ့။ အဓိကကေတာ့ ပညာေရးလည္း ေကာင္းဖုိ႕လိုသလို က်န္းမာေရးလည္း အထူးေကာင္းဖုိ႕လိုတယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စာက်က္တဲ့အခ်ိန္၊ အနားယူမဲ့အခ်ိန္ သီးျခားခြဲၿပီး ကုိယ့္ဘာ သာကုိယ္ျပန္ စီမံခန္႔ခြဲရတာေပါ့။ သင္တန္းမွာေတာ့ စုစုေပါင္းဘာသာရပ္ ၁၅ခုကို ေျဖခဲ့ရတယ္။

ေမး။ ။ ေလယာဥ္မႉးျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ဘယ္လိုအခက္အခဲေတြ ႀကံဳေတြ႔ရပါသလဲ။ အဲဒီ အခက္အခဲေတြကိုေရာ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ ခူးခူအေနနဲ႔ေတာ့ လက္ရွိေလယာဥ္မႉး (Pilot Course)ေတြ ၿပီးသြားလို ့ လုိင္စင္ရၿပီးပါၿပီ။ ေလာေလာဆယ္ ဘယ္ေလေၾကာင္း လုိင္းကိုမွ မဝင္ရေသးပါဘူး။ ဝင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားျပင္ဆင္ေနပါ တယ္။ အခက္အခဲအေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သင္တန္းမွာ တခ်ဳိ႕ ဆရာေတြက မိန္းကေလးဆိုရင္ သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ၾကဘူး။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း မိန္းကေလးဆိုၿပီး ေလွ်ာ့ေပးတယ္ဆုိတာ မရွိဘူး။ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ တန္းတူပဲလုပ္ရတယ္။ ခူးခူတုိ႔မွာ လက္ေတြ႕ ပ်ံသန္း(Flying test) ၿပီး စာေမးပြဲ ေျဖရတာရွိတယ္။ အဲ့ဒီအ ခ်ိန္မွာ ခူးခူအရမ္းေၾကာက္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ စာေမးပြဲစစ္သူက ကိုယ့္ေဘးမွာထုိင္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ေလယာဥ္ေမာင္းတာ ကို လိုက္စစ္တာေလ။ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ပဲ ခူးခူ ပံ်သန္းမႈ စစ္ေဆးတိုင္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။

ေမး။ ။ မိသားစုနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းက ခူးခူေဖာရဲ႕ ဒီလုပ္ငန္းအေပၚ အားေပးပံ့ပိုးမႈေတြက ဘယ္လိုေတြရွိသလဲဆို တာ အားလံုးလည္း သိသြားရေအာင္ ေကအိုင္စီကေနတဆင့္ ရွင္းျပေပးေစခ်င္ပါတယ္။

ေျဖ။ ။ အခုလို ေလယာဥ္မႉးသင္တန္းကုိ ခူးခူသြားတက္တာ မိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ ေထာက္ပ့ံမႈနဲ႕ပါ။ သူတို႔ကလည္း ႀကိဳးစားၿပီး ေငြအားနဲ႔ေရာ အႀကံဥာဏ္အား၊ လူအားနဲ႔ပါ ပံ့ပိုးေပးခဲ့ပါတယ္။

ေမး။ ။ ထူးထူးျခားျခား ကရင္တိုင္းရင္းသားအမ်ဳိးသမီးေတြထဲမွာ ေလယာဥ္မႉးျဖစ္လာသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကုိယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ ပိုင္ ခံစားခ်က္ေလးကို ေျပာျပေပးပါလား။

ေျဖ။ ။ ကရင္အမ်ဳိးသမီးေတြထဲမွာ ပထမဦးဆံုး ေလယာဥ္မႉး ျဖစ္လာတဲ့အတြက္ ဝမ္းသာပါတယ္။ ဒါကိုလည္း သင္တန္းမွာတုန္းက ကရင္အမ်ဳိးသမီးေတြထဲမွာ ပထမဆံုး ေလယာဥ္မႉးျဖစ္မယ္ဆိုတာကို သိခဲ့ရတာပါ။ ကရင္အမ်ိဳးသမီးျဖစ္တာကို ဂုဏ္ယူသလို အခုလုိ ျဖစ္လာတာကိုလည္း ကရင္အမ်ိဳးသားတစ္ရပ္လံုးအတြက္ ခူးခူ ဝမ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္။

ေမး။ ။ ေနာ္ခူးခူေဖာအေနနဲ႔ ေနာင္လာမဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕အနာဂတ္အတြက္ ဘာေတြလုပ္သြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ခူးခူအေနနဲ႕ကေတာ့ အနာဂတ္မွာ ဒီေလယာဥ္မႉးအလုပ္ကိုပဲ ပိုပိုၿပီး အဆင္ေျပေအာင္ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားမွာပါ။ ေနာက္ တစ္ဖက္ကေနလည္း ဒီလိုသင္တန္းကိုတက္ခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြကို ကုိယ့္အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ အႀကံေပးသြားဖုိ႔လည္းရွိပါတယ္။ စိတ္ ဝင္စားတဲ့ ဘယ္သူမဆုိ ဆက္သြယ္ႏုိင္တယ္လို႔လည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက ခူးခူရဲ႕အဖိုးဆို ရန္ကုန္ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူး က်င္းပေရး ဗဟိုေကာ္မတီရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ႏွစ္သစ္ကူးပြဲ ျပဳလုပ္ႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ ဦးေဆာင္စီစဥ္ခဲ့သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကရင္အမ်ိဳးသား ေရးကုိလည္း ကုိယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ဘက္က လုပ္သြားဖုိ႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။

ေမး။ ။ ကရင္အမ်ဳိးသမီး အပါအ၀င္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးလူငယ္ေတြကို ကရင္သတင္း႒ာန(ေကအုိင္စီ)ကေနတဆင့္ ဘယ္လိုအားေပးအမွာစကားေတြမ်ား ေျပာဆိုခ်င္ပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ ကရင္အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ေတာ့ေျပာခ်င္တာကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ။ အထူးသျဖင့္ ကရင္လူငယ္ အမ်ဳိး သားေရာ အားလံုးကုိေပါ့။ ေျပာခ်င္တာ ဒီေခတ္က ပညာေခတ္ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ပညာကိုဘယ္နည္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳးစားသင္ပါ။ အားမငယ္ပါနဲ႔။ မိန္းကေလးပဲမို ့အားငယ္ေနစရာမလိုပါဘူး။ ငါလုပ္ႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကိုထားပါ။ တခုထပ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ က်ား၊ မ ခြဲျခားတာေတြက ခူးခူတို႔ လူမႈအသိုင္းအဝိုင္းမွာ တခ်ဳိ႕အပိုင္းေတြ ရွိေနေသးေပမဲ့ အမ်ိဳးသမီးတုိင္းလည္း လူမႈအဖြဲ႕အ စည္းေတြမွာ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းေတြရွိသလို ေကာင္းမြန္ေအာင္ျမင္စြာ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးေနတာ အခု ေတြ႕ျမင္ေနရတာပဲ။ ဒါ ေၾကာင့္ နယ္ပယ္စံုမွာ အမ်ဳိးသမီးတုိင္း ေခါင္းေဆာင္လုပ္ႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ထားဖုိ႔လိုသလို အမ်ဳိးသမီးေတြအေနနဲ႔လည္း ႀကိဳး စားၾကပါလို႔ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။

ေမး။ ။ေနာက္ထပ္ဘာမ်ား ျဖည့္စြက္ေျပာဆိုခ်င္တာရွိပါေသးသလဲ။

ေျဖ။ ။ ခူးခူးအေနနဲ႔ေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မေျပာခ်င္ပါဘူး။ အခုလုိ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ေမးျမန္းတာ ကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။ (တာဘလု)ေနာ္။

အသက္ ၂၄ႏွစ္အရြယ္ရွိ ေနာ္ခူးခူေဖာကို မိဘမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ေနာ္မာေနထူးႏွင့္ ေစာေက်ာ္ေဌးရင္တို႔က (၁-၁၀-၁၉၉၀)ခုႏွစ္ တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ သူမသည္ ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမႏွစ္ဦးအနက္ အႀကီးျဖစ္ၿပီး ေမာင္ေလးတစ္ဦးရွိသည္။ ၀ါသနာ အားျဖင့္ စာဖတ္ျခင္းႏွင့္ သီခ်င္းနားေထာင္ျခင္းကို ခံုမင္သူျဖစ္သည္။

ငယ္စဥ္က ရန္ကုန္တိုင္း၊ အင္းစိန္ၿမိဳ႕နယ္ရွိ အ.မ.က(၈)၌ မူလတန္းကိုလည္းေကာင္း၊ အ.မ.က(၄)အင္းစိန္၌ ပဥၥမတန္းကိုလည္း ေကာင္း၊ ဆ႒မတန္းမွ တကၠသိုလ္ဝင္တန္းအထိ အ.ထ.က(၂) ကမာရြတ္ၿမိဳ႕နယ္၌ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ BE(Electronic Communication) ရန္ကုန္အေနာက္ပုိင္းနည္းပညာတကၠသိုလ္တြင္ ၂၀၁၁ခုႏွစ္က ပညာသင္ၾကား ေအာင္ျမင္ခဲ့သူျဖစ္သည္။

Shared from Zawzaw Zaw (FB)

ရဟန္းျဖစ္လာေသာ သိပၸံပညာရွင္


အဂၢမဟာကမၼ႒ာနစရိယ၊ဓမၼစရိယ ဖားေအာက္ေတာရဆရာေတာ္ၾကီး ဘဒၵ ႏၱအာစိဏၰ၏ ဖားေအာက္ေတာရရိပ္သာေက်ာင္းတြင္
အေနာက္တိုင္းသား ႏိုင္ငံျခားသား ေယာဂီအမ်ားအျပား ရဟန္းဝတ္၍ တရားအားထုတ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ၄င္းတို႕အထဲတြင္
သန္းၾကြယ္သူေဌးမိသားစုမွ ဆင္းသက္လာေသာ လခစား အေမရိကန္ သိပၸံပညာရွင္တစ္ရွင္တစ္ဦးလည္း ရဟန္းဝတ္ျပီး တရားအား
ထုတ္ေနသည္။
-
အဆိုပါ ရဟန္းကို မီဒီယာ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ဦးက ေမးခြန္းထုတ္သည္။" အရွင္ဘုရားသည္ သန္းၾကြယ္သူေဌး သိပၸံပညာရွင္
ၾကီးျဖစ္ပါလ်က္ အဘယ္သို႕ေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ရဟန္းဝတ္ျပီး သမထဝိပႆနာတရား စခန္းမွာ တရားအားထုတ္ေန
ပါသနည္း။ အဘယ္အထိ ဤသို႕တရားအားထုတ္ရန္ ရည္မွန္းထားပါသနည္း'' ဟုေမးသည္။
-
ထိုအခါ ရဟန္းကေျဖသည္မွာ " ဖားေအာက္ေတာရ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အေမရိက သာသနာျပဳခရီးတြင္ ေဟာၾကားညႊန္ျပေတာ္မူေသာ ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားကို နာၾကားရေသာအခါ ကမၻာေပၚတြင္ အၾကီးက်ယ္ဆုံး သိပၸံပညာရွင္မွာ ဗုဒၶျဖစ္ေနေၾကာင္း ၊ ကမၻာေပၚတြင္ ရွိရွိသမွ်ႏွင့္ ရွိခဲသမွ် ပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတို႕တြင္ ပညာအၾကီးမားဆုံးပုဂၢိဳလ္မွာ ဗုဒၶဘုရားျဖစ္ေနေၾကာင္း သိရွိလာရျပီး ဗုဒၶ၏ စာေပမ်ားက ညႊန္ျပထားေသာ အဆုံးအမမ်ား ကသာလွ်င္ မိမိဘဝတိုးတက္ေရးအတြက္ ပစၥဳပၸန္သံသရာႏွစ္ျဖာ
ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ အမွန္ဆုံး၊ အေကာင္းဆုံး ၊ အျမတ္ဆုံးျဖစ္ေၾကာင္း ၊ ထို႔ေၾကာင့္ သည္တိုင္း ၊ သည္ေဒသ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက
လက္ခံထားသေရြ႕ ဤတစ္ပါးေက်ာင္းကေလးတြင္ တစ္သက္ပတ္လုံးေနျပီး တရားအားထုတ္သြားရန္ ရည္ရြယ္ဆုံးျဖတ္ထားေၾကာင္း'' ရွင္းျပသြားသည္။
-
ထိုေၾကာင့္ ကၾကီး ၊ ခေကြးကအစ မူလတန္းမွေန တကၠသိုလ္အဆင့္ဆင့္အထိ သင္ၾကားခဲ့ၾကသည့္ စာေပပညာမ်ား၊ အတတ္ပညာ နည္းပညာမ်ားသည္ ပစၥဳပၸန္တစ္ဘဝစားဝတ္ေနေရး ခ်မ္းသာေရးအတြက္ အက်ဳိးျပဳသည္။
ဗုဒၶဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမ တရားေတာ္မ်ား၊ဗုဒၶစာေပမ်ားမွာကား မိမိ၏ ပစၥဳပၸန္ဘဝႏွင့္ သံသရာအဆက္ဆက္တို႔တြင္ အျမင့္ဆုံး
အျမတ္ဆုံး အခ်မ္းသာဆုံးႏွင့္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာအထိ ရရွိေအာင္ ၊ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးႏိုင္ေၾကာင္းမွာ ရွင္းလင္းလွေပသည္။
==============

(က်ီးသဲညႊန္႔ႏိုင္)
copy__Bhikkhu's Dhamma

အစြမ္းတန္ခိုးမ်ားႏ်ွင့္ သာသနာ တရားအတိုေလး (၅ မိနစ္)

တရားအျမည္း အပိုင္း ၂

တကယ့္ အစြမ္းတန္ခိုးဆိုတာ ဘာလဲ???... ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အဆံုးအမကို ေလ့လာသင္ယူျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္သိရွိေအာင္ ေလ့လာျခင္း၊ ဖတ္ရွဳျခင္း၊ က်င့္သံုးျခင္း၊ နာယူျခင္း... ဒါေတြဟာသာလွ်င္ တကယ့္တန္ခိုး၊ တန္ခိုးပါ၀ါ... တကယ့္ၾကီးမားတဲ့ စြမ္းအား... နိဗၺာန္ထိေအာင္ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္တဲ့ ပါ၀ါရွိတဲ့ အစြမ္းတန္ခိုး အစစ္အမွန္ျဖစ္တယ္..ဆိုတာ... အားလံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီး ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားဓမၼေတြကို သိရွိနားလည္ေအာင္ အားလံုး လိုက္နာက်င့္သံုး လိုက္နာႏိုင္ၾကပါေစကုန္သတည္း....... သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု.......

တရားအျမည္း အပိုင္း (၁) = ၉ မိနစ္စာကို ေအာက္ကလင့္ခ္မွာ နာယူႏိုင္ပါတယ္...

https://www.facebook.com/video.php?v=405224446299814&set=vb.273212476167679&type=2&theater

တရားတစ္ပုဒ္လံုးကိုေတာ့ ေအာက္က Youtube Link မွာ သြားေရာက္နာယူႏိုင္ၾကပါတယ္။

https://www.youtube.com/watch?v=-sc9Jug2JTo

Credit to: Favorite Collections (FB)


https://www.facebook.com/video.php?v=405229009632691&set=vb.273212476167679&type=2&theater

.


အစြမ္းတန္ခိုးမ်ားႏွင့္ သာသနာ တရားအတိုေလး (၉ မိနစ္)

တရားအျမည္း အပိုင္း ၁

ကံၾကမၼာ ဖိစီးလာျပီဆိုလို႕ရွိရင္ေတာ့ တန္ခိုးဟာလည္း ကံၾကမၼာကို လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရတာပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကံရဲ႕အစြမ္းတန္ခိုးဟာသာလွ်င္ ကိုယ့္ရဲ႕ တကယ့္အစြမ္းတန္ခိုးပဲ။ ကံေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနဖို႕ရာ တရားအဆံုးအမေတြကို နားလည္ဖို႕လိုတယ္။

ဒီလိုတရားအတိုေလးတစ္ပုဒ္ ေပ့ခ်္မွာ တင္ႏိုင္ဖို႕ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အခ်ိန္ေပးရတယ္။ Youtube Link ကို တိုက္ရိုက္ရွယ္လိုက္ရင္ ရႏိုင္ေပမယ့္ တရားတစ္ပုဒ္လံုးဆိုရင္ တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးျပီး မနာႏိုင္ၾကမွာစိုးလို႕ အျမည္းအေနနဲ႕ အက္မင္သေဘာက်တဲ့ အပိုင္းေလးေတြကို ျဖတ္ေတာက္ျပီး တင္ေပးလိုက္တဲ့သေဘာပါ။ တရားတစ္ပုဒ္လံုးက စျပီးနာလိုက္ကတည္းက ရပ္ခ်င္စရာမရွိေအာင္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေနေတာ့ ဘယ္အပိုင္းကို တင္ရမလဲ မသိဘူးျဖစ္ေနတာ။ အဲဒီေတာ့ တရားအျမည္း ႏွစ္ပိုင္း ရွယ္ေပးသြားပါမယ္။

တရားအျမည္း အပိုင္း (၂) = ၅ မိနစ္စာကို ေအာက္က လင့္ခ္မွာ နာယူႏိုင္ပါတယ္...

https://www.facebook.com/video.php?v=405229009632691&set=vb.273212476167679&type=2&theater

တရားတစ္ပုဒ္လံုးကိုေတာ့ ေအာက္က Youtube Link မွာ သြားေရာက္နာယူႏိုင္ၾကပါတယ္။

https://www.youtube.com/watch?v=-sc9Jug2JTo

Credit to: Favorite Collections (FB)


https://www.facebook.com/video.php?v=405224446299814&set=vb.273212476167679&type=2&theater

.






Saturday, December 27, 2014

အရိုးဆံုး တရားအားထုတ္နည္း


အခုဒီမွာ ထိုင္ေနတယ္ေနာ္...။ ကိုယ့္လက္ႏွင့္ လက္ႏွစ္ခုထိေနတယ္။ ဟိုဒကာၾကီးဆိုလည္း လက္ႏွင့္လက္ထိထားတယ္။ ဟိုဒကာၾကီးကလည္း လက္ႏွင့္လက္ထိထားတယ္ေနာ္။ အဲဒီထိထားတဲ့ေနရာကို စိတ္ႏွင့္ အာရံုျပဳၾကည့္စမ္းပါ။
ဘာကိုသိရသလဲ?
ဘယ္လိုအာရံုမ်ိဳး၊ ဘယ္လို sensation မ်ိဳး၊ ဘယ္လို feeling မ်ိဳးရွိလဲ?

(........)

အင္း...။ ဟုတ္တယ္။ ေႏြးေနတယ္ေနာ္။ အဲဒါ ေႏြးေနတာ sensation တစ္ခုဘဲ။ ဒီမွာ ေသခ်ာကပ္ျပီး ၾကည့္လိုက္ပါအံုး။
သူ႔မွာ လႈပ္ေနတာတစ္ခုခုရွိႏိုင္သလား? ရွိသလား?

ရွိတယ္ေနာ္။ သတိေသေသခ်ာခ်ာထားၾကည့္လို႔ရွိရင္ Pulse က အဲဒီမွာ ၾကည့္လို႔ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ သိမ္ေမြ႔တယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္။ ဒီမွာ Pulse ရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ တုန္ေနတယ္။ Vibration ရွိတယ္။ Vibration မွန္းသိလို႔ရတယ္။ သူက ပိုေတာင္ သိမ္ေမြ႔ေသးတယ္။

အဲဒီလို ပိုျပီးေတာ့ သိမ္ေမြ႔တာကို သိေလေလ၊ သတိပိုေကာင္းေလေလ၊ သမာဓိပိုေကာင္းေလေလဘဲ။ ပထမေတာ့ အၾကမ္းစားကို သိရတာဘဲ။ အၾကမ္းစားကို သိႏိုင္တဲ့သမာဓိႏွင့္ သိမ္ေမြ႔တာကို သိႏိုင္တဲ့သမာဓိဆိုရင္ သိမ္ေမြ႔တာာကို သိႏိုင္တဲ့ သမာဓိကပိုေကာင္းတယ္။ အၾကမ္းစာကိုသိတဲ့ သတိႏွင့္ သိမ္ေမြ႔တာကို သိတဲ့ သတိႏွင့္ဆိုရင္ သိမ္ေမြ႔တာကို သိတဲ့ သတိက ပိုုျပီးအားေကာင္းတယ္။

အဲဒီေတာ့ သိမ္ေမြ႔တဲ့ အာရံုကို ပိုျပီးေတာ့ ဂရုစိုက္ျပီးေတာ့ ပိုျပီးေတာ့ အေလးထားျပီးေတာ့ စိတ္ကေလးႏွင့္ ေသေသခ်ာခ်ာကပ္ျပီးေတာ့ သိေနဖို႔လိုတာ။ ဘာမွ မခက္ဘူး။

ဒီလိုသိေနလို႔ရွိရင္ လံုး၀အေတြးအေတာ မရွိေတာ့တဲ့အခါမွာ ဒီသိရတဲ့အာရံုကို ငါလို႔မထင္ေတာ့ဘူး။ ပထမေတာ့ ငါ့လက္က ပူေနတာလို႔ ဒီလိုထင္တာကိုး။ ငါ့...လက္...ပူ.... သံုးခုကတြဲထားတယ္။ ေနာက္ သတိအင္မတန္ေကာင္းလာတဲ့အခါမွာ၊ လံုး၀အေတြးအေတာမရွိတဲ့အခါမွာ၊ ပစၥဳပၸန္တကယ္တည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ လက္လည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပူတာဘဲ ရွိေတာ့တယ္။ ငါဆိုတဲ့ ပညတ္လည္း ကြာသြားျပီ။ လက္ဆိုတဲ့ ပညတ္လည္း ကြာသြားျပီ။ ပူတယ္ဆိုတဲ့ သဘာ၀ sensation ေလးတစ္ခုကိုဘဲ သိေနရေတာ့တာဘဲ။

အဲဒီလို ငါလည္း မဟုတ္၊ လက္လည္းမဟုတ္ပဲႏွင့္ ပူတာကိုသိတဲ့အခ်ိန္မွာ သူဟာ ပရမတၳကို သိတာဘဲ။ ပညတ္မပါေတာ့ဘူး။ ငါပူတာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လက္ပူတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပူတာဟာ ပူတာဘဲ။ သူ႔ဟာသူဘဲ။

အဲဒီလိုသိရင္ကိုဘဲ ရုပ္ကို ရုပ္လို႔ သိလိုက္တာဘဲ။ ရုပ္ကို ငါလို႔မထင္ေတာ့ဘူး။ ရုပ္ေပၚမွာ ငါဆိုတဲ့ အထင္အျမင္မွားမႈဟာ ေပ်ာက္သြားျပီ။ ဒါဟာ ေျပာျပေတာ့ ရိုးရိုးေလးႏွင့္ လြယ္လြယ္ေလးေနာ္။ အာရံုက ရိုးရိုးေလးေနာ္။ ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ ပူတဲ့အာရံုေလး။ သို႔မဟုတ္ရင္ လႈပ္ေနတဲ့အာရံုေလး။

ဒီဟာေလးအေပၚမွာ စိတ္ကေလးကို တည့္တည့္ေလးထားျပီးေတာ့ သိသိ၊ သိသိေနတဲ့အခါမွာ လံုး၀အေတြးလည္း ကင္းသြားျပီ။ ပညတ္လည္း စိတ္ထဲမွာ မထင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ကို နာမည္လည္း မတပ္ေတာ့ဘူး။ လက္ရဲ ႔ ပံုသ႑ာန္ၾကီးကိုလည္းဘဲ စိတ္ထဲက အာရံုမျပဳေတာ့ဘူးဆိုရင္ တည့္တည့္သိတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါလည္း မရွိဘူး၊ လက္လည္း မရွိဘူး။ ပူတာဘဲရွိေတာ့တယ္။ ငါမရွိဘူး၊ လက္မရွိဘူး။ လႈပ္တာဘဲ ရွိေတာ့တယ္။

အဲဒီေတာ့ ပစၥဳပၸန္တကယ္တည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပညတ္မပါပဲႏွင့္ ပရမတ္ကို တကယ္တည့္တည့္သိတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီလိုဘဲ အမွန္ကို သိတာဘဲ။ သိပ္ခဲခဲယဥ္းယဥ္းၾကီးလည္း မဟုတ္ဘူးေနာ္။

အဲဒီေတာ့ အာရံုက အင္မတန္ရိုးတယ္။ သိပံုေလးကလည္း အင္မတန္ရိုးတယ္။ ဆန္းဆန္းၾကယ္ၾကယ္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုသိလို႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အသိဉာဏ္ကေတာ့ အင္မတန္နက္နဲတယ္။ ဒီလို အနတၱဆိုတဲ့ သဘာ၀ကို ေျပာရတာ ၾကားရလို႔၊ စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ရလို႔သိပံုႏွင့္ အခုလို တကယ္ျဖစ္ေနတာေလးကို အေတြးမပါပဲႏွင့္ တည့္တည့္သိတဲ့အခါမွာ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္ အားရေက်နပ္မႈျဖစ္လာတယ္။ တခါတေလ အင္မတန္ထူးဆန္းတယ္လို႔ေတာင္ထင္တယ္။ ဟာ....ဘယ္လိုျဖစ္သြားတုန္းလို႔။ ဒီလိုထင္သြားတယ္ေနာ္။

အျမဲတမ္း ငါ....ငါ.....ငါ....ဆိုျပီးေတာ့ စြဲလာတဲ့ အစြဲၾကီးဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခဏေလာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။
သိတဲ့စိတ္ကေလးရွိတယ္။ သိေနရတဲ့ ပူတဲ့အာရံု၊ သို႔မဟုတ္ လႈပ္တဲ့အာရံုေလးဘဲရွိတယ္။ က်န္တာဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို feeling အင္မတန္ထူးဆန္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့အသိဉာဏ္ဟာ အင္မတန္နက္နဲတယ္။ ရိုးတဲ့အာရံု၊ သိတာလည္းဘဲ ရိုးရိုးေလးသိတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အသိဉာဏ္က အင္မတန္ၾကီးက်ယ္တယ္။ အင္မတန္နက္နဲတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တရားအားထုတ္လို႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အသိဉာဏ္ဟာ ဆန္းဆန္းျပားျပား မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘာမွ Philosophically Analyse လုပ္ေနစရာမလုိဘူး။ ေတြးစရာ၊ ၾကံစရာ ဘာမွ မရွိဘူး။ တိုက္ရိုက္သိတဲ့ ဉာဏ္ေလး ျဖစ္လာတာဘဲရွိတယ္။ အင္မတန္နက္နဲတယ္။ အင္မတန္ရိုးတယ္။

အဲဒီေတာ့ အဲဒီလို ရိုးရိုးႏွင့္ နက္နက္နဲနဲသိေအာင္ကိုဘဲ တရားအားထုတ္ရတာဘဲ။ ဘာမွ ဆန္းဆန္းျပားျပား ရွာဖို႔ သိဖို႔ ၾကိဳးစားေနတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့သဘာ၀ကို အမွန္အတိုင္းသိဖို႔ဘဲ ၾကည့္ေနတာဘဲ။

အဲဒီလိုဘဲ ခႏၶာကိုယ္မွာ ျဖစ္သမွ် တျခားဘယ္လိုအာရံုမ်ိဳးကိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ သတိေလးႏွင့္ ေသေသခ်ာခ်ာကပ္ျပီးေတာ့ ၾကည့္တဲ့အခါမွာ အျမဲတမ္းဘဲ သူ႔သေဘာႏွင့္ သူဟာသူ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ၾကာေလ ပိုထင္ရွားေလ၊ ၾကာေလ ပိုထင္ရွားေလ ျဖစ္လာတယ္။

သတိေကာင္းတဲ့သူဟာ ဒီအာရံုကို သိေနတဲ့စိတ္ကိုလည္း သူသိေနတယ္။ လႈပ္ေနတာကို သိတယ္။ အဲဒီလႈပ္ေနတာကို သိတဲ့စိတ္ကိုလည္း သိတယ္။ အေလ့အက်င့္မ်ားလာရင္ ဒီလိုဘဲ သိလာတာဘဲ။ ပထမေတာ့ အာရံုကိုဘဲသိတယ္။ စိတ္ကိုမသိဘူး။ ေနာက္ အင္မတန္ သတိသမာဓိေကာင္းလို႔ အေလ့အက်င့္မ်ားလာတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အာရံုကိုလည္း သိတယ္။ အဲဒီအာရံုကို သိတဲ့စိတ္ကိုလည္း သိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ဘဲ ဆက္ျပီးေတာ့ ၾကည့္သြားလို႔ရွိရင္ ဒီသိတဲ့စိတ္ကလည္းဘဲ သူသိတဲ့သေဘာေလးသက္သက္ပဲ ဆိုတာကို ျမင္တယ္။ သူလည္းဘဲ အျမဲတမ္းမရွိဘူး။ ရွိခ်င္တဲ့အခါရွိတယ္ ေနာ္။ တခါတေလ သတိေမ့တဲ့အခါမွာ၊ ေမာဟအားၾကီးေနတဲ့အခါမွာ ပစၥဳပၸန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့အာရံုကို မသိဘူး။

အဲဒီေတာ့ သိတဲ့စိတ္ကို ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါမွာလည္းဘဲ ငါသိတယ္ဆိုတဲ့ အထင္ဟာ မပါလာေတာ့ဘူး။ သိတဲ့သေဘာေလးကဘဲ သိတယ္ဆိုတာေလးကို ကိုယ့္ဉာဏ္မွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေပၚလာတယ္။ သိေနရတဲ့ ရုပ္ကိုလည္းဘဲ ငါပူတယ္၊ ငါလႈပ္တယ္၊ ငါေညာင္းတယ္၊ ငါနာတယ္လို႔ ဒီလိုမထင္ေတာ့ဘူးေနာ္။ ပူတဲ့သေဘာေလးက သူ႔ဖာသာသူ ပူတာဘဲ။ သိတဲ့သေဘာေလးကလည္း သူ႔ဖာသာသူ သိတာဘဲ။ ရိုးရိုးေလးဘဲ။ လႈပ္တဲ့သေဘာကလည္း သူ႔ဟာသူ လႈပ္တဲ့ သေဘာေလးရွိတယ္။ သိတာကလည္း သူ႔ဟာသူ သိတာဘဲ။

အဲဒီေတာ့ ဘယ္အရာကိုၾကည့္ၾကည့္ သဘာ၀အျဖစ္နဲ႔ဘဲျမင္တယ္။ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါအျဖစ္ႏွင့္ မျမင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီဉာဏ္ဆိုတာ နဲနဲေနာေနာဉာဏ္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ နာမ္ရုပ္ကို ပိုင္းျခားျပီးေတာ့ သိတဲ့ဉာဏ္ျဖစ္သြားျပီ။ ေလာကီကိစၥေတြမွာ၊ Philosophy ေတြ ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ နက္နက္နဲနဲ ၾကီးက်ယ္တာေတြ ေလ့လာဖတ္ရႈေနအံုးေတာ့၊ ဒီေလာက္နက္နဲတဲ့ ဉာဏ္မ်ိဳးကို ရဖို႔ရန္မလြယ္ဘူး။ အေတြးေလးႏွင့္ဘဲ သိရတာကိုး။ အထင္ႏွင့္ဘဲ သိရတာကိုး။ အခုဟာက အေတြးမပါဘူး။ အထင္မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ျဖစ္ေနတာကို တိုက္ရိုက္ၾကည့္ျပီး သိရတာမို႔လို႔ အင္မတန္ နက္နဲၾကီးက်ယ္တဲ့ဉာဏ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီဉာဏ္မ်ိဳးကို ရတဲ့သူဟာ နဂိုတုန္းက သူသိထားတဲ့ အသိအျမင္၊ အထင္မွားမႈေတြဟာ အမ်ားၾကီး ေပ်ာက္ကုန္တယ္။ သူ႔ရဲ ႔ Personality ပါ တခါတည္း ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္တယ္။ အသိဉာဏ္ပါ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္တယ္။ အေတြးအေခၚနဲ႔ ရတဲ့ အသိဉာဏ္ဟာ Personality အေျပာင္းအလဲကို တကယ္မျဖစ္ေစႏိုင္ဘူး။ ဒီလိုတိုက္ရိုက္ၾကည့္ျပီးေတာ့ သိလာတဲ့ အသိဉာဏ္ဟာ Personality ကုိအမ်ားၾကီး ေျပာင္းလဲသြားေစတယ္။

သူတို႔အေနာက္ႏိုင္ငံကေျပာတဲ့ Personality ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ယူျပီးေတာ့ သံုးလိုက္ရတာပါ။ လူ႔ရဲ ႔ စိတ္ေနသေဘာထား၊ အျပဳအမူ၊ အသိအျမင္ ေျပာင္းလဲသြားတာ။ ေျပာင္းလဲတာမွ တကယ္ကို သိသိသာသာၾကီးကို ေျပာင္းလဲသြားတာဘဲ။ ေျပာင္းျပန္ျပန္မလာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္တယ္။ ထိထိေရာက္ေရာက္ ၾကိဳးစားလို႔ရွိရင္။

အဲဒီေတာ့ တရားအားထုတ္တာေတြမွာ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ အားထုတ္တာေတြ ရွိေပမယ့္ ဒီပစၥဳပၸန္မွာျဖစ္ေနတဲ့၊ ခႏၶာကိုယ္မွာျဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀တရားကို အေတြြးမပါ၊ ပံုသ႑ာန္မွန္းဆမႈမပါဘဲႏွင့္ တိုက္ရိုက္သိတဲ့ ဒီတရားအားထုတ္တဲ့နည္းဟာ အရိုးဆံုး၊ သဘာ၀အက်ဆံုး၊ အထိေရာက္ဆံုးျဖစ္တယ္။ အေကာင္းဆံုးဘဲ။ Simple ျဖစ္တယ္။ Natural ျဖစ္တယ္။ Effective ျဖစ္တယ္။ ျပီးေတာ့ Simple ျဖစ္မွေကာင္းတယ္။ သိပ္ျပီးေတာ့ Complicated ျဖစ္လာရင္၊ ရႈပ္ေထြးကုန္တာမို႔လို႔ လုပ္ရတာ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ ပင္ပန္းတယ္။ ေရရွည္မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ တမင္တကာလုပ္ယူရတာမဟုတ္တဲ့ ရိုးရိုးေလးျဖစ္ေနတဲ့၊ သဘာ၀တရားကို ရိုးရိုးေလးဘဲ သတိေလးႏွင့္ကပ္ျပီးေတာ့ ၾကည့္ျပီးေတာ့ သိေနဖို႔ဘဲလိုတာဘဲ။

(ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက)

Audio File Download: http://minus.com/luFLzXsDKo05B
Youtube File: http://youtu.be/EH6ZCmEY2YE




Shared from Vimuttisukha Bliss (FB)

ေန႕လြဲညစာ ပညတ္ျခင္း


“ျမတ္စြာဘုရားသခင္ အဂၤုတၱရာပတိုင္း အာပဏ နိဂံုးမွာ သီတင္းသံုးေတာ္္မူစဥ္က အရွင္ကာဋဳဒါယီဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေမတၱာက႐ုဏာေတာ္ႏွင့္ အရွည္ေျမာ္ေခၚႏိုင္တဲ့ ဉာဏ္ေတာ္ကို ေတြးမိတဲ့အတြက္ ဘုရားသခင္ ထံေတာ္ပါး ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ဒီလို ေလွ်ာက္ထားသတဲ့ကြယ့္၊

“အရွင္ဘုရား - တပည့္ေတာ္မ်ားသည္ ေရွးအခါက တစ္ေန႔ပတ္လံုး အလိုရွိတိုင္း စားေသာက္ခဲ့ၾကပါသည္၊ ဘုရားရွင္က ေနလြဲေသာအခါ စားျခင္းကို ပယ္ၾကရမည္ဟု ပညတ္ခ်က္ထုတ္ေသာအခါ တပည့္ေတာ္တို႔အား စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ၾကရပါသည္၊
လူသားသည္ နံနက္တစ္ထပ္ ညတစ္ထပ္ဟု ႏွစ္ထပ္ စားၾကရာတြင္ နံနက္အထပ္ကို ျဖစ္သလိုစား၍ ညစာအထပ္ကိုသာ မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္ ျပဳလုပ္စားေသာက္ၾကပါသည္၊ ထိုမြန္ျမတ္ေသာ အစာကို စြန္႔ၾကရမည္ျဖစ္၍ အမွန္ပင္ တပည့္ေတာ္မ်ား စိတ္ဆင္းရဲၾကရပါသည္၊ သုိ႔ေသာ္လည္း ဘုရားရွင္၌ ခ်စ္ျခင္း၊ ႐ုိေသျခင္း၊ ရွက္ေၾကာက္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ပညတ္ေတာ္အတိုင္း ညအစာ စားျခင္းကို ပယ္ခဲ့ၾကပါသည္၊ အခုအခါ ေမတၱာေတာ္ က႐ုဏာေတာ္ႏွင့္ အရွည္ေျမာ္ေခၚႏို္င္ေသာ ဉာဏ္ေတာ္တို႔ကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ သိျမင္ခဲ့ပါသည္။

တပည့္ေတာ္မ်ားသည္ ညစာစားစဥ္ ကာလက ဝမ္းေရးအတြက္ ညဥ့္ေမွာင္မိုက္၌ ဆြမ္းခံလွည့္ရင္း အညစ္အေၾကးကိုလည္း နင္းမိၾက၏၊ ရႊံ႕ၫြန္တြင္းသို႔လည္း က်၏၊ ဆူးေျငာင့္ကိုလည္း နင္းမိ၏၊ အိပ္ေနေသာႏြားကိုလည္း နင္းမိ၏၊ သူခိုးဓားျပတို႔ႏွင့္လည္း ႀကံဳေတြ႔၏၊ ရာဂေသာင္းက်န္းေသာ မိန္းမ၏ ဖိတ္ေခၚျခင္းကိုလည္း ခံရ၏၊ တစ္ႀကိမ္တြင္ တပည့္ေတာ္ ေမွာင္မိုက္အတြင္း ဆြမ္းခံလွည့္စဥ္ လွ်ပ္စစ္အေရာင္ျဖင့္ ခြက္ေဆးေနေသာ မိန္းမက ျမင္၍ ‘အမေလး - ဘီလူးႀကီး ဘီလူးႀကီး’ ဟု ဟစ္ေအာ္ေျပာဆိုျခင္းကို ခံခဲ့ရပါသည္၊ တပည့္ေတာ္က ‘ငါဟာ ဆြမ္းခံရဟန္းပါ၊ ဘီလူးမဟုတ္ပါ’ ဟု ေျပာေသာအခါ ထိုမိန္းမက ထက္ေသာ ဓားျဖင့္ ဝမ္းဗိုက္ကို ထိုးေဖာက္ရျခင္းက ျမတ္ေသး၏၊ ဝမ္းစာအတြက္ ေမွာင္မိုက္အတြင္း ဆြမ္းခံရျခင္းကား မျမတ္ဟု ဆုိပါသည္၊ ထိုအေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိ၍ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေမတၱာေတာ္ က႐ုဏာေတာ္ အရွည္ေျမာ္ေခၚႏိုင္ေသာ ဉာဏ္ေတာ္တို႔ကို အမွတ္ရမိပါသည္ လို႔ ေလွ်ာက္ထားသတဲ့ကြယ့္။

ဒါေၾကာင့္ အစားအစာႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ပညတ္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ တားျမစ္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိေနတဲ့ ရွင္အျဖစ္, ရဟန္းအျဖစ္ ခံယူဖို႔အတြက္ လူသားေတြမွာ အလြန္ခက္ေနတယ္။

(၈) ဒြယံ ဒြယံ စ အဓိကာ၊
နရာ ရမႏၲိ သဗၺဒါ။
ဧကာ ရာမ ပဗၺဇၨိတာ၊
ဒူရာ ေညာညာတိ ဒုလႅဘာ။
နရာ - လူသားတို႔သည္၊ သဗၺဒါ - အခါခပ္သိမ္း၊ ဒြယံ ဒြယံ စ - ႏွစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္လည္းေကာင္း၊ အဓိကာစ - ထို႔ထက္အလြန္တို႔လည္းေကာင္း၊
ရမႏၲိ - ေမြ႔ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပါးကုန္၏၊ ပဗၺဇၨိတာ - ရွင္ရဟန္းတို႔သည္၊ ဧကာရာမာ - တစ္ေယာက္တည္းေသာ ေမြ႔ေလ်ာ္ရကုန္၏၊ အေညာညာ - လူႏွင့္ ရွင္ရဟန္းတို႔သည္၊ ဒူရာ - ေကာင္းကင္ေျမပမာ ေဝးကြာကုန္၏၊ တသၼာ - ထို႔ေၾကာင့္၊ အတိဒုလႅဘာ - အလြန္ ရခဲကုန္၏။

[ယေန႔ဗုဒၶဝါဒဆိုင္ရာ အေမးအေျဖမ်ား - အမွတ္စဥ္(၁၃၈) သုေဒၶါဒနမင္းႀကီး ရဟန္းမျဖစ္ျခင္း] ကို ဤေနရာတြင္ ဆက္လက္ေလ့လာႏိုင္ပါသည္
https://www.facebook.com/notes/ေထရဝါဒ-ရနံ႔/ယေန႔ဗုဒၶဝါဒဆိုင္ရာ-အေမးအေျဖမ်ား-အမွတ္စဥ္၁၃၈-သုေဒၶါဒနမင္းႀကီး-ရဟန္းမျဖစ္ျခင္း/902696496420634


Shared from Ko Ye Win Tun (FB)

Sunday, December 14, 2014

တရားရျပီလို႕ သိႏိုင္ၾကလား


ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ေသာတာပန္ျဖစ္ၿပီ။ ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီ မည္သို႔သိႏုိင္ပါသလဲ။ အျပင္လူေကာ သိႏိုင္ပါသလား။

အစစ္ျဖစ္လို႔ရွိရင္ေတာ့ သူတို႔ပစၥေ၀ကၡဏာ ဆင္ျခင္ရေသးတယ္။ ဆင္ျခင္တဲ့အခါမွာ တကယ့္ကို နိဗၺာန္အာ႐ုံကိုရေနတယ္။
တကယ့္ကို မဂ္ကို အာ႐ုံရေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူသိတာဘဲ။ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲနဲ႔ဆိုရင္ သူမသိႏုိင္ပါဘူး။ ပစၥေကၡဏာ မဆင္ျခင္ဘဲ
နဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ သူမသိပါဘူး။ ေသာတာပန္ ျဖစ္မွန္းလည္းမသိပါဘူး။ မျဖစ္မွန္းလည္း မသိပါဘူး။

အျပင္လူဆိုတာကေတာ့ တစ္ခါတံုးက ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ႀကီးေနာက္က ေတာထြက္ႀကီးတစ္ပါး သပိတ္ယူၿပီးေတာ့ လုိက္သြားတယ္။ လိုက္သြားေတာ့ သူက သူ႔ဆရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ေလွ်ာက္တယ္။ အရွင္ဘုရား ရဟႏၱာမ်ား ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ၿပီးေတာ့ သိရပါမလဲ။ ဦးပဥၨင္း ရဟႏၱာဆိုတာ အင္မတန္သိဖို႔ခက္တယ္။ သပိတ္ကိုင္ၿပီးေတာ့
ေနာက္ကလုိက္တာေတာင္မွ သိဖို႔ခက္တယ္လို႔ အမိန္႔ေတာ္ရွိေတာ့ ရဟႏၱာမွန္း သိဖို႔သိပ္ခက္တယ္။

ရဟႏၱာမွန္းသိဖို႔ သိပ္ခက္တယ္ဆိုရင္ ေသာတာပန္မွန္း သိဖို႔ဆိုတာလည္း သိပ္ခက္တာပဲ။ ဘယ္လိုပုဂၢဳိလ္မွ သိတုန္းဆိုရင္ေတာ့ ပရစိတၱ၀ိဇာနာန သူတစ္ပါးစိတ္ကို သိတဲ့ဉာဏ္ကို ရေနတဲ့အခ်ိန္က်မွ ေသာတာပန္ဟုတ္တယ္။ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိတယ္။ ပရစိတၱ၀ိဇာနာန အဘိညာဥ္ကို မရလို႔ရွိရင္
ကမၼ႒ာန္းဆရာကိုယ္တိုင္ သူ႔တပည့္ တရားေပါက္တယ္ မေပါက္ဘူးဆိုတာ မသိႏုိင္ဘူး။

အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ
သိပၸံအျမင္ႏွင့္ ဗုဒၶအဘိဓမၼာအေမးအေျဖမ်ား

ေကာင္းဖို႔အတြက္ ျဖစ္လာတာပါ


တစ္ခါတုန္းက တိုင္းျပည္တစ္ျပည္မွာ ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါး အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ေနသတဲ့။ အဲဒီဘုရင္ႀကီးဆီမွာ အင္မတန္မွပညာရွိတဲ့ ပညာရွိအမတ္ႀကီးတစ္ပါးလည္း အမႈထမ္းလ်က္ရွိတာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီပညာရွိအမတ္ႀကီးကိုဘုရင္ႀကီးက အျမင္သိပ္မၾကည္ဘူးတဲ့။


ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက အိပ္မက္ေတြမေကာင္းလို႔ "ညကအိပ္မက္ေတြမေကာင္းဘူးအမတ္ႀကီး ငါကိုယ္ေတာ္ ကံေတြဆိုးေနတယ္ထင္တယ္ ဘာမ်ားျဖစ္ႏိုင္မလဲ" လို႔ေမးလိုက္တိုင္း
အမတ္ႀကီးက "ေကာင္းဖို႔အတြက္ျဖစ္လာတာပါဘုရား"
လို႔ျပန္ေလွ်ာက္တယ္။ အဲဒီလိုပဲ ဘုရင္ႀကီးက အဆင္မေျပတာနဲ႔ႀကံဳလို႔ ေမးတဲ့အခါတိုင္း အမတ္ႀကီးက "ေကာင္းဖို႔အတြက္ ျဖစ္လာတာပါဘုရား"လို႔ ဘုရင္ႀကီးကို ျပန္ျပန္ေလွ်ာက္သတဲ့။

အဲဒီစကားကိုပဲအျမဲတမ္းေလွ်ာက္ေနေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက အမတ္ႀကီးကို အျမင္မၾကည္ဘူးျဖစ္လာတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ဘုရင္ႀကီးဟာ ပညာရွိအမတ္ႀကီးနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းေတာကစားထြက္လာတယ္တဲ့။ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေတာလိုက္ရင္းနဲ႔ အမွတ္မထင္ သူ႔လက္မတစ္ေခ်ာင္း ျပတ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဘုရင္ႀကီးက "အမတ္ႀကီးေရ က်ဳပ္လက္မေတာ့ ျပတ္သြားၿပီ။ နိမိတ္မေကာင္းဘူးထင္တယ္" လို႔ေျပာသတဲ့။

အဲ့လိုေျပာတဲ့အခါမွာလဲ အမတ္ႀကီးက "မပူပါနဲ႔ဘုရား ေကာင္းဖို႔အတြက္ ျဖစ္လာတာပါ" ဆိုၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ျပန္ေလွ်ာက္တာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ဘုရင္ႀကီးလည္း "တယ္... ဒီေလာက္ လက္မတစ္ေခ်ာင္း ျပတ္သြားတာေတာင္ ေကာင္းဖို႔အတြက္ ျပတ္တယ္ျဖစ္ရေသး... ကဲကြာ..." ဆိုၿပီး အမတ္ႀကီးကို
ျမင္းေပၚကေန ကန္ခ်ခဲ့တာ အမတ္ႀကီးခမ်ာ ေခ်ာက္ထဲျပဳတ္က် က်န္ရစ္ခဲ့သတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေတာဆက္ထြက္လာရင္း လူ႐ိုင္းတစ္စုရဲ႕ ဖမ္းဆီးမႈကို ခံလိုက္ရတယ္။ အဲ့လူရိုင္းေတြက ဘုရင္ႀကီးကို ယာဇ္ပူေဇာ္ဖို႔စီစဥ္ၾကသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ယာဇ္ပူေဇာ္ခါနီးမွာ လူ႐ိုင္းေတြက ဘုရင္ႀကီးကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက လက္မတစ္ေခ်ာင္းျပတ္ၿပီး အဂၤါမစံုလို႔ ယာဇ္ပူေဇာ္လို႔မရဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္လူ႐ိုင္းေတြက ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္တာ။ ဘုရင္ႀကီးခမ်ာ ဝမ္းသာအားရ ျပန္လာတာေပါ့။
ဘုရင္ႀကီးလည္း အသက္ေဘးကလြတ္ေတာ့မွ "ေၾသာ္ ငါ့လက္မျပတ္တုန္းက ပညာရွိအမတ္ႀကီးက ေကာင္းဖို႔အတြက္ ျဖစ္လာတာပါဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္တင္တာ တယ္မွန္ပါလား"ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ဘုရင္ႀကီးလည္း ပညာရွိအမတ္ႀကီးကို ကန္ခ်ခဲ့တာကို ေနာင္တေတြရၿပီး ရဲမက္ေတြကို ျပန္ရွာခိုင္းလိုက္တယ္။

အမတ္ႀကီးလည္း ကံေကာင္းေထာက္မၿပီး ေခ်ာက္ထဲက်တာမေသဘဲ ဘုရင္ႀကီးဆီ ျပန္လိုက္လာတယ္တဲ့။ အမတ္ႀကီးကိုေတြ႔ေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက "အမတ္ႀကီးကို က်ဳပ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။"
ဆိုၿပီးသူႀကံဳခဲ့ရတာေတြကို ရွင္းျပတာေပါ့။ အဲဒီအခါ အမတ္ႀကီးကလည္း "ဘုရင္ႀကီး ကန္ခ်ခဲ့တာကို ေတာင္းပန္စရာ မလိုပါဘူး။ "ေကာင္းဖို႔အတြက္ ျဖစ္လာတာပါဘုရား " ဆိုၿပီး ျပန္ေလွ်ာက္သတဲ့။

ဘုရင္ႀကီးက "လုပ္ျပန္ၿပီအမတ္ႀကီး ငါကိုယ္ေတာ္ သင့္ကို ကန္ခ်ခဲ့တာ ဘာေကာင္းတာတုန္း"လို႔ ေမးတာေပါ့။

အမတ္ႀကီးကလည္း "ဘုရင္ႀကီးသာ ကန္မခ်ခဲ့ဘဲ ဘုရင္ႀကီးနဲ႔တူတူ ေတာကစားဆက္ထြက္ရင္ လူ႐ိုင္းေတြဖမ္းမိၿပီး လက္မ မျပတ္ဘဲ အဂၤါစံုလို႔ ယာဇ္ပူေဇာ္ခံရမွာ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးပါဘုရား" လို႔ ျပန္ေလွ်ွာက္တင္လိုက္တယ္တဲ့။

ဒီပံုျပင္ေလးကိုဖတ္ရင္း စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြလည္း တစ္ခုခုမေကာင္းတာနဲ႔ ၾကံဳတိုင္း ငါ ကံမ်ားဆိုးေနသလားဆိုၿပီး စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ဝမ္းနည္းမေနဘဲ ပံုျပင္ထဲကလို "ေကာင္းဖို႔အတြက္ ျဖစ္လာတာပဲ" လို႔ေျဖသိမ့္ၿပီး မိမိစိတ္ကို မိမိခ်မ္းသာေအာင္ ထားႏိုင္ၾကပါေစလို႔.....

Credit- Original Writer

Shared from The Express Times (FB)

အဆိုးကို အသံုးခ်ျခင္း


ေလာကမွာ ဥာဏ္မရွိသူအတြက္ အဆိုးေၾကာင့္ ဂုဏ္ပ်က္တတ္ေသာ္လည္း ဥာဏ္ရွိသူအတြက္ေတာ႔ အဆိုးေၾကာင့္ပဲ
ေကာင္းဂုဏ္တက္ရပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ကိုပဲ ၾကည့္ပါ။ အဆိုးဆံုးကိေလသာကို အေကာင္းဆံုးနည္းနဲ႔ အၾကြင္းမဲ႔ လံုးဝအနိုင္ယူနိုင္လို႔ ရထားတဲ႔ ဂုဏ္ပုဒ္ပါ။ ကိေလသာအဆိုးေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ဂုဏ္တက္ရတာပါ။
အဆိုးဆံုးကို နိုင္ထားလို႔ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သြားတာကိုး။

တရားက်င့္တာဟာ ဆင္းရဲအပူနဲ႔ ရင္ဆိုင္လာရင္ ေနာက္ဆုတ္အရံႈးေပးဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ အားၿပိဳင္အနိုင္ယူဖို႔သာ ျဖစ္တယ္။
သူေတာ္ေကာင္းဆိုတာ ဆိုးဝါးတဲ႔ ဆင္းရဲအပူကို နိုင္လို႕ရတဲ႔ အေကာင္းဂုဏ္ပဲ။

ဆိုးဝါးတဲ႔အနာေရာဂါဟာ ေဆးဝါးအာနိသင္နဲ႔ ေဆးဆရာရဲ႕စြမ္းအင္ကို ေဖာ္ထုတ္ေပးတတ္သလို ရုပ္နာမ္ခႏၶာဆင္းရဲနွင့္ ကိေလသာ အပူရွိန္မ်ားဟာလည္း တရားစြမ္းအင္အာနိသင္နွင့္ သူေတာ္ေကာင္းစြမ္းအားကို ေဖာ္ထုတ္ဂုဏ္တင္ေပးတဲ႔ တြန္းအားႀကီးမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

ေရာဂါႀကီးေလ ေဆးဆရာအစြမ္းနဲ႔ ေဆးအစြမ္း ပိုၿပီး ေပၚလြင္ေလ ျဖစ္ရသလို ဒုကၡအပူႀကီးေလ လူ႔အစြမ္းနဲ႔ တရားအစြမ္း ပိုၿပီး ေပၚလြင္ထင္ရွားလာေလသာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ေလာကမွာ ဘယ္အရာမဆို အေကာင္းရဲ႕ ႀကံ႕ခိုင္မႈကို
အဆိုးနဲ႔ စမ္းသပ္ရတာပါ။ အဆိုးနဲ႔ နည္းမ်ိဳးစံု အစမ္းခံနိုင္မွ အေကာင္းလို႔ အတည္ျပဳၾကပါတယ္။

လူ႔သႏၲာန္မွာ တရားစြမ္းအား တက္ မတက္ သိလိုလွ်င္
ကိေလသာျဖစ္စရာအာရံု ဆင္းရဲဒုကၡ ေလာကဓံ အာရံုမ်ားနဲ႔ စမ္းသပ္ၾကည့္ရတယ္။ အစမ္းခံနိုင္ရင္ တရားစြမ္းအား တက္ေနၿပီလို႔
သိနိုင္တယ္။ အစမ္းမခံနိုင္ရင္ ဘာမွ မရွိေသး၊ ဘာမွမစြမ္းေသးလို႔
နားလည္ရပါတယ္။

လူ႔ဘဝအဆိုးေတြဟာ လူကို ေအာက္ကို လိမ္႔က်သြားေအာင္ တြန္းခ်ပစ္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အေပၚကို တက္သြားေအာင္၊
လူ႔အရည္အခ်င္း ျမင့္မားသြားေအာင္ တြန္းတင္ေပးတဲ႔ တြန္းအားႀကီးေတြ ျဖစ္လို႔ လူရဲ႕ တကယ့္ေက်းဇူးရွင္ႀကီးေတြပါ။
အဆိုးကို ခံနိုင္မွ တကယ္႔ လူ႔စြမ္းအားပါ။ အဆိုးကို ခံနိုင္ဖို႔ လိုသလို အေကာင္းကို ခံနိုင္ဖို႔လည္း သတိထားေနရမွာပဲ။ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ႔ ေလာကထဲက အေကာင္းဆိုတာ အခ်ိန္မေရြး အဆိုးဘက္ကို ေျပာင္းလဲသြားတတ္တာေၾကာင့္ပါ။

တိပိဋကဓမၼာဘ႑ာဂါရိက ( ေယာ ) ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး

ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ တိပိဋကဓမၼလက္ေဆာင္တရား
ေတာ္မ်ား စာမ်က္နွာ ၅၅၉ မွ။

Posted by Words of Buddha

စိုးရိမ္ေသာက


အားငယ္စိတ္ ေႀကာက္စိတ္ ဆိုတာ လူတိုင္းမွာ အနဲနဲ႔အမ်ား ရွိတယ္။ အဲဒီ အားငယ္တာ၊ ေႀကာက္တာ၊ စိုးရိမ္တာေတြကို တနည္းနည္းနဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေအာင္ မလုပ္လို႔ရွိရင္ လူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္အင္အားေတြကို ကုန္ဆံုးသြားေစတယ္။ အဲဒီလူဟာ အျမဲတမ္းလိုလိုပဲ စိတ္ႀကည္လင္မႈ မရွိဘူး။ တခုခု ခက္ခဲနက္နဲတဲ႔ အလုပ္ကို လုပ္ရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ပဲ သူ႔မွာ အားစိုက္ဖို႔ရာ အင္အားက မရွိဘူး။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီအားငယ္စိတ္၊ ေႀကာက္စိတ္ေတြကို သက္သာဖို႔ဆိုတာလည္းပဲ ဒီတရားအားထုတ္မွ ရနိုင္မယ္။

အခု သက္သာေအာင္ ေနရင္ ေရရွည္မွာ မသက္သာဘူး။ အေပ်ာ္အပါးကို ဦးစားေပးျပီးေတာ့ ေရရွည္မွာ အက်ိဳးရွိမယ့္ အလုပ္ကို မလုပ္တဲ့သူဟာ ေရရွည္မွာ မေပ်ာ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ ပူပင္ေသာက မ်ားမယ္။

စိတ္ေအးရဖို႔ ဆိုတာက ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ တကယ္မွန္ကန္တဲ့၊ တိက်တဲ့ တန္ဖိုးထားစရာ ရွိရမယ္။ ငါ႔ဘဝကိုငါ ဘယ္လိုေနမယ္၊ ဘယ္လိုသေဘာထားနဲ ႔ေနမယ္၊ ဘယ္လိုခံယူခ်က္နဲ႔ ေနမယ္၊ ဘာကိုဦးတည္ခ်က္ ထားမယ္ ဆိုတာကို စိတ္ခ်လက္ခ် ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ကိုယ္ စဥ္းစားျပီးေတာ့ သိျပီးေတာ့ ဆံုးျဖတ္ျပီးေတာ့ ေနနိုင္မွ ရမယ္။ သူမ်ားက ေပးလို႔ မရဘူး။

ကိုယ့္ရဲ႕ ယံုႀကည္ခ်က္၊ ခံယူခ်က္က ကိုယ့္အတြင္းကလာမွ ရမွာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ သိျပီးေတာ့ ျဖစ္လာတဲ႔ ယံုႀကည္ခ်က္ ခံယူခ်က္ ျဖစ္မွ ရမွာ။ အဲဒါကို မရေသးသ၍ ဘယ္ေတာ့မွ empty ဆိုတဲ့ feeling က ေပ်ာက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ရႈပ္ေထြးျပီး ဘာမွ စိတ္မခ်ရတဲ့ ေလာကႀကီးအလယ္မွာ အားငယ္ေနမယ္၊ ေႀကာက္ေနမယ္။
emptiness နဲ႔ loneliness ဟာ anxiety ရဲ႕ မ်က္နွာနွစ္ဖက္ပဲ။ အဲဒီ emptiness နဲ႕ loneliness ရွိေနျပီဆိုရင္ anxiety ( စိုးရိမ္ေသာက ) ရွိေနျပီ၊ ေသခ်ာျပီ။ စိတ္မေအးေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုမွ စိတ္မေအးနိုင္ေတာ့ဘူး။

ကိုယ့္မွာလည္း ယံုႀကည္ခ်က္၊ ခံယူခ်က္ မရွိသလို တျခားသူေတြမွာလည္း ယံုႀကည္ခ်က္၊ ခံယူခ်က္မရွိဘူး ဆိုရင္ စိတ္ထဲမွာ မလံုျခံဳတဲ့ ခံစားမႈ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ စိတ္မခ်တဲ့ ခံစားမႈ ျဖစ္မယ္။ အဲသလိုလူခ်င္းဟာ ဘယ္လိုလုပ္ စိတ္ခ်လက္ခ် ဆက္ဆံလို႔ ရေတာ့မလဲ။

ကိုယ္က ဘာမွ အျပစ္မရွိပဲနဲ႔ စိတ္ေအးလက္ေအး ေနလို႔မရတဲ့ အျဖစ္က anxiety ျဖစ္ဖို႔ရာ အႀကီးမားဆံုးအေႀကာင္းဘဲ။
ငါမေကာင္းတာ မလုပ္ရင္ ငါ႔မွာ အႏၱရာယ္မရွိဘူး။ ငါရုိးရုိးသားသား လုပ္မယ္ဆိုရင္ ငါရသင့္တဲ့ အခြင့္အေရးကို ရုိးရုိးသားသားနဲ႔ ရမွာဘဲလို႔ ယံုႀကည္လို႔ ရတယ္ဆိုရင္ နဲနဲ စိတ္ေအးတယ္။ ကိုယ့္မွာ ရပ္တည္ရာေလးတခုရွိတယ္။ ဒီလိုေနရင္ စိတ္ေအးရမွာပဲ ဆိုတဲ့ ေနနည္းထိုင္နည္းေလး life style ေလးကို အားကိုးလို႔ရတယ္။ အဲဒါမွ အားကိုးလို႔ မရေတာ့ဘူးဆိုရင္ သူ႔ anxiety က အကန္႔အသတ္မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေႀကာင့္ လူေတြမွာ အဲသလို မျဖစ္သင့္တဲ႔ anxiety မ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနျပီဆိုရင္ စိုးရိမ္စရာေကာင္းတယ္။ ဘာလုပ္သင့္သလဲ။

ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာသိတဲ႔ အသိဟာ ပိုျပီးေတာ့ အားေကာင္းလာေလေလ အဲဒီ anxiety လို႔ ေခၚတဲ့ ေသာကကို လြန္ေျမာက္နိုင္ဖို႔ နဲ႔ ခံနိုင္ရည္ပိုရွိဖို႔ က အခြင့္အေရး အလားအလာ ပိုမ်ားလာေလေလပဲ။ ဒါဟာ တခုတည္းေသာ အားကိုးစရာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေႀကာင့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ႀကည့္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကို လုပ္ရမယ္။ ဒါလုပ္သင့္တယ္။


ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက ( မဟာျမိဳင္ေတာရ ) ၏ “ေတြးမိတိုင္းေပ်ာ္တယ္ ” စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္၊၊

အမ်ားအတြက္ အက်ိဳးရွိေစမဲ့ စာေပေတြကို Share လုပ္ မွ်ေဝေပးျခင္းဟာ ေမတၱာတမ်ိဳး၊ ကုသိုလ္တမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္

Shared from LIEF (FB)

သတိနဲ႕ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္


လူေတြနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါမွာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လႊမ္းမိုးတဲ့သေဘာက ရွိေနတယ္။ သူက ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးမယ္ သို႔မဟုတ္ ကိုယ္က သူ႔ကို လႊမ္းမိုးမယ္။ သတိေကာင္းေနရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ သိေနရင္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးလို႔ မရဘူး။ ကိုယ့္စိတ္က တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းၿပီး ေလးနက္ခိုင္ခန္႔ေနတယ္ဆိုရင္ တစ္ဖက္လူဟာ ရာထူးအားျဖင့္ ႀကီးခ်င္ႀကီးမယ္၊ ဓနအားျဖင့္ ႀကီးခ်င္ႀကီးမယ္၊ ဒါေပမယ့္သူက ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးလို႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားလႊမ္းမိုးတာ မခံရခ်င္ရင္ တည္ၾကည္ခံညားမွဳရွိေအာင္ သတိနဲ႔ ေနရမယ္။

ေန႔တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း စိတ္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သိၿပီးေတာ့ မၾကာမၾကာ ညိွေပးေနဖို႔ လိုပါတယ္။ အခုေခတ္ ဥပမာနဲ႔ ေျပာရရင္ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြမွာ automatic voltage regulator ဆိုတာ သံုးတယ္။ အဲဒီစက္က လွ်ပ္စစ္မီးဗုိ႔အားကို ညွိေပးတယ္၊ ထိန္းေပးတယ္၊ မ်ားလာရင္ ေလွ်ာ့ေပးတယ္။ နဲသြားရင္ တိုးေပးတယ္။ အဲဒီ automatic voltage regulator လိုပဲ သတိဆိုတာလည္း စိတ္ကို ညွိေပးတယ္၊ ထိန္းေပးတယ္၊ ခံစားမွဳေတြ၊ စိုးရိမ္တာေတြ၊ ေၾကာက္တာေတြ၊ အားငယ္တာေတြ လြန္မသြားေအာင္ ထိန္းေပးတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ တိုးလာေအာင္၊ စိတ္ေအးခ်မ္းမွဳ၊ တည္ၿငိမ္မွဳ တိုးလာေအာင္ ျပႆနာေတြကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ ဉာဏ္အျမင္ တိုးလာေအာင္၊ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ကို လုပ္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္လာတဲ့ အေျခအေနကို ရင့္က်က္တဲ့စိတ္နဲ႔ လက္ခံႏုိင္ေအာင္ စိတ္အားကို ျမွင့္ေပးတယ္။

စိတ္ကို ဒီလို သတိနဲ႔ၾကည့္ၿပီၤး ညိွေပးတဲ့ အေလ့အက်င့္ မရွိရင္၊ စိတ္အတက္အက် မ်ားေနရင္ ဘ၀မွာ ေနရထိုင္ရတာ၊ လုပ္ရကိုင္ရတာ အဆင္မေျပဘူး။ ဆက္ဆံေရးေတြလည္း ကေမာက္ကမ ျဖစ္တတ္တယ္။ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမွဳေရး၊ စီးပြားေရး၊ ေအာင္ျမင္ေရးေတြ အားလံုးထိခိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အစစအရာရာ အဆင္ေျပခ်င္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို သတိနဲ႔ၾကည့္ၿပီး ညိွေပးတတ္တဲ့ပညာကို တတ္ေအာင္သင္ဖို႔နဲ႔ အၿမဲတမ္း သတိနဲ႔ေနဖို႔ လိုတယ္။ အေလ့အက်င့္ ရသြားရင္ မခက္ဘူး။ ဒါတစ္ခုကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း လုပ္ႏိုင္ရင္ ဘ၀မွာေတြ႔ရတဲ့ အခက္အခဲေတြဟာ ဉာဏ္ပါပါကစားရတဲ့ ကစားနည္းတစ္ခုလို ျဖစ္လာတယ္။ နားလည္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္း၊ ကိုင္တြယ္ႏိုင္တ့ဲ အရည္အခ်င္း၊ လက္ခံႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ တိုးလာလို႔ ဘ၀ကို အေပၚစီးက ၾကည့္ၿပီး ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေနသြားႏိုင္တယ္။ expert in living “ ဘ၀ေနနည္း ကၽြမ္းက်င္သူ” ျဖစ္လာမယ္၊၊


ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက
( မဟာျမိဳင္ေတာရ )

အမ်ားအတြက္ အက်ိဳးရွိေစမဲ့ စာေပေတြကို Share လုပ္ မွ်ေဝေပးျခင္းဟာ ေမတၱာတမ်ိဳး၊ ကုသိုလ္တမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္၊၊
Shared from LIFE (FB)

Saturday, December 13, 2014

ေပါ့စတစ္အေတြးႏွင့္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ


ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္က ဒႏိၲကာဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလးတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒႏိၲကာအရြယ္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီးရဲ႕ ေဇတဝန္ေက်ာင္း ေရစက္ခ်အလွဴပဲြႀကီးနဲ႔ ႀကံဳလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီ ေက်ာင္းေရစက္ခ်ပဲြႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး သာသနာ့ေဘာင္ကို ဝင္ခ်င္တဲ့စိတ္ စျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခ်က္ခ်င္းမဝင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
ဒႏိၲကာဟာ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေရစက္ခ်ၿပီး ေနာက္ပိုင္း သာသနာ့ေဘာင္ကိုမဝင္ႏိုင္ေသးေပမယ့္ သရဏဂံုနဲ႔ ငါးပါးသီလကို အၿမဲ ေဆာက္တည္ေနခဲ့ပါတယ္။

ကာလတစ္ခုၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒႏိၲကာဟာ မိဘေတြကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီဆီမွာ ဘိကၡဳနီမ ဝတ္လိုက္ပါတယ္။ ဘိကၡဳနီမဝတ္လိုက္ေတာ့ ဒႏိၲကာေထရီရယ္လို႔ အမည္တြင္သြားပါတယ္။

ဒႏိၲကာေထရီဟာ ဘိကၡဳနီမဝတ္ၿပီးတာနဲ႔ ဆရာဥပဇၥ်ာယ္ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီရဲ႕ အဆံုးအမ တရားစကားကို နာၾကားၿပီး ဝိပႆနာတရားကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အားထုတ္ေနပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္မတည္ၿငိမ္လို႔ သမာဓိမရဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ တရားအားထုတ္ရတာ အဆင္မေျပေတာ့ပါဘူး။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ ဒႏိၲကာေထရီဟာ ဂီဇၥ်ကုဋ္ေတာင္ေပၚကို တစ္ပါးတည္း တက္ခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ အေရွ႕အေနာက္ေတာင္ေျမာက္ ဝဲယာၾကည့္ရင္း ဆင္တစ္ေကာင္နဲ႔ ဆင္ဆရာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ၾကည့္လက္စနဲ႔ ဆက္ၿပီး ၾကည့္ေနမိပါတယ္။

ဆင္ဆရာက ခြၽန္းကိုကိုင္ၿပီး 'ေျခေထာက္ဆန္႔ေပးစမ္း'လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဆင္ႀကီးကလည္း ေျခေထာက္ဆန္႔ေပးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆင္ထိန္းက ဆင္ေပၚကို လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႕တက္သြားပါတယ္။

ဆင္နဲ႔ ဆင္ဆရာရဲ႕ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ၿပီး ဒႏိၲကာေထရီဟာ 'ဆင္ဆရာ ခြၽန္းကိုကိုင္ၿပီး ေရွ႕ပိုင္းမွာ မယဥ္ေက်းတဲ့ ဆင္႐ိုင္းကို လူေတြအလိုလိုက္ေအာင္ ဆံုးမသလို ပ်ံ႕လြင့္ေနတဲ့ ငါရဲ႕စိတ္ကို ဆံုးမရင္ ရႏိုင္တယ္။ ဝီရိယခြၽန္းနဲ႕ ငါ့ရဲ႕ ပ်ံ႕လြင့္ေနတဲ့စိတ္ကို ယဥ္ေက်းေအာင္ ဆံုးမမယ္' ဆိုၿပီး အေတြးသံေဝဂ အေျဖရသြားပါတယ္။

ဒႏိၲကာေထရီဟာ ဆင္႐ိုင္းနဲ႕ဆင္ဆရာကို ဥပမာယူၿပီး ဝီရိယခြၽန္းနဲ႕ စိတ္ကိုဆံုးမရင္း စိတ္ေတြ ၾကည္လင္လာပါတယ္။ စိတ္ေတြ ၾကည္လင္လာေတာ့ သမာဓိပါ ရလာပါတယ္။ သမာဓိ ရလာတာနဲ႕အမွ် ဝိပႆနာတရားကို ဆက္ အားထုတ္လိုက္တာ ရဟႏၲာျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။
(ေထရီအ႒ကထာ-ဒႏိၲကာေထရီဝတၴဳ)

တကယ္ဆို ကိုယ္ အားထုတ္ေနတဲ့ ဝိပႆနာတရားနဲ႔ ဆင္နဲ႔ ဆင္ဆရာရဲ႕အျပဳအမူနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူးလို႔ ထင္စရာ ရွိပါတယ္။ ေဘးက ၾကည့္ရင္လည္း 'ဒီ ဘိကၡဳနီမ ဆင္စီးတာကိုပဲ ၾကည့္ေနရတယ္လို႔ ကိုယ့္တရား ကိုယ္အားထုတ္တာမဟုတ္ဘူး'ဆိုၿပီး ေဝဖန္ခ်င္စရာပါ။ ဒႏိၲကာေထရီအတြက္ေတာ့ ဆင္နဲ႔ ဆင္ဆရာရဲ႕ျမင္ကြင္းေလးကိုပဲ ကိုယ့္ဘဝ ျဖစ္စဥ္နဲ႔ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး ကိုယ့္အတြက္ အသံုးခ် သြားခဲ့တဲ့ တကယ့္ သာဓကေလးတစ္ခုပါပဲ။

တစ္ခါတေလ တခ်ဳိ႕ျမင္ကြင္းေတြဟာ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ထင္ရေပမယ့္ ဒႏိၲကာေထရီတို႔လို ယူတတ္ရင္ ကိုယ့္ အတြက္ေတာ့ တရားအားေလးေတြပါပဲ။

ျမင္ကြင္းကို ႐ိုး႐ိုး မၾကည့္ဘဲ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ ယွဥ္တဲြၿပီး ၾကည့္သြားတာပါ။ အထူးသျဖင့္ တရားနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ၾကည့္သြားတာပါ။ ဒီေတာ့ ျမင္ကြင္းအားလံုးဟာ ၾကည့္တတ္ရင္ တရားေတြခ်ည္းပါပဲ။ မၾကည့္တတ္ရင္ေတာ့ ေဒါသေတြ, အာဃာတေတြ, အမုန္းေတြ, ဣႆာမစၧရိယေတြ, တဏွာရာဂေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနမွာပါ။

ဒႏိၲကာေထရီတို႔လို တရားထူး မရေပမယ့္ ျမင္ကြင္းေတြကို တရားနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္တတ္တာေလးကိုေတာ့ ကိုယ္က အတုယူမွာပါ။
တရားနဲ႔ၾကည့္ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး မတရားနဲ႔ၾကည့္ရင္ စိတ္ဆင္းရဲရေတာ့တာပါ။ ဒါက တကယ့္လက္ ေတြ႕ပါ။

တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရင္ ေပါ့စတစ္အေတြးနဲ႔ နဂၢတစ္အေတြးပါ။ ပါရမီပါခဲ့သူေတြဟာ ႀကံဳလာတဲ့ အာ႐ံုတစ္ခုကို ေပါ့စတစ္အေတြးနဲ႔ေတြးၿပီး စိတ္ေအးခ်မ္းမႈကို ယူသြားၾကတာပါ။ အထူးသျဖင့္ နဂၢတစ္အေတြးနဲ႔ ေတြးရင္ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာ သိထားရလို႔ပါ။

ဘဝရဲ႕တစ္ေန႔တာမွာ အာ႐ံုမ်ဳိးစံုနဲ႔ ႀကံဳေနရမွာပါ။ ႀကိဳက္တဲ့အာ႐ံုေရာ မႀကိဳက္တဲ့ အာ႐ံုေရာ ပါေနမွာပါ။ နဂၢတစ္အေတြးရဲ႕ ဆိုးက်ဳိးဆိုးျပစ္ကို သိထားၿပီး ေပါ့စတစ္အေတြးနဲ႔ ေတြးတတ္တာေလးကို ေလ့က်င့္ထားရမွာပါ။ နဂၢတစ္နဲ႔ၾကည့္မိရင္ ေဒါသ, အာဃာတ စသည္ေတြ ဝင္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီတရားေတြ ဝင္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုး ရလဒ္က စိတ္ဆင္းရဲရေတာ့တာပါ။

လူဟာ တစ္ခုခုကို လုပ္ပါမ်ားရင္ စြဲေနတတ္ပါတယ္။ နဂၢတစ္နဲ႔ ၾကည့္တတ္တာ အက်င့္ျဖစ္ေနရင္ ဘယ္ျမင္ ကြင္းပဲၾကည့္ၾကည့္ နဂၢတစ္နဲ႔ပဲၾကည့္ေနေတာ့တာပါ။ စဲြေနတဲ့အစဲြကိုေဖ်ာက္ဖို႔ သိပ္ခက္ပါတယ္။ နဂၢတစ္နဲ႔ၾကည့္မိ လိုက္လို႔ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္ဆိုတာလည္း မသိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ မသိတာက ပိုခ်က္ေနေတာ့တာပါ။

နဂၢတစ္နဲ႔ ၾကည့္တတ္တာစဲြေနရင္ ေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္း, ကုသိုလ္ျဖစ္ေစတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ျမင္ဦးေတာ့ နဂၢတစ္နဲ႔ပဲ ၾကည့္ေနေတာ့တာပါ။

ဒီေနရာမွာ ကိုယ့္ကိုေဖးမေျပာျပေပးမယ့္ မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္း သိပ္လိုပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ နဂၢတစ္သေဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာသိဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါမွ ေဖးမေပးရတဲ့သူလည္း လြယ္တာပါ။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့သူကပဲ ေဖးမမွာပါ။ မုန္းတဲ့သူကေတာ့ တကူးတကလာၿပီး မေဖးမပါဘူး။ ဒီသေဘာေလးေတြကို အာ႐ံု ျပဳလုိက္ရင္လည္း ေဖးမလာသူကို တန္ဖိုးထားလာႏိုင္ပါတယ္။ အဓိက ကိုယ္က ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်င္စိတ္ရွိဖို႔ပါ။ ဆိုလိုတာက ကိုယ္က အဓိကပါ။

ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို ၾကည့္တဲ့အခါ ေပါ့စတစ္နဲ႔ ၾကည့္တတ္တာ, နဂၢတစ္နဲ႔ၾကည့္တတ္တာေတြဟာ အတိတ္ပါရမီ ေတြနဲ႔လည္း ဆိုင္ေနပါတယ္။

ပါရမီပါခဲ့တဲ့သူကေတာ့ ေပါ့စတစ္နဲ႔ၾကည့္ၿပီး ပါရမီမပါခဲ့တဲ့သူကေတာ့ နဂၢတစ္နဲ႔ ၾကည့္ေတာ့တာပါ။ ကိုယ္က နဂၢတစ္နဲ႔ ၾကည့္တတ္သူဆိုရင္လည္း ျပန္ေလ့က်င့္ယူရမွာပါ။ ပါရမီပါသူနဲ႔ မပါသူဟာ ေနရာတိုင္းမွာ သိပ္ကြာပါတယ္။

တစ္ခါက ဦးဇင္းအရွင္ဆႏၵာဓိကနဲ႔ တစ္ေနရာကို ဆြမ္းစားႂကြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆြမ္းစားၿပီးလုိ႔ ျပန္ထေတာ့ ဦးဇင္းအရွင္ဆႏၵာဓိကက လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး 'အရွင္ဘုရားကို ေနရာထိုင္ခင္း လွဴပါတယ္။ ဤထိုင္ခင္း လွဴရေသာ
ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ေဗာဓိဉာဏ္၏ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ပါေစလို႔' ေျပာလာေတာ့ ေအာက္ကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ ေအာက္မွာ မိမိထိုင္ထားတာက ဦးဇင္းအရွင္ဆႏၵာဓိကရဲ႕ ထိုင္ခင္းပါ။ ဦးဇင္းအရွင္ဆႏၵာဓိကကလည္း မိမိရဲ႕ထိုင္ခင္း ေပၚ ထိုင္ထားပါတယ္။ ထိုင္ခင္းမွားထိုင္မိၾကတာပါ။

ဒီေတာ့ မိမိကလည္း 'ဘုန္းႀကီးကိုလည္း ထိုင္ခင္းလွဴပါတယ္။ ဤကုသိုလ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ နိဗၺာန္႔အေထာက္ အပံ့ျဖစ္ပါေစ'လို႔ ေကာက္ကာငင္ကာ အျမန္ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ 'ေၾသာ္..အရွင္ဘုရားရယ္ ကုသိုလ္ယူတတ္လိုက္တာ'လို႔ စိတ္ထဲက ေလးစားၾကည္ညိဳလိုက္မိပါတယ္။

တရားနဲ႔ေတြးတတ္တာဟာ အတိတ္ပါရမီ, အေလ့အက်င့္ေတြနဲ႔လည္း ဆိုင္ေနတာဆိုေတာ့ ပါရမီဆိုတာလည္း အေလ့အက်င့္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတာပါ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္က အထံုျဖစ္ေအာင္ေလ့က်င့္ယူရမွာပါပဲ။

ပါရမီပါခဲ့သူကေတာ့ သစ္ရြက္ေႂကြတာလည္း တရားနဲ႔ ၾကည့္မွာပါပဲ။ မီးပ်က္တာလည္း တရားနဲ႔ၾကည့္မွာပါပဲ။ ေခြးခ်င္းကိုက္တာလည္း တရားနဲ႔ၾကည့္မွာပါပဲ။ သစ္ရြက္ေလးေတြေႂကြတာၾကည့္ၿပီး 'ေၾသာ္..သက္မဲ့ျဖစ္တဲ့ သစ္ရြက္ကေလးေတြ မၿမဲသလို ငါရဲ႕႐ုပ္ နာမ္လည္း မၿမဲဘူး။ မေသခင္ ကုသိုလ္တရားေတြ ႀကိဳးစားအားထုတ္ထားမွ ေတာ္ကာက်မယ္'လို႔ ဆင္ျခင္မိသလို ေခြးခ်င္းကိုက္တာၾကည့္ၿပီးလည္း 'ေၾသာ္..ေဒါသဆိုတာ တိရစၧာန္ေတြမွာလည္း ရွိတာပဲ။ ငါလည္း ေဒါသ မျဖစ္ေအာင္ေနမွ ေတာ္ကာက်မယ္'လို႔ တရားသေဘာနဲ႔ၾကည့္ေတာ့တာပါ။

ဒီေတာ့ သစ္ရြက္ေႂကြတာ, မီးပ်က္တာ, ေခြးခ်င္း ကိုက္တာေတြဟာလည္း တရားနဲ႔ ၾကည့္တတ္သူအတြက္ ေတာ့ တရားေတြ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။

ပါရမီမပါေသးရင္လည္း ဘာမွ စိတ္ပ်က္စရာ မလိုပါဘူး။ ရႏိုင္သမွ် ျဖည့္ျဖည့္ ယူသြားရမွာပါပဲ။ သံသရာ အမ်ားႀကီး က်င္လည္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ပါရမီလံုးဝမပါတဲ့သူေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ပါရမီရွင္ေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ ကိုယ္က နည္းေနတာပဲျဖစ္မွာပါ။ ပါရမီနည္းေနရင္ ပိုျဖည့္႐ံုပဲ ရွိေတာ့တာပါ။

ဒီေနရာမွာ ပုဂိၢဳလ္ေလးမ်ဳိးကို အာ႐ံုျပဳၾကည့္ရေအာင္ပါ။

ပုဂိၢဳလ္ေလးမ်ဳိး -

၁။ ဥဂၢါဋိတညဴပုဂိၢဳလ္ = အက်ဥ္းေဟာလိုက္တာနဲ႔ မဂ္ဖိုလ္ ရႏိုင္တဲ့ပုဂိၢဳလ္။

၂။ ဝိပဥိၥတညဴပုဂိၢဳလ္ = အက်ယ္ေဟာျပမွ မဂ္ဖိုလ္ ရႏိုင္တဲ့ပုဂိၢဳလ္။

၃။ ေနယ်ပုဂိၢဳလ္ = အက်ဥ္းအက်ယ္ေဟာ႐ံုမက က်က္သင့္ က်က္ထိုက္တာက်က္, ေဆာင္သင့္ ေဆာင္ထိုက္တာ ေဆာင္, ဆရာသမားကလည္း ဂ႐ုစိုက္ေပး, ကိုယ္တိုင္လည္း ႏွစ္ လ ရက္ရွည္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အားထုတ္ပါမွ မဂ္ဖိုလ္ ရႏိုင္တဲ့ပုဂိၢဳလ္။

၄။ ပဒပရမပုဂိၢဳလ္ = ဒီဘဝ ဘယ္ေလာက္ပဲ အားထုတ္ အားထုတ္ မဂ္ဖိုလ္ မရႏိုင္တဲ့ပုဂိၢဳလ္။

ဒါေပမယ့္ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ဒီဘဝမရႏိုင္ေပမယ့္ ေနာက္ဘဝ ဤ ဘုရားသာသနာမွာ ကြၽတ္ႏိုင္သလို ေနာက္ေနာက္ ဘုရားသာသနာေတြမွာလည္း ကြၽတ္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း ဆတၱမာဏဝလုလင္, ဖားနတ္သားဝတၴဳ, သစၥကပရိဗိုဇ္တို႔ကို သာဓကျပၿပီး အားေပးထားပါတယ္။

ပိုၿပီး ရွင္းသြားေအာင္ ဆတၱမာဏဝလုလင္, ဖားနတ္သားအေၾကာင္းတို႔ကို နည္းနည္းေလာက္ ေျပာျပရေအာင္ပါ။

ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္က ဆတၱမာဏဝဆိုတဲ့ လုလင္တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အေဖလုပ္သူက ေပါကၡရသာတိပုဏၰားႀကီးဆီမွာ ပညာသင္ခိုင္းပါတယ္။ ပညာသင္မႈၿပီးဆံုးေတာ့ ဆရာက ပညာသင္ခ အသျပာတစ္ေထာင္ေတာင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆတၱမာဏဝလုလင္ဟာ အိမ္ျပန္ၿပီး အေဖ့ဆီမွာ ေငြျပန္ေတာင္းပါ တယ္။ ဒီသတင္းကို သူခိုးေတြသိသြားၿပီး လမ္းကေစာင့္ေနပါတယ္။

ဒါကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သိေတာ္မူလို႔ သူခိုးေတြထက္ ဦးေအာင္ လမ္းက ႀကိဳေစာင့္ၿပီး သရဏဂံုနဲ႔ ငါးပါးသီလ ေပးပါတယ္။ ေသဖို႔ကံ ပါလာရင္ ျမတ္စြာဘုရားလည္း တားလို႔မရပါဘူး။ ဆတၱမာဏဝ လုလင္ဟာ သရဏဂံုသံုးပါးကို ႏွလံုးသြင္းၿပီး လမ္းခရီးကို ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ခရီးတစ္ဝက္မွာ သူခိုးတစ္ေယာက္ရဲ႕ျမားခ်က္နဲ႔ ေသသြားရပါတယ္။ ေသလြန္ေတာ့ တာဝတႎသာ နတ္ျပည္မွာ ျဖစ္ရပါတယ္။

လူ႔ျပည္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ဆတၱမာဏဝ လုလင္ရဲ႕အေလာင္းကို မိဘ ဆရာသမား မိတ္ေဆြေတြက မီးသၿဂႋဳဟ္ေပး ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က စ်ာပနနဲ႔မနီးမေဝး သစ္ပင္ရိပ္မွာႂကြၿပီး သီတင္းသံုးေနလိုက္ပါတယ္။

ဆတၱမာဏဝ လုလင္ဟာ နတ္သားအျဖစ္နဲ႔ လာၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကို ကန္ေတာ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားတရားနာၿပီး ဆတၱမာဏဝ နတ္သားေရာ မိဘေတြေရာ ေသာတာပန္ တည္သြားပါတယ္။
ဆတၱမာဏဝလုလင္ဟာ ပထမ ဘဝမွာ တရားထူး မရေပမယ့္ ဒုတိယဘဝမွာေတာ့ တရားထူး ရသြားခဲ့ပါတယ္။

ဖာနတ္သားဝတၴဳမွာလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ျမတ္စြာဘုရားတရားေဟာေနစဥ္ ေရကန္တစ္ကန္က ဖားေလးတစ္ေကာင္တက္လာၿပီး 'ဒါတရားပဲ'ဆိုတဲ့ အမွတ္နဲ႔ အဓိပၸါယ္မသိေပမယ့္ တရားဆိုတဲ့ အမွတ္နဲ႔ ဝပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႏြားေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကလည္း တရားနာဖို႔ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ေထာက္ၿပီး ရပ္ေနလိုက္တာ ဖားေခါင္းေပၚ တုတ္ေထာက္မိလ်က္သားျဖစ္သြားၿပီး ဖားငယ္ေသသြားပါေတာ့တယ္။ တရားအမွတ္နဲ႔ ေသသြားတဲ့အတြက္ နတ္ျပည္ မွာျဖစ္ၿပီး နတ္သားဘဝနဲ႔ တရားျပန္နာရလို႔ ေသာတာပန္တည္သြားရပါတယ္။

ဒီဘဝမွာမရႏိုင္ေပမယ့္ ဒုတိယ တတိယဘဝ စသည္ေတြမွာ ရႏိုင္တယ္ဆိုတာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက အား ေပးထားပါတယ္။

လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ေဗာဓိပကိၡယဒီပနီ စာမ်က္ႏွာ ၁၃ မွာ-

'ပဋိသမိၻဒါပတၱရဟႏၲာေခတ္ အႏွစ္တစ္ေထာင္မွ ေနာက္ကာလ၌ ဤသာသနာေတာ္သည္ ေနယ်ပုဂိၢဳလ္, ပဒပရမပုဂိၢဳလ္ႏွစ္မ်ဳိးတို႔၏ ေခတ္ သမယသာ ျဖစ္၏။ ယခုအခါ၌ သာသနာတြင္းမွာ ထိုပုဂိၢဳလ္ႏွစ္မ်ဳိးသာ ရွိၾကေတာ့သည္' လို႔ ေရးျပထားပါတယ္။ ဆိုလိုရင္းက သာသနာႏွစ္တစ္ေထာင္ ေနာက္ပိုင္း အခုေခတ္မွာ ေနယ်ပုဂိၢဳလ္နဲ႔ ပဒပရမ ပုဂိၢဳလ္ႏွစ္ဦးပဲ ရႏုိင္ပါေတာ့တယ္တဲ့။ အျပန္အားျဖင့္ ေျပာရင္ ဥဂၢါဋိတညဴပုဂိၢဳလ္နဲ႔ ဝိပဥိၥတညဴပုဂိၢဳလ္ ႏွစ္ဦး မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။

ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕စကားကိုေထာက္ၿပီး သႏၲတိအမတ္ႀကီးတို႔လို ဂါထာတစ္ပုဒ္ကို အက်ဥ္းနာၾကားၿပီး တရားထူးရႏိုင္တဲ့ေခတ္ကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားအားထုတ္ႏိုင္မွ တရားရႏိုင္တဲ့ေခတ္ပါ။ ေနယ်ပုဂိၢဳလ္ဆိုတာ အက်ဥ္း အက်ယ္ေဟာ႐ံုမက ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အားထုတ္မွ တရားရႏိုင္တဲ့ပုဂိၢဳလ္ပါ။

လူငယ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ အျပတ္အားထုတ္မွ တရားရႏိုင္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ မျပတ္တျပတ္ အားထုတ္ေနတဲ့သူေတြ အတြက္လည္း တရားထူးမရႏုိင္ေပမယ့္ ကိုယ္အားထုတ္ေနတဲ့ တရားေတြကေတာ့ ေနာက္ဘဝ ေနာက္ဘဝေတြအတြက္ ပါရမီေတြ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။

သံသရာခရီးရွည္ႀကီး ဆက္ရဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဝိပႆနာတစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ဒီဘဝ တရားေတြ အားထုတ္ခဲ့တဲ့ အထံုဓာတ္ေၾကာင့္ ေနာက္ဘဝမွာလည္း ဆက္ေတာ့ အားထုတ္ေနပါရဲ႕။ ဒါနမျပဳခဲ့လို႔ ေနာက္ဘဝမွာ မဲြေနရင္ ရိပ္သာသြားတဲ့အခါ မ်က္ႏွာငယ္ေနရမွာပါ။

ကိုယ့္မွာ ပိုက္ဆံရွိရင္ ရိပ္သာသြားရင္ေတာင္ သူမ်ားထက္ ပိုဦးစားေပးခံရပါတယ္။ 'လာပါ လာပါ'ဆိုၿပီး ႐ို႐ိုေသေသ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံခံရတယ္။ အခန္းေကာင္းေကာင္းရတယ္။ ရိပ္သာမွာလည္း ကိုယ္လွဴခ်င္တာ ႀကိဳက္သေလာက္လွဴလို႔ရတယ္ စသည္ျဖင့္ အခြင့္အေရးေတြက အမ်ားႀကီးရယ္ပါ။

ဒါေၾကာင့္ ပါရမီျဖည့္တဲ့ေနရာမွာ စံုေအာင္ ျဖည့္ရပါမယ္။ ေနာက္ဘဝ ဉာဏ္ေကာင္းေအာင္ဆိုၿပီး ဉာဏ္ေကာင္းေၾကာင္းကုသိုလ္ေတြျပဳခဲ့ပါရဲ႕, ဒါနေတာ့ မျပဳခဲ့ဘူးဆိုရင္ ေနာက္ဘဝ ဆယ္တန္းမွာ ဘာသာစံုဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ၿပီး ေဆးတကၠသိုလ္ေတာ့ တက္ခြင့္ရပါရဲ႕ ေဆးတကၠသုိလ္တက္ဖို႔ ပိုက္ဆံမရွိဘူးဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။

ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဘဝ ဘာသာစံုဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ၿပီး ပိုက္ဆံအတြက္ ပူစရာမလိုဘဲ လင့္ခ႐ူဇာ ကားစီးၿပီး ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ေအာင္ ဒါနပါရမီေလးေတြပါ တြဲျဖည့္သြားရပါမယ္။

ဒါနဆိုလို႔ ေက်ာင္းေတြ သိမ္ေတြေဆာက္လွဴမွ ရွင္တစ္ေထာင္ ႐ွင္တစ္ေသာင္းေတြျပဳေပးမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုရင္ေသးေသးေလးကို ဆပ္ျပာခဲတစ္ခဲလွဴလိုက္လည္း ဒါနပါပဲ။ စာသင္သားဘဝမွာ ဆင္းရဲၾကတာမ်ားေတာ့ ရသြားတဲ့ ကိုရင္ေလးမွာလည္း ေပ်ာ္သြားမွာပါ။

ဆပ္ျပာတစ္ခဲ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးရွိလို႔လဲ။ ဆပ္ျပာ၊ သြားတိုက္ေဆး၊ ေဘာပင္၊ ဗလာစာအုပ္ စသည္ေတြဟာ စာသင္သား ကိုရင္ေပါက္စေတြ အတြက္ သိပ္တန္ဖိုးရွိတဲ့ ပစၥည္းေတြပါ။

ဒီလိုပါပဲ၊ အိမ္မွာရွိတဲ့ဘုရားမွာ ေရခ်မ္းကပ္တာ၊ ပန္းကပ္တာ၊ ဆြမ္းကပ္တာ၊ ငွက္ကေလးေတြ အစာေကြၽးတာ၊ ကိုယ့္မိတ္ေဆြကို ေကာ္ဖီတိုက္တာ စသည္ေတြဟာ ဒါနေတြခ်ည္းပါပဲ။

တရားသေဘာေလးေတြ အာ႐ံုျပဳေနရင္ေတာ့ တရားသေဘာေတြ ျဖစ္ေနလို႔ ကုသိုလ္ျပဳရတာလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးပါပဲ။
မတရားသေဘာေတြ အာ႐ံုျပဳေနရင္ေတာ့ မတရား သေဘာေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနလို႔ စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြပဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပါ။ တရားသေဘာပဲ အာ႐ံုျပဳျပဳ မတရားသေဘာပဲ အာ႐ံုျပဳျပဳ တကယ္ေတာ့ စိတ္ပါပဲ။ တကယ္လို႔ မတရား သေဘာ အာ႐ံုျပဳမိလို႔ သိလုိက္တာနဲ႔ 'ေၾသာ္ မတရား သေဘာေတြပါလား'လို႔ ဆင္ျခင္လိုက္ရင္ တရားသေဘာေတြ ျပန္ျဖစ္သြားတာပါ။ အဲဒီလို သိလိုက္ႏိုင္တာကိုက ေတာ္ေတာ္ေလး ေတာ္ေနပါၿပီ။ ဒီလိုပါပဲ စိတ္ကို ေလ့က်င့္ယူရမွာပါပဲ။

လူ႔ဘဝမွာ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔လည္း သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။ ခ်မ္းသာၿပီး စိတ္ဆင္းရဲေနျပန္ရင္လည္း ေနရာမက်ပါဘူး။ မတရား သေဘာေတြ ႏွလံုးသြင္းေနလို႔ကေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲေနေတာ့မွာပါ။

တခ်ဳိ႕ တအား ခ်မ္းသာၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္မခ်မ္းသာၾကပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကုသိုလ္ျပဳၾကရင္ ပစၥည္း ဥစၥာ ခ်မ္းသာဖို႔ပဲ ဆုေတာင္းၾကတာပါ။ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔က်ေတာ့ ဆုေတာင္းသူ နည္းၾကပါတယ္။ သူတစ္ပါးကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ရင္၊ လူအမ်ားကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္ရင္ ကုိယ္လည္း စိတ္ဆင္းရဲရတတ္ပါတယ္။

စိတ္မခ်မ္းသာရင္ တရား အားထုတ္တာကအစ အဆင္မေျပပါဘူး။ စိတ္ခ်မ္းသာမွ တရားအားထုတ္ရတာလည္း အဆင္ေျပတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို ၾကည့္တဲ့အခါ ေပါ့စတစ္နဲ႕ၾကည့္တတ္တဲ့ အေလ့ေလးကို ေလ့က်င့္ထားဖို႔ပါပဲ။ ေပါ့စတစ္နဲ႔ ၾကည့္ျဖစ္ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာရတာပါပဲေလ။

ဆရာေတာ္ အ႐ွင္ရာဇိႏၵ
(ရေဝႏြယ္ -အင္းမ)

က်မ္းကိုး -
၁။ ေဗာဓိပကိၡယဒီပနီ။ လယ္တီဆရာေတာ္။
၂။ ဓမၼပန္းခ်ီ(၅) သံုးမ်ိဳးသူနာ ဥပမာ ေဆာင္းပါး၊
တည္ေတာဆရာေတာ္၊
၃။ ေထရီအပဒါန္ဝတၱဳေတာ္ႀကီး။ အ႐ွင္ဓမၼႆာမီဘိဝံသ။

[အလင္းတန္း ဂ်ာနယ္]

Monday, December 8, 2014

ပူေဇာ္ထိုက္သူကို ပူေဇာ္တတ္ေသာ အရွင္သာရိပုတၱရာ


အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ ဥပတိႆ ပရဗိုဇ္ ဘ၀ျဖင့္ အရွင္အႆဇိထံမွ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္ကို နာၾကားရ၍ ေသာတာပတၱိ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ကို ရခဲ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာျဖစ္သူ အရွင္အႆဇိကို ပူေဇာ္လို၍ ေရာက္ေလရာ အရပ္တိုင္း၌ အရွင္အႆဇိ ရွိရာအရပ္ဘက္ကို ဦးေခါင္းထား အိပ္ျခင္း၊ ရွိခိုးျခင္းကို အစဥ္အၿမဲ ျပဳ၏။
အရွင္သာရိပုတၱရာ၏ အျပဳအမူကို ၾကည့္ၿပီး အေၾကာင္းမွန္ကို မသိေသာ ရဟန္းမ်ားက အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ အရပ္မ်က္ႏွာေတြကို ရွိခိုးေနသည္ဟု ထင္မွတ္ၾကသျဖင့္ မိစၦာဒိဌိဟု စြပ္စြဲမိၾကကာ ျမတ္စြာဘုရား နားေတာ္ ေပါက္ၾကားေအာင္ ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။ 

ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္ေတာ္က ေမးျမန္းေတာ္မူေသာအခါ အရွင္သာရိပုတၱရာ ျမတ္ႀကီးက သူ၏လက္ဦးဆရာျဖစ္သူ အရွင္အႆဇိ မေထရ္ ရွိရာဘက္သို႔ ဦးေခါင္းထားအိပ္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ဆရာအရွင္ကို ရည္မွန္း၍ ရွိခိုးပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေလသည္။

ဤအခ်က္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ျမတ္စြာဘုရားက ေအာက္ပါအတိုင္း မိန္႔ၾကားေတာ္မူေလသည္။
“အၾကင္ ဆရာ့အထံမွ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူေသာ တရားေတာ္ကို သင္ယူနာၾကား မွတ္သားရ၏။ ထိုဆရာကို ပုဏၰားသည္ ယဇ္ပူေဇာ္ေသာမီးကို ရိုေသစြာ ရွိခိုးသကဲ့သို႔ ရိုေသစြာ ရွိခိုးရာ၏။”
“ယမွာ ဓမၼံ ၀ိဇာေနယ်၊ သမၼာသမၺဳဒၶ ေဒသိတံ။
သကၠစၥံ တံ နမေႆယ်၊ အဂၢိဟုတၱံ၀ ျဗဟၼေဏာ။”
(ဓမၼ ပဒ၊ ၃၉၂ ဂါထာ)

{ခ်မ္းေျမ႔ဆရာေတာ္၏ ခ်မ္းေျမ႔မဂၤလာ သင္စရာမွ ေကာက္ႏုတ္ေရးသားပူေဇာ္ပါသည္။}
(မွားယြင္းမွဳမ်ားရွိေသာ္ အစဥ္သနားေသာအားျဖင့္ သည္းခံခြင့္လႊတ္ေပးပါရန္ ဦးခိုက္ေလွ်ာက္ထားပါသည္ ဆရာေတာ္အရွင္သူျမတ္ဘုရား)

ဦးသိန္းေ၀။
http://www.facebook.com/damanadi.tk
http://www.damanady.tk/ (ဓမၼနဒီ)တြင္လည္း ဖတ္ရွဳႏိုင္ပါသည္။
(ပိုမိုျပည့္စံုေကာင္းမြန္ေအာင္ အဆင္ေျပသလို ျဖည့္စြက္ေရးသားျပဳျပင္ၿပီး Share ႏိုင္ပါသည္။)

ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ခ်က္ခ်င္းျပဳ


တစ္ခါတုန္းက သာ၀တၳိျပည္မွာ ပုဏၰားလင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ၾကဖူးတယ္။ သူတို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ အလြန္ဆင္းရဲခ်ဳိ႕တဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆင္းရဲမြဲေတသလဲဆိုေတာ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမွ အေပၚ႐ုံအ၀တ္ပုဆိုး တစ္ထည္ပဲရွိသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကို ဧကသာဋက လုိ႔ေခၚၾကတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ၀တ္႐ုံတစ္ထည္တည္းသာရွိတဲ့ လင္မယားေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔လင္မယားမမ်ာ တစ္ေယာက္က အျပင္ကိစၥရွိလို႔သြားရင္ က်န္တစ္ေယာက္က အိမ္ထဲမွာေနရတယ္။ အဲဒါေလာက္ဆင္းရဲတဲ့
လင္မယားပါ။

တစ္ေန႔က်ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားေက်ာင္းေတာ္မွာ တရားနာ ဖိတ္ေခၚတဲ့အသံကိုၾကားေတာ့ ပုဏၰား ကပုေဏၰးမကိုေမးတယ္။

ပုေဏၰးမ၊ မင္းေန႔မွာ တရားနာသြားမလား၊ ညမွာ တရားနာသြားမလား။ မင္းေန႔မွာသြားရင္ ငါညမွာ သြားမယ္တဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ တရားနာသြားရင္ သူကအေပၚ၀တ္႐ုံကို ယူသြားမွာကိုး။ ဒီေတာ့ တစ္ေယာက္က အိမ္မွာေနခဲ့ရမယ္ မဟုတ္လား။

ဒီအခါ ပုေဏၰးမက သူေန႔မွာ တရားနာသြားမယ္လုိ႔  ဆုိတယ္။

ပုဏားကေတာ့ ညဦးပိုင္းက်မွ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ကိုနာဖို႔ သြားတာေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ ႔ တရားေတာ္ကိုနာၾကားရတဲ့ ပုဏၰားဟာတစ္ကိုယ္လံုး ပီတိစိတ္ေတြျဖာၿပီး သဒၶါတရားေတြ
ထက္သန္ေနေတာ့တယ္။

သူ႔စိတ္ထဲမွာရက္ေရာတဲ့ အလွဴႀကီးတစ္ခုကို လွဴခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ လွဴစရာမရွိလုိ႔ ကိုယ္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့၀တ္႐ုံတစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ သဒၶါစိတ္က ထက္သန္ၿပီး ပီတိစိတ္က ယုိဖိတ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ပုဏၰားရဲ႕စိတ္အစဥ္မွာ ဒီ၀တ္႐ုံကိုပါ လွဴလုိက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အႀကံအစည္ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။

ဒီလိုအႀကံေပၚၿပီးခဏၾကာေတာ့ သူဆက္ၿပီး စဥ္းစားတယ္။ ငါ ပုဆိုးကို လွဴလုိက္ရင္ ပုေဏၰးမ ၿခံဳစရာရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ င့ါမွာလည္း လက္ကန္ေတာ့တင္စရာ က်န္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး အေတြးျဖစ္သြားတယ္။ ဒီအေတြးျဖစ္သြားတာနဲ႔ခ်က္ခ်င္းသူ႔စိတ္ဟာ
တြန္႔တိုသြားတယ္။ သူေနာက္ဆံတင္းသြားၿပီကိုး။ ငဲ့ကြက္မႈေတြက သူ႔စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာၿပီဆုိေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မခ်ႏုိင္ဘူး။
စိတ္ဟာ ခ်ီတံု ခ်တံုျဖစ္ၿပီး ပ်ံ႔လြင့္လႈပ္ရွားပါေတာ့တယ္။

ဒီေနာက္မွာ ၾကည္ညိဳတဲ့ သဒၶါစိတ္ကေလးက ၀င္လာျပန္တယ္။ ဒီေတာ့ အိုလွဴမယ္ ဆိုတဲ့စိတ္ျဖစ္ျပန္တယ္။

လွဴမယ္ႀကံတိုင္း အားႀကီးတဲ့တြန္႔တိုစိတ္ ငဲ့ကြက္စိတ္ေတြက ေပၚလာၿပီး တားဆီးေနတဲ့ အတြက္ ပုဏၰားရဲ႔အႀကံဟာမေျမာက္ဘူး။

ပ်ံ႔လြင့္တဲံ့စိတ္ေတြေၾကာင့္သူ႔မွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မက်ႏုိင္ဘဲနဲ႔ ညဥ့္ဦးယံကုန္သြားပါေတာ့တယ္။

ညဥ့္လယ္ယံေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း လွဴမယ္လွဴလို႔မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ သဒၶါစိတ္နဲ႔တြန္႔တိုစိတ္ႏွစ္ခုဟာ လြန္ဆြဲေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမိုးေသာက္ယံလည္းေရာက္လာၿပီ။ အခ်ိန္လည္း ကုန္ဆံုးေတာ့မယ္။ ဒီေတာ့ ပုဏၰားႀကီးစဥ္းစားတယ္။

ငါ့ရဲ႕သဒၶါစိတ္နဲ႔မစၦရိယစိတ္ေတြဟာ ငါ့ကုိယ္တြင္းမွာ တိုက္ပြဲျဖစ္ေနတယ္။ ညဥ့္ဦးယံနဲ႔ ညဥ့္လယ္ယံလည္း ကုန္ဆံုးသြားၿပီ။ ငါ့မွာ ကုသုိလ္စိတ္နဲ႔အကုသိုလ္စိတ္ လြန္ဆြဲေနတယ္။ ငါဟာ တြန္႔တိုတဲ့အကုသုိလ္စိတ္ကို မျဖတ္ေတာက္ႏိုင္ဘူး။ မပယ္ႏုိင္ဘူး။
ဒါဆိုငါဟာ အပါယ္ေဘးကေနလြတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေတာ္ၿပီ ငါလွဴမယ္ဆိုၿပီး ညဥ့္ရဲ႔သန္းေခါင္ယံမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ယတိျပတ္ ခ်လုိက္ပါေတာ့တယ္။

ဒီလိုလည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္လည္းက်ေရာ ပုဏၰားဟာ သူ႔ရဲ႔၀တ္႐ုံကေလးကို ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ေျခေတာ္ရင္းမွာပံုခ်ထားၿပီး ဇိတံ ေမ၊ ဇိတံ ေမ၊ ဇိတံ ေမ လုိ႔ေၾကြးေၾကာ္လိုက္ပါတယ္။ ငါေအာင္ၿပီ ငါေအာင္ၿပီ ငါေအာင္ၿပီ လုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္လုိက္တာပါ။

ဒီအသံကို သူ႔ေဘးမွာ တရားနာေရာက္ရွိေနတဲ့ ပေသနဒီေကာသလမင္းႀကီးက ၾကားသြားပါတယ္။ ဒီေတာ့မင္းႀကီးရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ဒီပုဏၰားဟာ တစ္စံုတစ္ခုကို ေအာင္ျမင္ဟန္တူတယ္။ ပုဏၰားကိုေမးၾကစမ္းပါလုိ႔ မင္းခ်င္းတို႔ကို ခုိင္းပါတယ္။ မင္းခ်င္းေယာက္်ားတို႔က ေမးေတာ့ ငါ့ အတြင္းစိတ္ကို ငါေအာင္ႏုိင္လုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္တာလုိ႔ သူ႔အျဖစ္ကုိ ျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။

မင္းခ်င္းေတြက ေကာသလမင္းႀကီးကို အျဖစ္အပ်က္အစံုကို နားေတာ္ျပန္ေလွ်ာက္ေတာ့ အင္း ဒီပုဏၰားဟာ ျပဳႏုိင္ခဲတဲ့ အလွဴကိုလွဴတာပဲ။ ဒီပုဏၰားကို သနားပါတယ္။ သူ႔အတြက္
အ၀တ္တစ္ထည္ ခ်ီးျမွင့္မွဆိုၿပီး အ၀တ္ညိဳတစ္ထည္ကို ခ်ီးျမွင့္ပါတယ္။

မင္းႀကီးလွဴတဲ့ ပုဆိုးကိုရတဲ့အခါမွာလည္း သဒၶါစိတ္ကုိ မတားႏုိင္ေတာ့ဘဲ ျမတ္စြာဘုရားကို လွဴျပန္တယ္။ မင္းႀကီးက သူ႔ရဲ႔ရဲရင့္တဲ့ သဒၶါစိတ္ကို အားက်လာတယ္။ ေနာက္ထပ္
၀တ္႐ုံႏွစ္ထည္လွဴျပန္တယ္။ ပုဏၰားလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ျမတ္စြာဘုရားကို လွဴပစ္လုိက္တယ္။ ပုဏၰားရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ဘာဆုိဘာကိုမွ်
ငဲ့ကြက္လုိတဲ့စိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။

မင္းႀကီးလဲပုဏၰားရဲ႕ ရက္ေရာတဲ့သဒၶါစိတ္ကို ႏွစ္သက္ေတာ္မူတာနဲ႔ ပုဏၰားကို အ၀တ္အထည္မ်ားႏွစ္ဆတိုးေပးလုိက္တယ္။

ပုဏၰားကလွဴလုိက္ မင္းႀကီးကအ၀တ္အထည္ေတြေပးလုိက္တာ သံုးဆယ့္ႏွစ္စံုအထိ ေရာက္လာတယ္။

ဒီအခါမွာ ပုဏၰားစိတ္ထဲမွာ ဒီပုဏၰားဟာရတိုင္း လွဴေနတာပဲ ကိုယ့္အတြက္ေတာင္မခ်န္ဘူးလုိ႔ ကဲ့ရဲ႕လြတ္ေအာင္ တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ သူႏွင့္ ပုေဏၰးမအတြက္ႏွစ္ထည္ကိုခ်န္ၿပီး က်န္အထည္ေတြကို လွဴပါတယ္။

မင္းႀကီးကလည္း ခုႏွစ္ႀကိမ္အထိေပးတယ္။ ပုဏၰားကလည္း ခုႏွစ္ႀကိမ္အထိ လွဴပစ္လုိက္တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေကာသလမင္းႀကီးဟာ နန္းေတာ္ထဲက ၀တ္လဲေတာ္ သိန္းထုိက္ကမၺလာကို မင္းခ်င္းတို႔ကို ယူေစၿပီး ပုဏၰားကို ေပးေစျပန္တယ္။

မင္းႀကီးလုပ္ေနပံုက ဒီပုဏၰားတန္ဖိုးရွိတဲ့ အထည္ရရင္ျဖင့္ လွဴပါေတာ့မလားလုိ႔ စိတ္စမ္းသလုိပါပဲ။ ပုဏၰားရဲ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့
အဖိုးတန္ေသာ ဘာေသာ နားလည္မႈမရွိေတာ့ပါ။ သိန္းထိုက္ကမၺလာကိုရေတာ့ ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့အထည္ကို ငါ့ကိုယ္
ေပၚမွာတင္ဖို႔ မထုိက္ပါဘူး။ ဒါျမတ္စြာဘုရားႏွင့္သာ ထုိက္ပါတယ္ဆိုၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကိန္း၀ပ္ေတာ္မူတဲ့ ဂႏၶကုဋိတိုက္ခန္းမွာ အိပ္ယာအထက္က ဗိမတန္က်က္လုိက္ပါတယ္။ တစ္ထည္ကိုေတာ့ သူ႔အိမ္ကရဟန္းသံဃာမ်ား ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးရာ အေပၚက ဗိတန္ၾကပ္ပါတယ္။

ညက်ေတာ့ ေကာသလမင္းႀကီးဟာ ျမတ္စြာဘုရားထံ ပူေဇာ္ဖို႔ၾကြလာေတာ့ ဂႏၶကုဋိတိုက္ အိပ္ယာမ်က္ႏွာၾကပ္မွာ ဗိတန္ၾကပ္ထားတဲ့ အ၀တ္ကိုျမင္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ပုဏားဟာ ငါၾကည္ညိဳရာအရပ္မွာ ၾကည္ညိဳျခင္းရွိတယ္လုိ႔ ေအာက္ေမ့ၿပီးအလြန္
ႏွစ္သက္ျပန္ပါတယ္။

မင္းႀကီးလည္း သဒၶါပီတိအရွိန္ေၾကာင့္ သဗၺစတုကၠလုိ႔ေခၚတဲ့ အလွဴႀကီးကိုပုဏားကို ေပးပါတယ္။ သဗၺစတုကၠဆိုတာက
ေတာ့ ပစၥည္းတစ္မ်ဳိးကို ေလးခုစီခုႏွစ္မ်ဳိးတိတိ လွဴတာကို ဆိုတာပါပဲ။

ပုဏၰားရဲ႕ဒီအလွဴဟာ ဒိ႒ဓမၼအက်ဳိးေပးတဲ့ အလွဴပါ။

ဒီအလွဴနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ၾကားေတာ္မူတဲ့ ၾသ၀ါဒတစ္ခုကလည္း အလြန္ပဲမွတ္သားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။
ဘုရားကဘယ္လုိေဟာသလဲဆိုေတာ့ ရဟန္းတို႔ပုဏၰားဟာ ညဥ့္ဦးယံမွာသာ ဒီလိုလွဴျခင္းကို တတ္ႏုိင္ခဲ့ရင္ အလံုးစံု
တစ္ဆယ့္ေျခာက္ခုစီျဖစ္တဲ့ ေသာဠႆက ၀တၳဳပစၥည္းတို႔ကို ဒိ႒ရမွာပဲ။ မဇၥ်ိမညလယ္ယံမွာလွဴျဖစ္ခဲ့ရင္ ရွစ္ခုခုႏွစ္လီပါတဲ့ပစၥည္းတို႔ကို ရေပလိမ့္မယ္။ လင္အားႀကီးမိုးေသာက္ယံမွ သူ႔အ၀တ္ကို လွဴခဲ့လုိ႔သာ ယခုလိုေလးခုစီပါတဲ့ ပစၥည္းအလွဴကိုရတာလို႔ဆိုၿပီး ဆက္ေျပာပါတယ္။

ေကာင္းမႈကံကိုျပဳလုပ္တဲ့အခါ ျပဳသူဟာသူ႔မွာ ပထမဦးဆံုးျဖစ္တဲ့စိတ္ကို မယုတ္မေလ်ာ့ေစဘဲ အဲဒီစိတ္ေပၚလာတာႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းျပဳျဖစ္ေအာင္ ျပဳရမယ္။ ျပဳအပ္တယ္ လုိ႔မိန္႔ၾကားေတာ္မူုပါတယ္။

လူဟာကုသုိလ္စိတ္ကေလး တစ္ခ်က္ျဖစ္လုိက္တဲ့ အခုိက္အတန္႔မွာ စိတ္ဟာသမာဓိေခၚတဲ့ တည္ၿငိမ္မႈ ၿငိမ္သက္မႈကိုရတယ္။ အဲဒီလို
ရတာနဲ႔ခ်က္ခ်င္း သူ႔စိတ္ထဲမွာ ခ်မ္းသာသြားတယ္။ ဒါကိုသုခလုိ႔ေခၚပါတယ္။ ဒီသုခစိတ္ကေလး ၿငိမ္သက္ၿပီးျဖစ္ေပၚေနရင္ေတာ့ လူမွာ၀မ္းေျမာက္ျခင္းဆိုတဲ့ ပီတိျဖစ္ေပၚလာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုသုိလ္စိတ္ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာမႈကေလး ရတုန္းရခုိက္မွာ ကုသုိလ္ကံကို ခ်က္ခ်င္းမျပဳလုိက္မိရင္ ပီတိကိုမရေတာ့ဘူး။ စိတ္ကျပန္ၿပီး ေယာက္ယက္ ခတ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိစိတ္လႈပ္ရွားၿပီး ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနတာကို က်မ္းဂန္မွာ ၀ိတက္ ၀ိစာရလုိ႔ေခၚပါတယ္။ ႀကံစည္မႈေတြ စိတ္ကူးမႈေတြျဖစ္ေပၚၿပီး စိတ္ဟာ လႈပ္ရွားသြားတာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ျမတ္စြာဘုရားက ေကာင္းမႈျပဳသူဟာ မိမိစိတ္မွာ ပထမဆံုးျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကုသုိလ္စိတ္ကေလးကိုမယုတ္ေလ်ာ့ေစဘဲ ထိုခဏ၌ပင္ ျပဳျဖစ္ေအာင္ျပဳရမယ္လုိ႔ ဆံုးမထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဆန္းလြင္
ေရႊေတာင္တက္ဒႆန

ဘုရားရွင္တုိ႔၏ တူညီေသာ အခ်က္ ၃၀


ဘုရား႐ွင္တုိ႔၏ တူညီေသာ အခ်က္ ၃၀ ဘုရားရွင္တို႔တြင္ တူေသာ အခ်က္မ်ား (၃၀) ရွိပါသည္ ။


(၁) အေလာင္းေတာ္သည္ ေနာက္ဆံုးေသာဘ၀၌ မိခင္၀မ္းၾကာတိုက္တြင္ ပဋိသေႏၶ ေနေတာ္မူသည္။
( ဒီမွာထူးျခားတာက နတ္ျပည္ကေန စုေတၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ ျဗဟၼာျပည္ကေန စုေတျပီး ပဋိသေႏၶ ေနေတာ္မူတာမ်ိဳးမရွိပါဘူး..တဲ႔ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ျဗဟၼာျပည္ကေန လာရင္ ကာမဂုဏ္ကို ရြံမုန္းတဲ႔ စိတ္အထံု လူ႔ျပည္ကို ပါလာမယ္ ။ အဲလုိဆုိရင္အိမ္ေထာင္ျပဳမွာမဟုတ္ပါဘူး ။ အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ ဒီလို ေစာေစာစီးစီး ကတည္းက ကာမဂုဏ္ကို ရြံမုန္းေနရင္လည္း မဇၥိမပဋိပဋာ လမ္းစဥ္ကို ေတြ႔ဖို႔ခက္မယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္ ။)

(၂) မယ္ေတာ္၀မ္း၌ ထက္၀ယ္ပလၻင္ ဖြဲ႔ေခြ၍ အေရွ႕သို႕မ်က္ႏွာမူျပီးေနပါသည္ ။
( အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ သာမန္လူေတြရဲ႕ သေႏၶသားေတြလို အမိ၀မ္းမွာ ေျပာင္းျပန္မေနပါဘူး ။ အတည္႔ပဲေနပါတယ္ ။ မယ္ေတာ္ရဲ႕ ၀မ္းဗိုက္ဟာလည္း ပူထြက္လာျခင္းမရွိပါ ။ မယ္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ့္သေႏၶသားကုိ ကိုယ္ ဗိုက္ကေန ေကာင္းေကာင္းျမင္ေနႏိုင္ပါတယ္ ။ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္ျခင္း ၊ နာက်င္ေအာ႔အန္ျခင္း မရွိပါ ။ အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ မယ္ေတာ္ေတြကို ကိုယ္၀န္ေဆာင္ျခင္းဒုကၡ မေပးၾကပါ ။ )

(၃) အေလာင္းေတာ္ကို မတ္တတ္ရပ္လ်က္ ဖြားပါသည္ ။
( ညစ္ေပမႈ မရွိပါ ၊ မိခင္လည္း က်န္းမာစြာ ရွိရပါတယ္ ၊ ေနာက္ (၇) ရက္မွာေတာ႔ မိခင္ ကံေတာ္ကုန္ရပါတယ္ ။ သက်သာကီ၀င္ ဆုိသည္မွာ ပင္ကိုယ္စြမ္းရည္ရွိသူဟု အဓိပၸာယ္ရသည္႔ အတုိင္း ေမြးျပီးျပီးခ်င္း ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ပါတယ္ ။

(၄) ေတာအရပ္၌သာ ဖြားေတာ္မူပါသည္။

(၅) ဖြားျပီးျပီးျခင္း ေျမာက္အရပ္သို. ေျခ (၇) လွမ္းၾကြကာ…… “ဤေလာက၌ ငါသာ အျမတ္ဆံုးတည္း ၊ ငါ၏ ေနာက္ဆံုး ပဋိသေႏၶ ေနရျခင္းတည္း ၊ေနာက္ထပ္ ပဋိသေႏၶ ေနစရာ မလိုေတာ႔ျပီ “……ဟု ၾကံဳး၀ါးေတာ္မူပါသည္။
(ထိုကာလတြင္ အကိုးကြယ္ခံ ဘ၀သို႔ ေရာက္မွန္းမသိေရာက္ေနေသာ ျဗဟၼာေတြကို အသိေပးၾကံဳး၀ါးျခင္း ဟု ဆို၏ ။ ေဂါတမ ဘုရားေလာင္းသည္ ဘ၀ေပါင္း (၃) ခု၌ ဖြားစမွာပင္ စကားေျပာ၏ ။ မေဟာသဓါ ၊ ေ၀ႆႏၱရာ ႏွင္႔ ေနာင္ဆံုးဘ၀ – (သုခမွတ္စု))

(၆) သူအို၊သူနာ၊သူေသ ၊ရဟန္း နိမိတ္ (၄)ပါးျမင္ျပီး ၊ သား(၁)ေယာက္ဖြားေသာ ညမွသာ ေတာထြက္ေတာ္မူၾကသည္။
( ထိုနိမိတ္ျပေသာ နတ္သားကို ဘုရားေလာင္း၏ ဆရာ ၅-ေယာက္တြင္ ၁-ေယာက္ အပါအ၀င္ဟု သတ္မွတ္ပါတယ္ ။ )

(၇) အရဟတၱဖိုလ္၏ တံခြန္ျဖစ္ေသာ ရဟန္းအျဖစ္ကို ရယူျပီးမွ ဒုကၠရစရိယ က်င့္သည္။

(၈) ဘုရားျဖစ္မည္႔ေန႔တြင္ ႏြားႏို႔ဃနာဆြမ္း ဘုန္းေပးေတာ္မူၾကသည္။
( ထိုဆြမ္းတြင္ နတ္ၾသဇာပါတတ္ျပီး ဘုရားျဖစ္ျပီး (၇) ပတ္ ၊ (၄၉) ရက္စာ အာဟာရ ျဖစ္သည္။ ဘုရားရွင္၏ ၀မ္းထဲတြင္ အစာေျခလည္း မျမန္ ၊ ျမန္ျမန္လည္း မဆာေလာင္ဘဲ သမာပတ္၀င္စားျခင္း ၊ တရားေတာ္မ်ားကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ျခင္းမ်ားအတြက္ ေကာင္းစြာ ေထာက္ပံ႔တယ္။ )

(၉) ျမက္အခင္းတြင္ ထိုင္ေတာ္မူလ်က္ ဘုရားျဖစ္သည္။

(၁၀) အာနပါန ကမၼဌာန္းကို စီးျဖန္းေတာ္မူၾကသည္ ။
( ဘုရားရွင္တို႔သည္ အာနပါန ကမၼဌာန္းျဖင္႔သာ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ကို ရရွိၾကေသာေၾကာင့္ ေဂါတမ ဘုရားရွင္သည္လည္း အာနပါန ကို လြန္စြာ ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူသည္။ ပါဠိေတာ္တြင္လည္း -
၁/ မဟာသတိပဌာနသုတ္ ( ဒီ-၂ ၊ ၃၁ )
၂/ မဟာသတိပဌာနသုတ္ ( မ-၁ ၊ ၇၀ )
၃/တတိယပါရာဇိက ပါဠိ ( ၀ိ-၁ ၊ ၈၉ )
၄/ အာနာပါနႆတိ သုတ္ ( မ-၃ ၊ ၁၂၂ )
၅/ မဟာရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္ ( မ-၂ ၊ ၈၈ )
၆/ ကာယဂတာသတိသုတ္ ( မ-၃ ၊ ၁၃၀ ) တို႔၌ ေဟာေတာ္မူခဲ႔သည္ ။

(၁၁) မာရ္စစ္သည္ကို ေအာင္ေတာ္မူသည္ ။

(၁၂) ေဗာဓိပလႅင္၌သာ ၀ိဇၨာ(၃)ပါးစေသာ ဆအသာဓာရဏ …အစရွိေသာ ေက်းဇူးတရားအေပါင္းကို ရေတာ္မူၾကပါသည္။

(၁၃) ေဗာဓိပင္ရဲ႕ ထက္၀န္းက်င္၌သာ သတၱ သတၱာယက်င္႔ေတာ္မူၾကပါတယ္။ (၇) ဌာနကုိ ပုိ႔စ္သက္သက္ တင္ထားပါတယ္…. ဒီမွာ တင္လိုက္ရင္ အရမ္းရွည္ေနမွာ စိုးလုိ႔ပါ ။

(၁၄) တရားဦးေဟာ စိမ္႔ေသာငွာ ျဗဟၼာမင္းက ေလ်ွာက္ရသည္ ။
( ၇ -သတၱဟ အျပီး ၅၀-ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ အဘယ္သူအား တရားေဟာရမည္နည္း ၊ အဘယ္သူသည္ ခက္ခဲနက္နဲေသာ ဤတရားမ်ားကို ေခတ္ကာလ၏ အယူ၀ါဒမ်ားမွ ခြဲထြက္၍ လ်င္ျမန္စြာ နားလည္ႏိုင္မည္နည္း ဟု ဆင္ျခင္ ၾကည္႔ေတာ္မူပါတယ္ ။ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားကေတာ႔ ဒီေနရာမွာ ျမန္ျမန္တရားထူးရမယ္႔ သူကို ေရွးဦးစြာ ေဟာဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္တယ္ ။ ဆင္ျခင္တဲ႔ ေနရာမွာ ဘုရားရွင္ေတြဟာ ပကတိမ်က္စိကိုပဲ သံုးေတာ္မူၾကတယ္္လို႔ ေဟာပါတယ္ ။
ဘာေၾကာင္႔ ဗုဒၶစကၡဳ ( ဣျႏၵိယပေရာပရိယတၱ ၊ အာသယာႏုသယ ဥာဏ္ (၂)ပါး ) ကို မသံုးတာလဲ ဆိုတာ မသိပါဘူး ။ ပကတိမ်က္စိနဲ႔ပဲ ၾကည္႔ေတာ့ ပထမမွာ ဒီေလာက္ ခက္ခဲေနတဲ႔ တရားေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္ျပီး ေစာေစာစီးစီး တရားထူးရမယ္႔ သူကိုမေတြ႔ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္ ။ ဒီအခါ ဘုရားရွင္ဟာ မခ်ိတင္ကဲနဲ႔ တစ္ေလာကလံုး အႏၶေတြၾကီးပါလား လို႔ ညည္းတြားေတာ္မူပါတယ္။ ကိေလသာထူေျပာလြန္းတဲ႔ ေလာကကို တရားမေဟာေတာ့ဘူး၊ တစ္ကိုယ္တည္း ဖိုလ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ေနေတာ႔မယ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္အၾကံလည္း ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒီအခါမွာ ျဗဟၼာမင္းက တရားဦးေဟာရန္ ေလ်ွာက္ရပါတယ္။ ေဂါတမဘုရားရွင္ကိုေတာ့ မဟာသဟမၸတိ ျဗဟၼာမင္းက ေတာင္းပန္တယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ ဒီဃန္ိကယ္ မွာေတာ႔ ၀ိပႆီ ဘုရားရွင္လည္း ဒီလို ျဖစ္ခဲ႔တယ္လို႔ အတိအလင္းေရးထားပါတယ္။ )

(၁၅) ဣတိပတနမိဂဒါ၀ုန္ေတာ ၌သာ ဓမၼစၾကာတရားဦးကို ေဟာေတာ္မူၾကပါတယ္။

(၁၆) တပို႔တြဲ လျပည္႔ေန႔၌သာ ပါတိေမာက္ ျပေတာ္မူၾကပါတယ္ ။

(၁၇) ေဇတ၀န္မည္ေသာ ေက်ာင္းေတာ္၌သာ သီတင္းမ်ားၾကသည္။

(၁၈) သာ၀တၳိျမိဳ႕၌ သာ ယမိုက္ျပာဋိဟာျပေတာ္မူပါသည္ ။
( ယမိုက္ + ျပာဋိဟာ = အစံုစံု + တန္ခိုး ။ ေရအစံု၊ မီးအစံု ဟုဆိုအပ္ေသာ အစံုလိုက္ အစံုလိုက္ ျဖစ္ေပၚေစေသာ တန္ခိုးေတာ္ )

(၁၉) တာ၀တိ ံသာ၌သာ အဘိဓမၼာတရားေဟာပါတယ္ ။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပထမ၀ါကို မိဂဒါ၀ုန္မွာ ၀ါကပ္ေတာ္မူၿပီး ဒုတိယ၀ါ၊ တတိယ၀ါ၊ စတုတၳ၀ါတို႔ကို ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္း၊ ပဥၥမ၀ါကို ေ၀သာလီျပည္၊ ဆ႒၀ါကို မကုဠေတာင္ စသည့္ ေနရာဌာနမ်ား၌ ၀ါကပ္ေတာ္မူသည္။ သတၱမ၀ါကို တာ၀တိ ံသာနတ္ျပည္၌ ၀ါကပ္ေတာ္မူၿပီး မယ္ေတာ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည့္ သႏၱဳႆိတ နတ္သားကို အမွဴးထား၍ အဘိဓမၼာေဒသနာေတာ္ကို ၀ါတြင္းသံုးလပတ္လံုး အသံမစဲ ေဟာေတာ္မူသည္။

အဘိဓမၼာ သင္တန္းမွာ မွတ္သားမိတာကေတာ့ ၀ါတြင္း ( ၃ ) လ မွာ -
၁။ ဓမၼသဂၤဏီက်မ္း ကို ( ၁၂ ) ရက္
၂။ ၀ိဘဂၤ (၀ိဘင္းက်မ္း)ကို ( ၁၂ ) ရက္
၃။ ဓာတုကထာက်မ္းကို ( ၆ ) ရက္
၄။ ပုဂၢလပညတၱိ (ပုဂၢလပညတ္က်မ္း)ကို ( ၇ ) ရက္
၅။ ကထာ၀တၳဳက်မ္းကို ( ၈ ) ရက္
၆။ ယမက (ယမိုက္က်မ္း)ကို ( ၂၀ ) ရက္
၇။ ပ႒ာန (ပ႒ာန္းက်မ္း)ကို ( ၂၅ ) ရက္ ေဟာေတာ္မူခဲ႔သည္။

နတ္ျပည္မွာ ဘုရားရွင္ ရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္စကားေျပာႏႈန္း ျမွင္႔ျပီးေဟာလို႔ရတာဟာလည္း အေၾကာင္းတစ္ခုလို႔ ဆိုပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ တြက္ၾကည္႔တာကေတာ့ လူ႔ျပည္ (၁၀၀) ႏွစ္ = တာ၀တိသာ(၁) ရက္

ယမိုက္က်မ္း-အရ
လူ႔ျပည္ (၁) ႏွစ္ = လူ႔ျပည္ (၁၂) လ = တာ၀တိသာ ( ၀.၂၄ ) နာရီ
လူ့ျပည္ (၃) လ = တာ၀တိသာ ( ၀.၀၆ ) နာရီ = တာ၀တိသာ (၃.၆) မိနစ္
နတ္ေတြအတြက္ေတာ႔ (၃.၆) မိနစ္ ပဲၾကာပါတယ္ ။ သူတို႔ရဲ႕ အခ်ိန္အတုိင္းအတာေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔န႔ဲ ေရတြက္ပံု တူရင္ေပါ႔ေလ။ (၆၀) မိနစ္ = (၁)နာရီေတြ ဘာေတြ၊ မရွိရင္ေတာ႔ ဒီလိုတြက္လို႔ မရႏိုင္ဘူးေပါ႔ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူ႔ျပည္ေရာက္တာၾကာျပီဆိုေတာ႔ ေမ႔ကုန္ျပီ ။( ဟီး )

(၂၀) သကၤႆနဂိုရ္ျပည္၌သာ နတ္ျပည္မွ သက္ေတာ္မူပါတယ္ ။

(၂၁) ဖလသမာပတ္ကို မျပတ္၀င္စားေတာ္မူပါတယ္ ။

(၂၂) နံနက္အခါ ၊ ညဥ္႔အခါ တို႔၌ ကြ်တ္ထိုက္ေသာ ေ၀ေနယ်ကို ၾကည္႕ရႈေတာ္မူပါသည္။
( ေန႔ (၃) ခါ ၊ ည (၃)ခါ ..၆ ခါ ၾကည္႔ ပါတယ္ )

(၂၃) အေၾကာင္းရွိမွ ၀ိနည္းတရားတို႔ကို ပညတ္ေတာ္မူပါသည္။

(၂၄) အတၳဳပၸတၱိ နဲ႔ တိုက္ဆိုင္မႈရွိလ်ွင္ အတိတ္မွ ဇာတ္တရားမ်ားကို ေဟာပါသည္။

(၂၅) ေဆြေတာ္ ၊ မ်ိဳးေတာ္တို႔၏ အစည္းအေ၀း တရားပြဲမ်ားတြင္ ဗုဒၶ၀င္ကိုသာ ေဟာေတာ္မူၾကသည္။

(၂၆) ဧည္႔သည္ရဟန္းတို႔ႏွင္႔ တရားစကား ေျပာေတာ္မူၾကသည္။

(၂၇) ဒါယကာတို႔ ဖိတ္၍ ၀ါဆိုေတာ္မူေသာ္ ၊ ၀ါကြ်တ္လွ်င္ ဒါယကာတို႔အား ပန္ၾကားျပီးမွသာ ထြက္ခြာၾကြသြားေတာ္မူၾကသည္။

(၂၈) ေန႔စဥ္ အခါခပ္သိမ္း ဗုဒၶကိစၥငါးပါးကို ျပဳေတာ္မူသည္။
( ဗုဒၶကိစၥငါးပါး ။ ။
၁/ ပုေရဘတၱကိစၥ = နံနက္ပိုင္း၌ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူျခင္း၊ အလွဴရွင္ တို႔အား အခြင္႔အားေလ်ာ္စြာ မႏုေမာဒနာျပဳျခင္း ကိစၥ။
၂/ ပစၧာဘတၱကိစၥ = ေနလြဲအခါ နဲ႔ ညေနပိုင္း၌ ပူေဇာ္ရန္လာသူတို႔၏ အပူေဇာ္ခံျပီး သင္႔ေတာ္ေသာ တရားေဟာျခင္းကိစၥ။
၃/ ပုရိမယာမ ကိစၥ = ညဥ္႔ဦးယံ၌ ရဟန္းတို႔အား တရားေဟာျခင္း၊ကမၼဌာန္းေပးျခင္း စေသာ ကိစၥ။
၄/ မဇၥိဳမယာမကိစၥ = သန္းေခါင္ယံ ၌ စၾကာ၀ဠာ တိုက္တစ္ေသာင္းမွ လာေရာက္ၾကကုန္ေသာ နတ္၊ျဗဟၼာတို႔၏ အေမးပုစၧာျပႆနာတို႔ကို ေျဖဆိုေတာ္မူျခင္းကိစၥ။
၅/ ပစၧိမယာမ ကိစၥ = မိုးေသာက္ယံ ၏ ၃ ပံု ၊ ၁ ပံု တြင္ – ပထမတစ္ပံု၌ စၾကၤံၾကြေတာ္မူျခင္း ၊ ဒုတိယတစ္ပံု၌ သီဟေသယ်ျဖင္႔ လက္ယာနံေတာင္း ေလ်ာင္းစက္ေတာ္မူျခင္း၊ တတိယအပံု၌ မဟာကရုဏာျဖင္႔ စတုတၳစ်ာန္သမာပတ္ကို ၀င္စားေတာ္မူ၍ ထိုကရုဏာသမာပတ္မွ ထေတာ္မူေသာအခါ (အရုဏ္တက္ခါနီး) ယေန႔ ခြ်တ္ထိုက္ေသာ သတၱ၀ါကို ဗုဒၶစကၡဳျဖင္႔ ေလာက(၃)ပါးကို ၾကည္႔ေတာ္မူျခင္း ကိစၥ ။
သုတ္သီလကၡန္ အဌကထာ – မွ )

(၂၉) ပရိနိဗၺာန္ျပဳအ႔ံေသာေန႔၌ သားျပြမ္းဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးေတာ္မူသည္။

(၃၀) သမာပတ္၀င္စားျပီးမွ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူသည္။

ဗုဒၶကမၻာဆုိဒ္မွ ကူးယူထားသည္။

ညဖက္မွာ ေရခ်ိဳးရင္ ဘာျဖစ္မလဲ


လူတိုင္းလိုလို ကိုယ္ခႏၶာႏုပ်ိဳလန္းဆန္းေနတာကုိ အလုိရွိၾကပါတယ္။ ေရခ်ိဳးျခင္းဟာလဲ ခႏၶာကုိယ္လန္းဆန္သြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းထဲမွ တမ်ိဳးအပါအဝင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ညဖက္ပိုင္းမွာ ေရခ်ိဳးျခင္းဟာ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္သလား ဆိုတာကုိ ေလ႔လာၾကည္႔ ရေအာင္ပါ။

ေရခ်ိုဳးျခင္းဟာ ကိုယ္ခႏၶာအပန္းေျပသြားေအာင္အေကာင္းဆံုးလုပ္ေဆာင္ေပးနိုင္ပါတယ္။ တေနကုန္ အလုပ္ထဲမွာ စိတ္ေရာ ကုိယ္ပါ ပင္ပန္းလာခဲ႔တဲ႔အတြက္ ညေနဖက္မွာ သင္႔ရဲ႕ကိုယ္ခႏၶာဟာ ျပန္လည္လန္ဆန္းဖို႔ တခုခုလုပ္ေဆာင္ရန္ လိုအပ္ပါတယ္။ ညပိုင္းမွာ ေရခ်ိဳးလိုက္ျခင္းျဖင္႔ သင္႔ရဲ႕စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ ကုိယ္ခႏၶာခံနိုင္စြမ္းရည္အားကုိ ျပန္လည္ျမွင္႔တက္ေစပါတယ္။

ညပိုင္းမွာ ေရခ်ိဳးမႈန႔ဲပက္သက္လို႔ အယူအဆ ကြဲလြဲမႈေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြက ဒီလိုေရခ်ိဳးျခင္းျဖင္႔ ကိုယ္ခႏၶာကုိ ထိခိုက္ေစမယ္။ ဖ်ားနာမႈနဲ႔ ေရာဂါေတြ ရရွိနိုင္မယ္လို႔ ထင္ၾကပါတယ္။ ပညာရွင္မ်ားကေတာ႔ ထိခိုက္မႈ ရွိနိုင္သလားဆိုရဲ႕ အေျဖကေတာ႔ “နိုး(NO)” တစ္လံုးထဲပါတဲ႔။ ညဖက္မွာေရခ်ိဳးလိုက္လို႔ ထိခိုက္မႈျဖစ္ေစတယ္ဆိုတဲ႔ သိပံၸနည္းက် အေထာက္အထားမ်ား မေတြ႔ရွိရဖူးလို႔ ေျပာပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ ဘယ္လိုအက်ိဳးရွိသလဲ?

ေရေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ ခ်ိဳးလိုက္ရင္ အေရျပားေပၚရွိ အဆိပ္အေတာက္မ်ားကုိ ဖယ္ရွားေပးကာ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေစပါတယ္။ မအိပ္ခင္မွာ လန္းဆန္းၿပီး သန္႔ရွင္းနူးညံ႔တဲ႔ ခံစားမႈကုိ ရရွိေစပါတယ္။
စိတ္ဖိစည္းမႈ သက္သာေစၿပီး ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ေလွ်ာ႔ခ်ေစပါတယ္။ တေန႔ကုန္ ပင္ပန္းလို႔ကုန္ဆံုးသြားတဲ႔ အားအင္ေတြကုိ ျဖည္႔ေပးပါတယ္။
တေနကုန္ပင္ပန္းလာၿပီး ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္ရင္ေတာင္ ေတာင္႔တင္းေနတဲ႔ ၾကြက္သားေတြဟာ ေရခ်ိဳးျခင္းျဖင္႔ ေျဖေလွ်ာ႔ ေပးနိုင္ပါတယ္။
ေရေႏြးနဲ႔ ခ်ိဳးလိုက္ရင္ အေရျပားကုိ ေခ်မြတ္ၿပီး ေပ်ာ႔ေျပာင္းေစကာ ေရခ်ိုဳးၿပီးသည္နွင္႔ တျပိဳင္နက္ နုပ်ိဳလန္းဆန္းျခင္းကုိ ခံစားရရွိေစသည္။
ေရခ်ိဳးေနစဥ္ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာပင္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ကာ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေစသည္။
အံ႔ဖြယ္အခ်က္တခုကေတာ႔ ညဖက္ေရခ်ိဳးျခင္းက ေကာင္းေသာ ကိုယ္သင္းရနံ႔ကို ေပးသည္။
အသားအေရ နူးညံ႔သည္႔ ခံစားမႈ သန္႔ရွင္း တက္ၾကြျခင္းနွင္႔ ေကာင္းမြန္ေသာ ကိုယ္သင္းရနံ႔တို႔က အိပ္ယာဝင္ ခ်မ္းသာသုခ ကုိအေထာက္အကူေပးသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေပွ်ာ္ေစသည္။
အိပ္မေပွ်ာ္ျခင္း၊ မ်က္စိေၾကာင္ျခင္းမ်ား မျဖစ္နိုင္ပါ။
အလုပ္မွာ ပင္ပန္းတယ္ဆိုၿပီး ေခြ်သံတရဲရဲနွင္႔ တန္းမအိပ္ပါနွင္႔။ ေရခ်ိဳးျခင္းက စိတ္ေရာကုိယ္ပါ အပန္းေျပေစတဲ႔အတြက္ ခြန္အားသစ္ ျပန္လည္ရရွိေအာင္ ေရခ်ိဳးပါ။ ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္အတြင္းမွာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းလဲလာတာကုိ ခံစားရပါလိမ္႔မယ္။

ညဖက္မွာ ေရခ်ိဳးရင္ ဒါေလးေတြေတာ႔ သတိထားပါ။

ေခါင္းေလွ်ာ္ရင္ မအိပ္ခင္မွာ ေျခာက္ေအာင္သုတ္ၿပီးမွ အိပ္ပါ။ မိမိကုိယ္အပူခ်ိန္ဟာ ေန႔ခင္းဖက္မွာထက္ ေလွ်ာ႔က်ေနတာကုိ သတိျပဳပါ။
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပွ်ာ္ခ်င္လို႔ ေရခ်ိဳးတာဆိုရင္ မအိပ္ခင္ကေလးမွာ ေရခ်ိဳးပါ။
ကုိယ္ကာယ ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္ၿပီးစမွာ ေခ်ြးေပါက္ေလးေတြ က်ယ္ေနတဲ႔အတြက္ ခ်က္ျခင္းေရတန္းမခ်ိဳးပါနဲ႔။ မိနစ္ ၃၀ခန္႔ ေဆာင္႔ၿပီး ကုိယ္အပူခ်ိန္ေလွ်ာ႔က်သြားကာ ေခြ်းေပါက္ေတြျပန္က်ဥ္းသြားတဲ႔အတြက္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရခ်ိဳးပါ။
ညဖက္ အေတာ္ေနာက္က်မွ ခ်ိဳးရင္ ေရေႏြးနဲ႔ခ်ိဳးပါ။
ေရေႏြးနဲ႔ မခ်ိဳးခင္မွာ ေရအပူခ်ိန္ကုိ လက္နဲ႔ထိေတြ႔ ခံစားၾကည္႔ပါ။ ပံုမွန္အားျဖင္႔ လူ႔ကိုယ္ခႏၶာကိုယ္အပူခ်ိန္ထက္ ၅ ဒီကရီပို၍ လက္ခံနိုင္သည္။ လူတေယာက္၏ သာမန္အပူခ်ိန္ကေတာပ ၉၇ံ ဖါရင္ဟိုက္၊ ၃၆ ံဆာဆီယပ္ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ကိုယ္လက္ခံနိုင္တဲ႔ မပူလြန္း မေအးလြန္း အေနအထားကုိ ရယူပါ။

ေရခ်ိဳးျခင္းဟာ ကုိယ္နဲ႔စိတ္ကုိ သဘာဝအတိုင္း ျပန္လည္ လန္းဆန္းတက္ၾကြေအာင္ လုပ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သာမန္အိပ္ေပွ်ာ္ရံု မဟုတ္ပဲ အိပ္ေမာက် ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပွ်ာ္ေအာင္ အေထာက္အကူေပးပါသည္ဟု တင္ျပလိုက္ပါသည္။

ဝင္းလႈိုင္ဦး
https://www.facebook.com/winn.h.oo
www.winnhlaingoo.wordpress.com
ေဖ႔ဘြတ္ေပၚလစီအရ ေပ႔ခ်္မ်ားကုိ လုိက္ခ္လုပ္ထားေသာ္လဲ ၆% မွ၁၀% အထိသာျမင္ခြင္႔ေပးပါသည္။ အျခားသူမ်ားလဲ ဖတ္ရႈနိုင္ရန္အတြက္ ဒီေပ႔ခ်္ကုိ လိုက္ခ္လုပ္ရန္ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ဖိတ္ေခၚျခင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျပန္လည္၍ share လုပ္ျခင္းျဖင္႔ လည္းေကာင္း ပရဟိတ လုပ္ငန္းတြင္ ေက်းဇူးျပဳ၍ တဖက္တလမ္းမွ ပါဝင္ကူညီပါ။

Shared from ဖတ္မိသမွ် က်န္းမာေရး ဗဟုသုတ (FB)

Sunday, December 7, 2014

ဒီလိုေလးဆိုရင္ေရာ


ကိုယ့္မွာ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာေပမယ့္၊ စိတ္မခ်မ္းသာဘူးလား။

ဆင္းရဲတဲ့သူေတြကို ၾကည့္လိုက္၊ ထမင္းတစ္နပ္ မနဲ ရွာစားေနရတယ္။

ဒီလို ရွာေဖြစားမေနရတာ တစ္ပန္းသာတယ္။

ကိုယ့္မွာရိွတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ ကုသိုလ္ရေအာင္ ဘာေတြလုပ္မလဲ။

လုပ္စရာေတြအမ်ားႀကီး။

ကိုယ့္ကို လိုအပ္ေနသူေတြ အမ်ားႀကီး။

ဒီကုသိုလ္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္လာရင္ ဘဝဟာ အဓိပၸာယ္ရိွလာမယ္။

ကုသိုလ္ဆိုတာ လုပ္တုန္းမွာလဲ ေပ်ာ္ရတယ္။

ျပန္စဥ္းစားရင္လည္း ပီတိျဖစ္ရတယ္။

သံသရာမွာလည္း အေထာက္အပံ့ျဖစ္တယ္။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ပိုက္ဆံမရိွလို႔ ဆင္းရဲေနလို႔ စိတ္ညစ္ေနတာလား။

က်န္းမာေရးေကာင္းေနတယ္ေလ။

သူမ်ားေတြ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီး အကုန္ခံၿပီး က်န္းမာေအာင္ ေဆးေတြေသာက္ရတယ္။

ေဆးေတြကုေနရတယ္။

ကိုယ္က အလကားရေနတာ။

ဒီ ခြန္အားနဲ႔ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းတစ္ခုခုကို ရေအာင္သင္မယ္။

ဒီခြန္အားနဲ႔ ေစတနာေပါင္းၿပီး သူမ်ားေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီမယ္။

ဒါဆိုရင္ တစ္ေန႔မွာ ခ်မ္းသာလာႏိုင္သလို မေသခင္ ရွင္သန္ခ်ိန္တိုင္းဟာ အဓိပၸာယ္ရိွ တန္ဖိုးရိွလာ

မယ္။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

မက်န္းမာလို႔ စိတ္ညစ္ေနတာလား။

ခႏၶာရိွလို႔ ေဝဒနာေတြရတာ။

ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူး။

ခႏၶာရတဲ့လူတိုင္း တစ္ခ်ိန္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္ ႀကံဳရမွာ။

ကိုယ္က အခုႀကံဳေနရေတာ့ ဘုရားရွင္ေဟာတဲ့ ေဝဒနာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ ကို အခုပဲ

အားထုတ္လို႔ရတယ္။

ေဝဒနာဟာ ငါမဟုတ္ဘူး။

ေရာဂါဟာ ငါမဟုတ္ဘူး။

နာတာေလးေပၚေတာ့ နာတာဟာ ငါမဟုတ္ ေဝဒနာသေဘာ ဆိုေတာ့ နာတာေလးေနာက္မွာ

ႏွလံုးသြင္းေလးက မွန္ေနတယ္။

ဒီေတာ့ ငါ့က်မွ နာတယ္ဆိုတဲ့ ငါေရာ ေဝဒနာေရာ ေပ်ာက္သြားတယ္။

ဒီေတာ့ ကိုယ္သာနာတယ္။ စိတ္မနာေတာ့ဘူးေပါ့။

ေရာဂါသည္ေပမယ့္ ခံသာေနတယ္။

စိတ္မဆင္းရဲေတာ့ဘူး။

သတိပ႒ာန္ကုသိုလ္ေတြရေနတယ္။

အဓိပၸာယ္ရိွသမွ အဖိုးအတန္ဆံုး လူကို ျဖစ္ေနတာ။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူ က ျပန္မခ်စ္ဘူးလား။

ဘာျဖစ္လဲ။ ေလာကမွာ ကိုယ့္ကို ခ်စ္မယ့္သူ သူတစ္ေယာက္တည္းရိွတာမဟုတ္ဘူး။

အေဖရိွတယ္ အေမရိွတယ္။

ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြရိွတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြရိွတယ္။

သူတစ္ေယာက္တည္းအတြက္နဲ႔ အကုန္လံုးကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈေတာ့မလို႔လား။

သူ႕အေၾကာင္းေတြးရင္ သူ႕ကို လြမ္းေနရဦးမယ္။

ဒါ ကိေလသာစိတ္ပဲ။

လူကို ႏိွပ္စက္တာ အဆန္းမဟုတ္ဘူး။

ဘုရားစင္ရွင္းမယ္။ ဘုရားရွိခိုးမယ္။ ကုသိုလ္ေရးေတြလုပ္မယ္။

ဒီကုသိုလ္ေတြကို အာ႐ံုျပဳေနေတာ့ စိတ္က စင္ၾကယ္ေနတယ္။

မလြမ္းခ်င္ရင္ Drama မၾကည့္နဲ႔ေပါ့။

ဒီသေဘာပဲ။

ကုသိုလ္ေရးမွာ စိတ္ကို ႏွစ္ထားေတာ့ ဒီကုသိုလ္ေတြက ကိုယ့္စိတ္ႏွလံုးကို ျဖဴစင္ေစတယ္။

သေဘာထားမွန္ေစတယ္။ အဆင့္အတန္းျမင့္မားေစတယ္။ သံသရာကို အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ေစတယ္။

သူ႕ကို လြမ္းတဲ့စိတ္နဲ႔ အဆင့္အတန္းခ်င္း တျခားစီ။

အဲဒီ လြမ္းစိတ္နဲ႔သာ ေသၾကည့္။

႐ုပ္ဆိုးဆိုး ၿပိတၱာႀကီး ျဖစ္မွာ၊ အပါယ္က်မွာ။

ဒီလိုေလး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်မ္းသာေအာင္ ထားတတ္ရင္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကို ႏိွပ္စက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။

အနာကင္းတဲ့ လက္ကေလး အဆိပ္မဝင္ႏိုင္သလိုေပါ့။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ရိွတာေလးကို တန္ဖိုးထား

အက်ဳိးမ်ားလို႔. ပူေဆြးျခင္းမ်ား ကင္းေဝးပါေစ

မိတ္မ်ားေဆြ။

Shared from သုညတ (FB)

စိတ္ရဲ႕ ဘရိတ္


* လူေတြမွာ မၾကာခဏဆုိသလုုိ ဝမ္းသာစရာေတြ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္၊ လူဆုုိတာ ဝမ္းသာစရာေတြ႕ရင္ ေပ်ာ္တာပဲေပါ့၊ ဒါဟာ လူသားဆန္တဲ့ သေဘာပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ သတိေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ဖုုိ႔ေတာ့ လုုိပါတယ္၊


* ဘာလုုိ႔လည္းဆုုိေတာ့... ေပ်ာ္ရႊင္ေနဆဲမွာ... အဲဒီဝမ္းသာစရာေလး ရုုတ္တရက္ ေပ်ာက္သြားရင္ သတိမရွိသူက သိပ္ဝမ္းနည္းရတတ္တယ္။

* အဲဒီေတာ့ အစကတည္းက “ ဝမ္းသာစရာလည္း ခဏပါပဲ” ဆုုိတဲ့ စိတ္ကေလးရွိေနရင္... ဝမ္းသာခ်ိန္မွာလည္း အလြန္အကၽြံ မျဖစ္ဘူး၊ အဲဒီဝမ္းသာစရာေလး ေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ့ အခါမွာလည္း ျပင္ဆင္ျပီးသားမုိ႔ သိပ္ျပီး ဝမ္းမနည္းရေတာ့ဘူးေပါ့။

* ဒီလုုိပါပဲ... လူေတြရဲ႕ ဘဝမွာ ဝမ္းနည္းစရာေတြလည္း မၾကာမၾကာ ၾကဳံရတတ္တာပါပဲ၊ သတိမရွိဘူးဆုုိရင္... သိပ္ျပီး ဝမ္းနည္းရတတ္တယ္၊

* “ ဒီဝမ္းနည္းစရာေတြဆုုိတာကလည္း ျဖစ္ျပီးရင္ ပ်က္တာပါပဲ” ဆုုိတဲ့ သတိေလးရင္ထဲမွာ အျမဲထည့္ထားရင္...

“ဝမ္းနည္းရေတာင္ ေဆာက္တည္ရာမဲ့” ဆုုိသလုုိ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။

* အရုုိးအရွင္းဆုုံး-အမွန္အကန္ဆုုံးနဲ႔ လူသားတုုိင္း ေမ့လုုိ႔ မရပဲ အျမဲေဆာင္ထားရမယ့္... သေဘာတရားတစ္ခုုကေတာ့... “အရာရာ အျမဲဘူး” ဆုုိတဲ့ သတိေလးပါပဲ။

* ခက္တာက လူေတြဟာ သိပ္ရုုိးလြန္းရင္ သတိမထားမိတတ္ၾကဘူး...*
“ သတိကုိ သတိမထားဘူး” ဆုုိရင္ေတာ့ ... စိတ္မွာ ဘရိတ္က ခဏခဏ လြတ္လြတ္ေနမွာပဲ ”

ေရႊဘုန္း 2. 12. 2014

Shared from အရွင္ေတဇာနႏၵ 'ေစတနာပန္းခင္း ဆရာေတာ္' (FB)

Sunday, November 30, 2014

ဖလဒါယက နတ္သား


နတ္သား၏ေရႊဗိမာန္သည္ (၁၆)ယူဇနာရွိ၍ ဘံုေဆာင္အထြတ္ေပါင္း (၇၀၀)ပါရွိ၏။ ထိုနတ္သားကို သရက္သီးလွဴေသာ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဖလဒါယက နတ္သားဟုေခၚၾက၏။

ထိုနတ္သားသည္ ေဂါတမဘုရားရွင္လက္ထက္ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီး၏ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္ျဖစ္ၿပီး ဘုရားရွင္ ေ၀႒ဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးစဥ္က ေက်ာင္းဒါယကာျဖစ္ေသာ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးသည္ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ဘဲ သရက္သီးစားလုိေသာ ဆႏၵျဖစ္ေပၚလာပါသည္။ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးသည္ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္ကိုရွာ၍ သရက္သီး အရွာခုိင္းသည္။ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္လည္း ေခတၱေစာင့္ဆိုင္းရန္ေျပာၿပီး ဥယ်ာဥ္ေတာ္ရွိ သရက္ပင္တို႔မွ မေကာင္းေသာေျမကို ဖယ္ထုတ္၍ ေကာင္းေသာေျမကိုေလာင္းထည့္သည္။ ေကာင္းေသာေရကိုလည္း သြန္းေလာင္းသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေျမေကာင္းေရေကာင္းတို႔ျဖင့္ ျပဳျပင္လုိက္ေသာအခါ သရက္ပင္တို႔သည္ မၾကာမီပင္
ရြက္ေဟာင္းတို႔ေၾကြပါသည္။ ထိုအခါ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္သည္ ပထမေျမစာေဟာင္းတို႔ကို ဖယ္ရွားကာ ဖက္သက္ သီးစုတ္ဖက္တို႔ႏွင့္ ေရာေႏွာ၍ ပကတိေျမမႈန္႕တို႔ကို ေလာင္းထည့္ၿပီး  ေရေကာင္းတို႔ကို ျပန္ေလာင္းသည္။ ထုိသုိ႔ေျမသစ္ထည့္၍ ေရေကာင္း ေလာင္းလုိက္ေသာအခါ သရက္ပင္တို႔သည္ မၾကာျမင့္မီပင္လွ်င္ ႏုေသာအဖူးအငံု အရြက္ႏုတို႔သည္ ရင့္ေသာအဖူး အငံုျဖစ္ကာ ပြင့္ၾကပါသည္။

ထို႔ေနာက္သီးကင္းသီးၿပီးမၾကာမီပင္ ေရႊ၀ါေရာင္အဆင္းရွိ အနံ႔အရသာႏွင့္ျပည့္စံုေသာ သရက္သီးေလးလံုးတို႔ မွည့္ၾကပါသည္။ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္သည္ ထုိသရက္သီးတို႔ကို ဆြတ္ယူ၍ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးထံ ဆက္သအံ့ဟုသြားေသာ္ လမ္း၌ဆြမ္းခံၾကြလာေသာ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ မေထရ္ျမတ္ကို ျမင္ပါသည္။ ထိုအခါ ဤသရက္သီးတို႔သည္ မြန္ျမတ္ေသာအသီးတို႔ ျဖစ္သည္။ မေထရ္ျမတ္အား လွဴဒါန္းအံ့။ ငါ့ကို မင္း သတ္လုိက သတ္ေစေတာ့၊ တိုင္းျပည္မွႏွင္ထုတ္လွ်င္ ႏွင္ထုတ္ေစေတာ့၊ မင္းႀကီးအား ဆက္သေသာ္ မ်က္ေမွာက္၌သာ အက်ဳိးအနည္းငယ္သာ ခံစားရမည္။
မေထရ္ျမတ္အားလွဴဒါန္းေသာ္ ဤမ်က္ေမွာက္ဘ၀၌လည္းေကာင္း၊ ေနာင္ဘ၀၌လည္းေကာင္း၊ အတုိင္းအရွည္ ပမာဏမရွိေသာ အက်ဳိးကိုေပးလိမ့္မည္ဟု ႀကံစည္၍ မေထရ္ျမတ္အား သရက္သီးတို႔ကို လွဴဒါန္းခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေနာက္မင္းႀကီးအား အေၾကာင္းစံု ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါသည္။ 

မင္းႀကီးလည္း ထိုအေၾကာင္း မွန္မမွန္စံုစမ္းသိရွိခဲ့ပါသည္။ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္သည္ သရက္သီးတို႔ကို ဘုရားရွင္အား လွဴဒါန္းဆက္ကပ္ခဲ့ပါသည္။ ဘုရားရွင္က အရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္၊ ရွင္မဟာကႆပတို႔အား တစ္လံုးစီေပး၍ တစ္လံုးကို မိမိကိုယ္တိုင္ ဘုန္းေပးေတာ္မူပါသည္။ မင္းႀကီးလည္းအေၾကာင္းစံုကို သိရွိေသာ္ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္အားေခၚ၍ ဤေယာက္်ားသည္ ရဲရင့္၏။ အသက္ကိုမငဲ့ဘဲ ေကာင္းမႈျပဳ၏ဟု ဆုလာဘ္မ်ားခ်ီးျမွင့္၏။ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္ကလည္း အလွဴအဖို႔ကို မင္းႀကီးအား အမွ်ေပးေ၀ခဲ့ၿပီးေသာ္ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္၌ ဖလဒါယက
နတ္သားျဖစ္ေလ၏။

ဦးၾကင္လႈိင္
ဗုဒၶဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ ကာလ၌ ထင္ရွားေသာ တန္ခုိးရွင္မ်ား

☆ ရုပ္ပြားဆင္းတု ပူေဇာ္ရသည့္အက်ိဳး ☆


☆ မိမိတို႔အိမ္တြင္ ဗုဒၶရုပ္ပြား ဆင္းတုေတာ္မ်ားကို ဘုရားစင္ႏွင့္ ကိုးကြယ္ထားျခင္းျဖင့္ ေဖာ္ျပလတၱံ႕ပါ အက်ိဳးေက်းဇူး(၉)မ်ိဳးကို ရရွိပါသည္။

☆ (၁) ဘုရားစင္ရွိသည့္အတြက္ ဘုရားကို ျမင္ေနရျခင္း၊ ဘုရားေဝယ်ာဝစၥျပဳေနရျခင္း၊ ဘုရားကို ကိုင္းညြတ္သည့္စိတ္ျဖင့္ မေမ့ျခင္းႏွင့္ ဘုရားတရားႏွင့္ ကင္းကြာမေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

☆ (၂) ျမတ္စြာဘုရားကို ဖူးေတြ႕ရျခင္းျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာအေပၚ ပို၍ ယံုၾကည္မႈ ေလးနက္လာသည္။

☆ (၃) အိမ္တြင္ ဘုရားစင္ရွိလွ်င္ စနစ္တက် ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္မႈ ျပဳျခင္းျဖင့္ သတိျမဲျခင္းႏွင့္ ပညာဉာဏ္ ထက္ျမက္ျခင္းမ်ား ရွိလာသည္။

☆ (၄) ကုသိုလ္တရားမ်ား တိုးပြားလာသည္။

☆ (၅) စိတ္ညစ္ညဴးမႈရွိလာလွ်င္ ဘုရားစင္ ဘုရားရွင္ေရွ႕ေတာ္သို႔ သြားျပီး ဘုရားပန္းလဲျခင္း၊ ျမတ္စြာဘုရားကို အေသအခ်ာၾကည့္ အာရံုျပဳလိုက္ျခင္းျဖင့္ စိတ္ညစ္ညဴးမႈမ်ား ပေပ်ာက္လာသည္။ အမွားအယြင္းမ်ား မျပဳလုပ္မိေတာ့ဘဲ ရပ္တန္းမွ ရပ္ျပီး စိတ္ၾကည္ႏူးမႈ ခ်က္ခ်င္းရရွိလာပါသည္။

☆ (၆) အိမ္တြင္ ဘုရားစင္ရွိသျဖင့္ နာနာဘာဝ ဝိနာဘာဝမ်ား၏ အေႏွာင့္အယွက္မ်ားမွ ကင္းျပီး မေၾကာက္မရြံ႕ ေနႏိုင္ပါသည္။

☆ (၇) ဆင္းရဲဒုကၡကို သည္းခံလာႏိုင္သည္။

☆ (၈) ဘုရားစင္ကို ပိုးမွ်င္ ဖုန္မ်ား ကင္းစင္ေအာင္ လွည္းက်င္းသုတ္သင္ျပီး က်က် နန ထားလွ်င္ အိမ္က်က္သေရ၊ လူ႔က်က္သေရ တက္ျပီးဂုဏ္သိကၡမ်ား တက္ပါမည္။

☆ (၉) ဘုရားစင္ရွိသျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ အတူေပါင္းသင္း ေနရသကဲ့သို႔ ျဖစ္ျပီး သူတပါး၏ ခ်ီးေျမွာက္မူေဇာ္မႈကို ခံယူရရွိႏိုင္ပါသည္။

☆ ျမတ္စြာဘုရား၏ ရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကို ပူေဇာ္ရွိခိုးၾကသည့္ သူမ်ားမွာ “သက္ေတာ္ထင္ရွား ျမတ္စြာဘုရားပါတကား” ဟု ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကို စိတ္ေရာက္ျပီးၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ ပူေဇာ္ကိုးကြယ္ၾကမည္ဆိုလွ်င္ “သေမစိေတၱ သမံ ဖလံ”ဆိုသည့္ ဘုရားေဟာပါ႒ိေတာ္အရ အက်ိဳးထူးမ်ား ရရွိႏိုင္ပါသည္။

☆ “စိေတၱ၊ မိမိ၏စိတ္သည္။ သေမ၊ သက္ေတာ္ထင္ရွား ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ ရုပ္တုဆင္းတုေတာ္နဲ႔ အညီအမွ် ထားႏိုင္သည္ရွိေသာ္။ သမံ ဖလံ၊ ဘုရားအစစ္ကို ပူေဇာ္ရသကဲ့သို႔ အက်ိဳးတရား အတူတူပင္ ရရွိႏိုင္ပါသည္။”

☆ သို႔ေၾကာင့္ ရုပ္ပြားဆင္းတု ကိုးကြယ္ၾကသူမ်ား၏ စိတ္သည္ အခ်ဳပ္ျဖစ္သည္။ မိမိစိတ္သည္ စြမ္းလွ်င္ မိမိအား အက်ိဳးေပးစြမ္းမည္သာ ျဖစ္ေပသည္။

☆ မိမိတို႔၏ ေနအိမ္မ်ားအသီးသီးတြင္ ရုပ္ပြားဆင္းတု ကိုးကြယ္ထားျပီးသည္ႏွင့္ လိုက္နာရမည့္ စည္းကမ္းမ်ား ရွိပါသည္။ ဘုရားစင္ကို သီးျခားစင္ျမင့္ႏွင့္ ကိုးကြယ္ထားရမည္။

☆ စင္ျဖင့္ထားလွ်င္ စင္ကို ပိတ္လိုက္ကာ၊ သို႔မဟုတ္ ဇာလိုက္ကာျဖင့္ ကန္႔လန္႔ကာရမည္။ မိမိအာရံုျပဳ ပူေဇာ္လိုသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဘုရားစင္လိုက္ကာ ဆြဲဖြင့္၍ ပူေဇာ္ကိုးကြယ္ရပါသည္။

☆ ဘုရားစင္ေရွ႕ ဒူးေထာင္ ေပါင္ကား မေနရေပ။ ျမတ္ဗုဒၶကို အဂါဝရ ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေနထိုင္ၾကလွ်င္ အျပစ္ျဖစ္ပါသည္။ အေျပာအဆုိ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ရပါမည္၊ ဘုရားစင္ ေရွ႕ထားျပီး ဆဲဆိုျခင္း၊ ရန္ျဖစ္ျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္ရပါ။ အမဂၤလာစကားမ်ား မေျပာဆိုမိျခင္းသည္ အဓိကျဖစ္သည္။

☆သာသနာေတာ္ဦးစီးဌာန☆
☆Buddhavasa Tiloka☆

စိတ္ေရာဂါဟာ ကံတရားေၾကာင့္ျဖစ္သလား


စိတ္ပညာဆရာမ်ား အလုိအရ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္လား။

သူတို႔ရဲ႕အယူအဆကိုမေျပာေပးနဲ႔။ ဒါမွဘုန္းႀကီးတို႔ရဲ႕ လမ္းစဥ္ကိုသိမယ္။ ဒီလိုဆိုပါေတာ့၊ မိမိကုေနတဲ့ေနရာေတြမွာ အ႐ႈးေတြဘာေတြေတြ႔ရတယ္။ ဒါက ဘုန္းႀကီးတို႔ရဲ႕ကံက အင္မတန္သတၱိစြမ္းပါတယ္။ တစ္ဘ၀လံုး သူ႔ရဲ႕သတၱိျပန္႔ေနပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္း သူ႔သတၱိက နည္းနည္းေလးရယ္။
ပတ္၀န္းက်င္က သိပ္မ်ားတာပဲ။

ဆိုပါေတာ့ ပစၥည္းပ်က္လို႔႐ႈးတယ္။ ပစၥည္းပ်က္လို႔ စိတ္ေတြ တစ္ခါတည္းေဖာက္ျပန္ၿပီးေတာ့ ႐ႈးတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အရင္းခံ ကံကေလးကေတာ့ နည္းနည္းကေလး လုိက္လာတယ္။ လူတိုင္း
ပစၥည္းပ်က္တဲ့သူတိုင္း ႐ႈးသလားလို႔။ ပစၥည္းပ်က္တဲ့လူတိုင္း မ႐ႈးဘူး။ သူေတာ့႐ႈးလာတယ္။ ဒါျဖင့္ ဟုိလူလည္းပစၥည္းပ်က္တယ္။ သူေတာ့
ဘာလုိ႔မ႐ႈးသလဲ။ သူေတာ့ဘာလို႔႐ႈးရသလဲ။ ဒီလိုဆိုေတာ့ မူလကံခ်င္းက ဓါတ္ခ်င္းမတူျပန္ဘူး။ ဒီမွာ႐ုပ္ေတြက ရွိေနေသးတယ္။
ကံေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္ေတြကရွိေနေတာ့ သူေတာ့ ပစၥည္းပ်က္တယ္။

တစ္ခါစိတ္က ပ်က္မွာေပါ့။ ပ်က္လည္း ဘာျဖစ္လဲ။ ငတ္မေသပါဘူး။ သူက ဒီလိုသြားလိုက္တယ္။ ဟိုတစ္ေယာက္ကေတာ့ ပစၥည္းပ်က္တယ္လို႔ဆိုေတာ့ စိတ္ကိုညစ္လို႔ ငါေတာ့ လူစဥ္မမွီေတာ့ပါဘူး။ ေသတာပဲေကာင္းပါတယ္။ လူ႔ျပည္မွာ
မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူးလုိ႔။ သူက လြန္ကဲသြားတယ္။ လြန္ကဲသြားေတာ့ ႐ႈးသလိုလုိႏွမ္းသလိုလုိေနရာက ႐ႈးၿပီတဲ့ ႐ႈးၿပီတဲ့။ အစတုန္းက
မ႐ႈးတ႐ႈး။ ေနာက္ေတာ့ သူမ်ားက ႐ႈးၿပီတဲ့႐ႈးၿပီတဲ့ သမုတ္လုိက္ေတာ့ အ႐ႈးျဖစ္သြားတာဘဲ။ ပတ္၀န္းက်င္က ႐ႈးၿပီတဲ့႐ႈးၿပီတဲ့
မသမုတ္ဘဲနဲ႔ ငါကဘယ္လိုျဖစ္လာတာ။ တစ္ေန႔တုန္းက ပ်က္တဲ့ပစၥည္းေတြဟာ ခုျပန္ၿပီးေတာ့ ဘယ္ကရမလဲ စသည္ေပါ့ေလ။ မဟုတ္ေပမယ့္လုိ႕ ေျဖေဖ်ာ္မႈမ်ားေပးမယ္ဆိုရင္ ႐ႈးကိုမ႐ႈးဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေဘးက ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ဆိုတဲ့ဥစၥာ အဓိက။

သို႔ေသာ္ အေျခခံကံကေလးကေတာ့ မတူၾကဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကံက မကင္းစေကာင္းဘူးေပါ့။ ကံေၾကာင့္႐ႈးတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။
ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ႐ႈးတာ။ သို႔ေသာ္ ကံမကင္းဘူး။ ေမးသာေမး။ ဘုန္းႀကီးက ေမးေစခ်င္လြန္းလို႔ကို လက္ခံေနတာ။

အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ
သိပၸံအျမင္ႏွင့္ဗုဒၶဘာသာအေမးအေျဖမ်ား

ေန ဝင္ ေတာ့ မည္


ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္မရႏိူင္ေတာ့တဲ့ေန႔ တစ္ ရက္။
ညိႇဳးေသာမ်က္ႏွာတို႔ျဖင့္ရိွလိမ့္မည္။ သင့္ အ ေၾကာင္းတီးတိုး
ဆို၍ေနလိမ့္မည္။ ငိုသံတို႔ျဖင့္ သင့္ကိုေခၚ၍ ေခၚ၍ေန
လိမ့္မည္။သင့္ကိုခ်စ္သူတို႔သည္ ႐ိႈက္၍႐ိႈက္၍ ငိုေခ်မည္။
သင့္ကိုမုန္းသူတို႔လည္း အနည္းငယ္မွ်ေသာစိတ္ မ ေကာင္း
ျခင္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။
လိုက္ပို႔ေသာကားတို႔ျဖင့္ ၎ေနရာသည္ ႐ႈပ္ေထြး၍ေနလိမ့္
မည္။မိုးရြာမလား။ေနပူမလားမသိေခ်။လူတို႔သည္ခပ္သုတ္သုတ္
ျပန္ဖို႔ျပင္ လိမ့္မည္။တာဝန္ ရိွေသာသူကလည္း မီး႐ိႈ႕ရန္
ျပင္ ေတာ့မည္။
သင္ သည္ ည ေနစာမစားရ ေတာ့။ေနာက္တစ္ေန႔ေနအထြက္
ကိုသင္ မျမင္ ရ ေတာ့။သင့္မိတ္ေဆြတို႔ႏွင့္ မ ေတြ႕ရ ေတာ့
အလုပ္ လည္းမဆင္းရ ေတာ့။ ဟိုသြားဒီသြားလည္းမလုပ္
ရ ေတာ့။ေဘာလံုးပြဲလည္း မၾကည့္ရ ေတာ့။ကိုရီးယားကား
လည္းမၾကည့္ရ ေတာ့။ အင္ တာ နက္လည္း မသံုးရ ေတာ့။
ဒီမို က ေရစီလည္း သင္ မသိ ေတာ့။
သင္ အိမ္ မျပန္ ရ ေတာ့ၿပီ....။
သင့္ေစတနာ တို႔သည္ သင့္ကိုဖန္တီးလိမ့္မည္။
သင္ ဘယ္ေရာက္မည္မသိ။ ဘုရားဝတ္တက္ခြင့္မွ
ရပါေလစ။ ဒါနျပဳခြင့္မွ ရပါေလစ။ သီလ ေစာင့္စည္းခြင့္မွ
ရပါေလစ။ တရားနာခြင့္။တရားေဆြးေႏြးခြင့္။တရား
အားထုတ္ခြင့္မွ ရ ပါေလစ။
ေခါင္းတိုင္ မွမီးခိုးတို႔ပ်ံ႕ထြက္လာေခ်ၿပီ။
သင္ သည္ ဘာမွမဟုတ္ေခ်။
ဝဋ္ေကာင္ သက္သက္ သာတည္း....။
(ဓာတ္ပံုတင္ေသာဒကာႀကီးကို Credit ေပးပါသည္။
အားလံုးက်န္းမာၾကပါေစ။)

Shared from Uwunni Ta (FB)

AIDS ေရာဂါပိုးကို ကို ႏိုင္သည့္ တိုင္းရင္းေဆးစြမ္း


ျပည္တြင္းမွာ AIDS လူနာ (ေဆးစစ္၍ သိရသူ) တသိန္းႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ ရွိတဲ့အနက္ ART (ေ၀ဒနာရွင္မ်ားအတြတ္ ကမၻာ ့က်န္းမားေရးဌာနမွ အထူးထုတ္ထားသည့္ ေဆး)မေပးႏိုင္သူ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ရွိေနေတာ့စိတ္က်ေရာဂါျဖစ္ျပီး ဒီေဆးရတဲ့အထိေစာင့္ေနစရာမလိုပါဘူး။


ဒီေရာဂါပိုးရွိေနတယ္လို ့သိရတဲ့သူေတာ္ေတာ္မ်ားဟာ စိတ္ထိခိုက္ျခင္း-စိတ္ဓါတ္က်ျခင္းေၾကာင့္
ေရာဂါေတြတိုးလာၾကတာမ်ားတယ္၊ တခ်ိဳ ့ေ၀ဒနာရွင္ေတြဟာ ရွက္စိတ္နဲ ့ တခ်ိဳ ့ကလည္း ေဆးရံုမွာေဆးမစစ္ရဲ ့ၾကဘူး ဟိုေရာဂါလို ဒီေရာဂါလိုလိုနဲ ့အေသခံသြားၾကတယ္။

ဒီလိုဘဲေဆးရံုက ေဆးကုသရင္ စရိတ္ေတြ အကုန္မခံႏိုင္တဲ AIDS ေ၀ဒနာရွင္တဦးက ေရာဂါ တေန ့တျခားဆိုးလာလို ့ သူမိသားစု ေတြေျပာရင္လဲ ၀ိုင္းပါယ္ၾကမွာစိုးျပီး လူရွင္းတဲ့ ျခံတခုမွာ ေသဘို ့ဆံုးျဖတ္ျပီး တဦးတည္း တဲထိုးေနရင္း လဲေနရင္း ေရာဂါကလဲေဖါက္ေနခ်ိန္မွာ-
အနာေတြေပါက္ေနတဲ့ ေခြးပိန္ေညာင္ တေကာင္ဟာ သူ ့အနားက ရွားေဇာင္းပင္ကို လာကိုက္ျပီး ထြတ္လာတဲ့ အနွစ္ေတြကို ရွာနဲ့လ်ွက္ေနတာေတြ ့ရတယ္...။
ျပီးေတာ္ရွားေဇာင္ပင္နားမွာဘဲ အိပ္ေနတယ္၊သူလဲအားနည္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ျပီး ေနာက္တေန ့မွာ ေခြးပိန္က လန္းလန္းဆန္းျဖစ္ေနတာေတြ ့ရတယ္ ျပည္ေတြနဲ ့စိုေနတဲ့အနာေတြလည္းေျခာက္ သြားတယ္။ အဲဒီေ၀ဒနာရွင္ ဟာ ေခြးပိန္ရဲ ့ေဆးကုနည္းကိုအတုခိုးျပီး ရွားေဇာင္းလက္ပတ္ပင္ေတြ ကို ေန ့စဥ္မွီ၀ဲရာက ယေန ့တိုင္းက်န္းက်န္းမာမာနဲ ့ အသက္ရွင္ေနပါတယ္။

ေအာက္မွာေဖၚျပထားတာကေတာ့ ေဒါက္တာျဖိဳးသီဟေဇာ္ရဲ ့ တိုင္းရင္းေဆးနဲ ့ကုတဲ့နည္း
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
၁..။ ကၽြန္ေတာ္တို ့သိတဲ့ Aloevia ( ရွားေစာင္းလတ္ပတ္ ။ တေစာင္းလတ္ပ္ ) ပင္ဟာ ကိုယ္ခံအားတတ္ေစတဲ့အက်ိဳးအာနီသင္ အျပည့္ရွိတယ္ လို ့ နိုင္ငံတကာ ကလက္ခံယံုၾကည္ ထားပါတယ္..။ ဒီ ရွားေစာင္းလတ္ပတ္ထဲက အသား ( ဂ်ယ္လီ တံုး ) ပံုေလးေတြကို ခ်စ္ ယူျပီး သၾကားနဲ ့ အစိမ္းလိုက္ေျဖာ္ရည္လုပ္ေသာက္ ခိုင္းထားတာေတြ ့ရပါတယ္....။ ဒီလို ေသာက္သံုး ခ်င္းအားျဖင့္ ကိုယ္ခံအား ကို ျမွင္ ့တင္ေပးျပီး.... အသားအရည္ကိုလည္း စိုျပည္ေစတာေတြ ့ရွိရပါတယ္ ခင္ဗ်ာ...။ ဒီလို လုပ္နည္းကို ျမန္ွမာမွာသာမက အေနာက္နိုင္ငံၾကီးမ်ား , Korea , Africa စတဲ့နိုင္ငံေတြမွာပါအခုလက္ရွိသံုးေနၾကတာကို ေတြ ့ရွိရပါတယ္ခင္ဗ်ာ........။
တေစာင္းလက္ပတ္ေဖ်ာ္ရည္ကို တစ္ေန ့သံုးခြက္ မွန္မွန္ေသာက္ေပးရင္ CD4 Cell ေတြျပန္
တက္လာတဲ့လူနာေတြအခုျမန္မာနီင္ငံမွာလက္ရွိရွိေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ....။ေနာက္တစ္ခုကေတာ့.............................................

၂ ။ ၾကက္သြန္နီ ပါခင္ဗ်ာ..။

ဒီဟာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိတာ မၾကာေသးပါဘူး...။ ျမန္မာ့ ေဆးက်မ္း ထဲက တိုင္းရင္းေဆးဆရာၾကီးေတြ သံုးခဲ့တဲ့နည္းလို ့ဆိုပါတယ္......။ ဒီ ၾကည္သြန္နီနဲ ့ ေရာဂါ ျပင္းထန္ရာကေန သက္သာသြားတဲ့လူေတြ ရွိေနတာအခု လက္ရွိမွာ ေတြ ့ေနရပါတယ္.........။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ မသိေပမယ္ ့....... AIDS ျဖစ္လို ့ ကိုယ္ခံနာ မွာ ယားနာေပါက္တာ ေတြ . ၀မ္းသြားတာေတြ . အနာျဖစ္တာေတြ . အားလံုး သက္သာျပီးေပ်ာက္ကင္းသြားတာ ေတြ ့ရွိေနရပါတယ္။လူေလာကတစ္ခုလံုးက ကုသလို ့မရဘူးဆိုတဲ့ .....ဒီေရာဂါ ဆိုးၾကီးကို....( ၾကက္သြန္နီ ) ဥ က သက္သာေအာင္လုပ္ေပးတာ ကၽြန္ေတာ္လဲအစကမယံုပါဘူး....။ ေနာက္မွ ေရာဂါရွင္ကိုယ္တိုင္ လာေျပာမွ သာလက္ေတြ ့ယံုခဲ့ပါတယ္.......။ ၀မ္းသာစရာပါခင္ဗ်ာ....။
သံုးပံုသံုးနည္းက ေတာ့ -
ၾကက္သြန္နီ ဥၾကီး ၃ ဥေလာက္ကိုေန ့စဥ္ အခြံႏြာ ... ၾကက္သြန္နီေဘးမွာရွိတဲ့ မူိဳမဲမဲေလးေတြကို
ေရစင္ေအာင္ေဆးျပီး .....အရည္ရေအာင္ ေထာင္းပါ ..။ ေထာင္းတဲ့ ငရုပ္ဆံု ကလည္း သီးသန္ ့ျဖစ္ဖို ့လုိပါတယ္...။သန္ ့ရွင္းရပါမယ္ .....။ ရလာတဲ ့အရည္ကို ....တစ္ေန ့ သံုးခြက္မွန္မွန္ ေသာက္ေပးပါ.....။ ၁ လ အတြင္းမွာ ေရာဂါသက္သာလာတာ .... လက္ေတြ ့ျမင္ရမွာပါ ခင္ဗ်ာ.....။ ေသာက္သံုးေနစဥ္အတြင္း ... ၃ . ၄ ရက္ အတြင္းမွာ အေရျပားေမြးညွင္းေလးေတြထဲက ေန ရြ စိ ရြစီ နဲ ့ပိုးေလးေတြ ထြက္လာတယ္လို ့ ေဆး ပညာရွင္ေတြက ဆိုထား ပါတယ္.....။ ဆက္သာေသာက္ပါ..။ စိုးရိမ္စရာမရွိပါဘူး ....။ နည္းနည္းေတာ့ အန့ံေတာ့ဆိုး မွာေပါ့ခင္ဗ်ာ........။ ေရာဂါသက္သာသြားရင္လဲ ေန ့တိုင္းတစ္ေန ့သံုးခြက္သာပံုမွန္ ေသာက္သြား ပါတဲ့.........။ သက္တမ္းေစ့ေအာင္ က်န္းမာစြာ ေနနိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္လို ့ တိုင္းရင္းေဆးဆရာမ်ားက လက္ေတြ ့ဆိုထားပါတယ္ ။

Min Burma