Saturday, December 24, 2016

ဆယ္လီနာ ပိန္းဥ


ပိန္းဥ တဲ႔။ ဆယ္လီနာ တဲ႔။ တစ္ေန႔ကမွ အဲဒီဗန္းစကားေတြ ၾကားဖူးတာ။ ေဖ႔ဘြတ္ေပၚကလာတဲ႔ စကားေတြေပါ႔။ ဆယ္လီနာ ဆိုတာ ဟိုႏိုင္ငံျခားက ကၽြန္ေတာ္ၾကိတ္ခ်စ္ေနတဲ႔ ဆယ္လီနာဂိုးမက္ ဆိုတဲ႔လွတပတ ေကာင္မေလးကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ ေဖ႔ဘြတ္မွာ လူၾကိဳက္မ်ားသူကို ဆယ္လီေခၚတယ္မဟုတ္လား။

ဥပမာ အဲဒီဆယ္လီတစ္ေယာက္ေယာက္က သူမ်ားစာခိုးခ်တယ္၊ သုိ႔မဟုတ္ သူမ်ားအသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းကို ထိခိုက္ျပီးဆိုတဲ႔အခါ၊ အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္က အဲဒါကို ေထာက္ျပရင္၊ မွန္၏ မမွန္၏၊ သင္႔၏ မသင္႔၏ေတြ ေဘးခ်ိတ္လို႔ အဲဒီမွားတဲ႔ ဆယ္လီကိုထိရင္ ဆတ္ဆတ္ခါနာၾကသူေတြကို ဆယ္လီနာ ေခၚတာတဲ႔ဗ်ာ။

ပိန္းဥ ဆိုတာကေတာ႔ ဥပမာ - လူတစ္ေယာက္က ေဖ႔ဘြတ္မွာ စာေရးတင္လိုက္တယ္ "ဘူ" တဲ႔။ အဲဒီစာကို ႏွစ္သက္ေၾကာင္းျပတဲ႔ လူေလးငါးေထာင္ဟာ ပိန္းဥ ေတြပါပဲ။ သူတို႔က သူတို႔ေကာင္းတယ္ထင္တဲ႔လူ ဘာေျပာေျပာယံု၊ ဘာလုပ္လုပ္ အေကာင္းထင္တတ္တဲ႔ ေရာဂါရွိတယ္။

ကဲ ၾကက္ဥနဲ႔ ၾကက္မ ဘယ္ကစ။ ပိန္းဥေတြ ဆယ္လီနာေတြ မိတ္ေဆြတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာေတြ႔ဖူးေနမွာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္။ ဒီလူေတြ ဘယ္လိုေမြးလာတုန္းေပါ႔။

စကားေလးၾကမ္းရင္ သည္းခံပါခင္ဗ်ာ။ မိတ္ေဆြမ်ားလည္း ၾကားဖူးမွာေပါ႔။ "လင္တရူး၊ စုန္းပူး" ဆိုတဲ႔စကား။ နားေတာ႔ နည္းနည္းခါးမွာေပမယ္႔ အဲဒါေလးက စေျပာရေအာင္။ ဆရာေမာင္သာရရဲ႕ 'ကတၱီပါ ဖိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း' ဆိုတဲ႔ ဝတၳဳေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္အမွတ္မမွားရင္ အဲဒါ ဟစ္စတီးရီးယား ေရာဂါသည္မေလး(ဇာတ္ေကာင္နာမည္က မမထား ထင္ပါရဲ႕) အေၾကာင္း ေရးထားတာခင္ဗ်။

အခုေနာက္ပိုင္း အပ်ဳိအရြယ္ေလးေတြ ဘုရားေပၚမွာ လူးလွိမ္႔လို႔ ဘာပူးတာ ညာပူးတာ။ ပိုဆိုးလာတာက စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ နဂါးပူးတာ ဘာညာ။ ဒါနဲ႔ အဂၤလန္မွာလက္ရွိေနေနဆဲ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ကို ဒါနဲ႔ပက္သက္လို႔ လွမ္းေမးရတယ္။ အဲဒီမွာ ဟစ္စတီးရီးယား (Hysteria) ဆိုတဲ႔စကား ျပန္ၾကားရတာပဲ။ ဟစ္စတီးရီးယား ဆိုတာဘာတုန္းလို႔ ဆရာ႔ကိုေမးေတာ႔၊ သူျပန္ေျဖတဲ႔စကား အခုမိတ္ေဆြတို႔ နားခံသာမွာမဟုတ္လို႔ လြယ္လြယ္မွတ္ေတာ႔ ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔စကား "လင္တရူး၊ စုန္းပူး"။

ဒါျဖင္႔ ေက်ာင္းေတြမွာကေလးေတြ ျဖစ္တာက်ေရာဆို ကၽြန္ေတာ္႔အျမင္သီးသန္႔က ေက်ာင္းတာဝန္ရွိသူေတြကိုယ္ႏိႈက္က ဒါကို ခြင္႔ျပဳလို႔ျဖစ္ရတာ။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာကေတာ႔ ဒီလိုဆိုတယ္။ ကေလးဆိုတာ ေရွ႕က အေပါင္းအသင္းတေယာက္လုပ္တာကို ေနာက္က လိုက္လုပ္တတ္ပါသတဲ။့ (Herd psychology / Mass behaviour) တဲ႔။ စိတ္ေရာဂါ အႏုစားေတြလို႔ ဆိုပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကဲ႔သို႔ လူဦးေရ သန္း ၅၀ ၀န္းက်င္ ရွိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေလာက္ လူမွဳဒုကၡမမ်ားေသာ အဂၤလန္လိုတိုင္းျပည္မွာေတာင္ စိတ္ေရာဂါ နဲ ့ပတ္သက္လို႔ ေစာေစာကလို စိတ္ေရာဂါအႏုစား ရွိသူေတြြဟာ လူဦးေရရဲ ့ ၂၅% ပါသတဲ့။
ျပင္းထန္ေသာ စိတ္ေရာဂါ ရွိသူေတြကေတာ့ ( schiz / endogenous depression / bipolar) ၃% ရွိပါသတဲ႔။ စာသင္ရခက္ခဲေသာ ကေလးမ်ားကေတာ့ (အႏုစား၊ အရင့္စား အားလံုး) ၁၁% ရွိပါသတဲ႔။ ဒီလူေတြကို ႏွစ္စဥ္ ကုသစရိတ္ ဘီလ်ံနဲ့ခ်ီ ကုန္က်ခံေစာင့္ေရွာက္ရပါသတဲ႔။

ကဲ… ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာေပါင္းသိုက္ျပည္ၾကီးမွာေရာ။ စစ္တမ္းမရွိလို႔ ဂဏန္းတစ္ခုသာ ထြက္မလာမယ္၊ အဂၤလန္ထက္ ဘယ္ႏွဆသာတုန္းလို႔သာ ေျပာဖုိ႔ရွိတာပဲ။

ဒီေတာ႔ ေခါင္းေလာင္းေပၚမယ္ေျပာလည္း ယံုတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ျမစ္ရိုးသား။ ကၽြန္ေတာ္႔တစ္သက္ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ျမစ္ရွိခဲ႔တဲ႔ေနရာေတြမွာ အခုျမစ္မရွိေတာ႔ဘဲ ျမစ္မရွိတဲ႔ေနရာေတြက ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းစီးေနတာေတြ ေတြ႔ဖူးလွျပီ။ အလယ္တန္းပညာမွာ ပထဝီဝင္သင္ဖူးရင္ ျမစ္က်ဳိးအင္းတို႔ဘာတို႔ ဘယ္လိုေပၚလာတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာလည္း နားလည္ျပီ။ ဒါနဲ႔ကို ဟိုးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကျမဳပ္ခဲ႔တဲ႔ ေခါင္းေလာင္းကို ျမစ္ထဲရွိမယ္ထင္တုန္း။ ေအာင္မယ္ ျမင္မေကာင္းရႈမေကာင္း နဂါးပါပူးလိုက္ၾကေသးဗ်ာ။ ေစာေစာက ေျပာတဲ႔ ပိန္းဥ ေတြေပါ႔။

ဒီလို အယူအဆကို လက္ခံသူေတြထဲ စာေပနဲ႔ စာနယ္ဇင္းနယ္က လူေတြလည္းပါတယ္။ သူတို႔က သူတို႔တင္လက္ခံတာမဟုတ္ဘဲ ျဖန္႔ေဝေသးေတာ႔ နဂိုခံစိတ္ေရာဂါရွိသူေတြမွာ ပိုဆိုး။ ဒါနဲ႔ပဲ စာေပါင္းသုိက္ျပည္မွာ အရူးဇာတ္ကို လက္ဆင္႔ကမ္းရင္း ပိန္းဥေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္ထင္မိတာပဲ။

အဆုိးဆံုးကေတာ႔ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာဒါေတြကို လက္ခံတဲ႔ သတင္းေတြၾကားရတာပါပဲ။ ကေလးေတြစိတ္ခံမွာ အရူးဇာတ္သြင္းေပးေနတယ္လို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။ အဂၤလန္မွာ ဒီလိုစိတ္ေရာဂါလို႔ သံသယရွိခံရသူေတြဟာ ဆင္းရဲသား ေအာက္ေျခလူတန္းစားဆို ေဆးရံုေဆးခန္းဆီေျပးပါသတဲ႔။ ပိုက္ဆံနည္းနည္းရွိရင္ေတာ႔ စိတ္ေရာဂါကုဆရာဝန္ ဆီသြားသတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာေတာ႔ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႔ကေတာင္ ပရိတ္ေရကူျဖန္းဆိုလား၊ ႏိုင္ငံေတာ္အဆင္႔လူေတြကေတာင္ အမိန္႔ျပန္ေပးတယ္ဆိုလား။ အင္း… ဘိလပ္လိုသာ သံုးၾကိမ္ သံုးခါေလာက္ ၾကဴးရင္႔လိုက္ခ်င္ေတာ႔တယ္ "ဂြတ္ထေဟ႔။ ဂြတ္ထဟ" လို႔။

ဒီေတာ႔ အႏွစ္ခ်ဳပ္ရရင္ ပင္လယ္ေရ ငန္မငန္၊ သမုဒၵရာအလယ္ထိ သြားၾကည့္စရာမလိုဘူးခင္ဗ်။ ကမ္းနားကေရ ခပ္ျမည္းၾကည့္ သိတယ္ရယ္။ စာရႈသူမ်ား ပတ္ဝန္းက်င္မွာေရာ ပိန္းဥေတြ ေပါမေပါ ေျပာၾကည့္။ ဒါဆို ေစာေစာ ကၽြန္ေတာ္ေရးျပခဲ႔တဲ႔ အဂၤလန္ရဲ႕ စိတ္ေရာဂါစာရင္းနဲ႔ ယွဥ္ေတြးၾကည့္ရင္ အေျဖေလး ေရးေရးေတာ႔ရလာမယ္။

ပိန္းဥေတြနည္းလာဖို႔က မလိုအပ္တဲ႔ ဟိုဟာပူး ဒီဟာပူးေတြ အားေပးမေနဘဲ၊ နည္းမွန္လမ္းမွန္ ကုၾကဖို႔ရယ္၊ ကိုယ္႔မွာ အရူးေသြးပါလာရင္လည္း ေနာက္မ်ဳိးဆက္ကုိ လက္ဆင္႔မကမ္းၾကဖို႔ရယ္ ဒါေလးေတြေျပာခ်င္မိတာ။

ဒါေတြက ကိုယ္႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကိုယ္တုိင္လုပ္ယူရမယ္႔ဟာေတြ။ အစိုးရကိုခ်ည္းအားကိုးလို႔မရသလို၊ ဒါ႔အတြက္ အစိုးရကို အျပစ္တင္ဖို႔ဆိုတာကလည္း လက္ရွိအစိုးရဟာ ဒီလူမ်ားစုၾကီးရဲ႕ဆႏၵနဲ႔ တင္ခဲ႔တဲ႔ အစိုးရေလ။ ဆိုလိုတာက သူ႔မွာလည္း အျခားလုပ္စရာေလးေတြ အမ်ားအျပား ရွိမယ္လို႔၊ ကိုယ္ထူကိုယ္ထၾကဖို႔ အဲဒါေလး ေျပာခ်င္တာပါ။ ဆယ္လီနာေတြကေတာ႔ အခုေအာက္ဆံုးစာပိုဒ္ကို ရွာၾကံအထအနေကာက္ျပီး နာၾကမလားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ရိုးရိုးေျပာတာပါဗ်ာ။ တကယ္ပါ။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္
၁၀၊၁၂၊၂၀၁၆
စေန
ေန႔လယ္ ၁၂း၁၃

Facebook ျဖတ္ေပးသည္႕ေဆးရံု


တစ္ေန႔မွာ တစ္နာရီသာ Facebook သံုးခြင့္ျပဳသည္။
က်န္အခ်ိန္မ်ားတြင္ Facebook မသံုးရ။

'ယင္းထ' လာပါက ေဆးရံုကေပးထားသည့္
'ဓာတ္ပံုအယ္ဘမ္' မ်ားကိုၾကည့္ရသည္။
ေသာက္ေဆးအျဖစ္ 'Like' ပံုစံျပဳလုပ္္ထားသည့္
ဘာမီတြန္ မ်ားကို ညဘက္တြင္ေသာက္ရသည္။

Facebook ျဖတ္သူအခ်င္းခ်င္္း
တစ္ေန႔ကို အနည္းဆံုး တစ္နာရီခန္႔ စကားစျမည္
ေျပာရသည္။ 'ကြီး' ၊ 'ဂယ္လား' ၊ 'အင္းေပါ့လို႔' ၊
စသည့္ 'comment' စကားမ်ားမပါရေအာင္
ေဆးရံုကေစာင့္ၾကည့္ရသည္။

မနက္ဆုိရင္ ေကာင္းကင္ကို ၾကည့္ရသည္။
'အရမ္းလွတာပဲ' 'selfie' ရိုက္ခ်င္လာၿပီဟု
'ယင္းထ' လာပါက ဖုန္းအစား မွန္ကို အသံုးျပဳ
ေစရသည္။

ေဆးရံုနံရံမ်ားတြင္
တက္က်မ္းလိုလို
ဟာသလိုလို
ဆရာႀကီးလိုလို
ေရးထားတဲ့ စာသားမ်ားကို ကပ္ထားရ၏။
ထိုဟာကိုပဲ လူနာမ်ားက 'status' အေနျဖင့္
ဖတ္ရသည္။
ျငင္းခုန္ၾကသည္။
သူမွန္တယ္ ကိုယ္မွန္တယ္
ရန္ျဖစ္ၾက၏။

ညညတြင္ 'Message' အသံမ်ားၾကားေနရသည္
ဆုိၿပီး ထထ ထိုင္သည့္ လူနာမ်ားလည္း ရွိသည္။
ဘာပဲေျပာေျပာ ထိုေဆးရံုကေတာ့
လူနာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနေလ့ရွိသည္။

ၾကာလာေတာ့ တကယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို
အသားက်လာေသာေၾကာင့္
Facebook ျပတ္သြားၾကသည္ဟု
ေဆးရံုအုပ္ၾကီးက Facebook တြင္
ေၾကာ္ျငာထားေလသည္။😜

Credit - Original

အလွဴဒါနကုိ အက်ိဳးမမ်ားေစသည့္ ဒုႆီလရွင္ရဟန္းမ်ား


ယေန႔ထြက္ News Watch journal ပါ ေဝဖန္ေရးေဆာင္းပါး-
အလွဴဒါနကုိ အက်ိဳးမမ်ားေစသည့္ ဒုႆီလရွင္ရဟန္းမ်ား
====================================
သီလလည္းမရွိ ကုိယ္၊ႏႈတ္ႏွလုံးကုိလည္း မေစာင့္စည္းဘဲ တုိင္းသူျပည္သားတုိ႔ သဒၶါၾကည္ျဖဴ ေပးလွဴအပ္ေသာ ဆြမ္းကုိ စားရျခင္းထက္ မီးလွ်ံကဲ့သုိ႔ ပူေလာင္ေသာ သံေတြခဲကုိ စားရျခင္းက သာ၍ေကာင္းျမတ္ေသး၏။ (ဓမၼပဒပါဠိေတာ္)

တကၠသုိလ္ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးျပီးခ်ိန္ စာၾကည့္တုိက္ထဲဝင္ကာ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ား ႏွင့္အတူ အိႏၵိယသမုိင္းအေၾကာင္း ရွာေဖြဖတ္ရႈ ေဆြးေႏြးေနတုန္း မိမိထံသုိ႔ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာေနတဲ့ သတင္းေထာက္ ဒကာတစ္ဦးထံမွ ဖုန္းဝင္လာပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အင္တာဗ်ဴးေမးခြန္း ေမးဖုိ႔မဟုတ္ဘဲ သူ႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ တစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ရင္ဖြင့္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြဒကာၾကီးက သတင္းေထာက္ဆုိသည့္အတုိင္း ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္းရွိ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ဘာသာေရး ျပႆနာေတြကို ႏႈိက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ သိထားသူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အေနနဲ႔ သိခ်င္စိတ္ျပင္းျပေနတာက အျမဲလုိလုိ သူျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတြ၊ စာအုပ္ဆုိင္ေတြ၊ စတုိးဆုိင္ၾကီးေတြ၊ ေစ်းေတြထဲမွာ အခ်ိန္မေတာ္ၾကီး အလွဴလုိက္ခံေနတဲ့ ရွင္ရဟန္းေတြကုိ လွဴဖြယ္ဝတၳဳတစ္ခုခု လွဴလုိက္ရင္ အက်ိဳးေက်းဇူး မ်ား၊မမ်ားဆုိတာရယ္ အဲဒီလုိပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ လွဴသင့္၊မလွဴသင့္ဆုိတာရယ္ သိခ်င္ပါ တယ္ဆုိျပီး ဒုကၡအုိးေမးခြန္းၾကီးကုိ မိမိထံသို႔ ေလလုိင္းထဲမွတဆင့္ လွမ္းပုိ႔ေပးခဲ့ပါတယ္။

လူဝတ္ေၾကာင္ ဒကာ၊ဒကာမေတြ ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ မသိတာ ဒါမွမဟုတ္ သိခ်င္တာကုိ ေမးျမန္း လာျပီဆုိရင္ မွန္ကန္တိက်တဲ့အေျဖကုိ ျပန္လည္ေျဖၾကားေပးဖုိ႔က မိမိတုိ႔ ရဟန္းသံဃာမ်ားရဲ႕ တာဝန္ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတင္းေထာက္ ဒကာၾကီးရဲ႕ ေမးခြန္းဟာ မ်က္ခုံးလႈပ္စရာေကာင္းေပမယ့္ သူေတာ္ေကာင္း ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္တုိ႔ကုိပဲ ေထာက္ထားကာ က်မ္းဂန္ႏွင့္အညီ ေရးသားျပီး ေျဖဆုိလုိက္ပါတယ္။ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း မႏၱေလးျမိဳ႕ မဟာျမတ္မုနိဘုရားၾကီးအတြင္းမွာ တစ္ေနကုန္ လွည့္လည္ ျပီး ဖိနပ္ဖုိး၊ သကၤန္းဖုိး၊ ဆြမ္းဖုိး၊ စာအုပ္ဖုိးဆုိတဲ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပကာ ပုိက္ဆံ အလွဴခံေနတဲ့ ရွင္ရဟန္းတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႔ဖူးရုံသာမက နားႏွင့္မဆန္႔ေအာင္ မိတ္ေဆြဒကာ၊ ဒကာမမ်ားရဲ႕ ေလွ်ာက္ထားတုိင္ၾကားမႈကုိ ၾကဳံခဲ့ရပါတယ္။ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတာက အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ အေၾကာင္းအမ်ိဳး အမ်ိဳးျပျပီး အလွဴခံရရွိလာတဲ့ ဝတၳဳေငြေၾကးကုိ အက်ိဳးရွိစြာအသုံးမျပဳဘဲ၊ အရက္ေသစာေသာက္စားမူးရစ္ျခင္း၊ ေလာင္းကစားလုပ္ျပဳျခင္း၊ လူ႔ဘဝမွာေတာ္စပ္ဖူးတဲ့ သားမယားအတြက္ အိမ္စရိတ္ေထာက္ပ့ံေပးျခင္း အစရွိတဲ့ မသင့္ေတာ္ မအပ္စပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ လြဲမွားစြာ အသုံးျပဳေနၾကျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မိမိတုိ႔ေနထုိင္ရာ ဒီေလာကၾကီးမွာ အစစ္အမွန္ရွိလွ်င္ အတုအေယာင္ဆုိတာရွိသလို၊ သူေတာ္ေကာင္း ပုဂၢိဳလ္ရွိသလုိ သူယုတ္မာပုဂၢိဳလ္ဟာလည္း ရွိတတ္စျမဲပဲျဖစ္ပါတယ္။ ထုိ႔အတူ ျမတ္ဗုဒၶတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ သာသနာေတာ္ၾကီးမွာ ရဟန္းေကာင္းရဟန္းျမတ္ေတြရွိသလုိ၊ ဒုႆီလရဟန္းေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဒုႆီလဆုိတာ ဒုနဲ႔သီလကုိ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ ပါဠိပုဒ္တစ္ခုပဲျဖစ္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က မေကာင္းတဲ့သီလရွိသူလုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။ အဲဒီဒုႆီလပုဂၢိဳလ္ဟာ ၁။ ပါရာဇိကက်ျပီးလုိ႔ သီလ လုံးဝမရွိသူ ၂။ ၾကြင္းေသာ သိကၡာပုဒ္ေတြကုိ က်ဴးလြန္လုိ႔ သီလပ်က္စီးသူ ဆုိျပီး ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား ရွိပါတယ္။ ဘုရားရွင္ပညတ္ထားတဲ့ ရဟန္းတုိ႔ ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ သိကၡာပုဒ္ ၂၂၇ပါးထဲက ပထမဦးဆုံး ေလးပါးကုိ ၾကီးေလးတဲ့အျပစ္ (ပါရာဇိကအာပတ္)လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီသိကၡာပုဒ္ေလးပါးထဲက တစ္ပါးပါးကုိ က်ဴးလြန္မိတဲ့ ရဟန္းဟာ အလုိအေလ်ာက္ ရဟန္းအျဖစ္မွ လူအျဖစ္ကုိ ေရာက္ရွိသြားျပီပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိပါရာဇိကက်သြားတဲ့ ရဟန္းဟာ ဒီဘဝတစ္သက္တာမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ရဟန္းျပန္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္လုိ႔မရေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ ဒုတိယအမ်ိဳးအစားျဖစ္တဲ့ ပါရာဇိကသိကၡာပုဒ္ေတြမွတပါး က်န္တဲ့သိကၡာပုဒ္ေတြကုိ က်ဴးလြန္ထားတဲ့ရဟန္းဟာ ရဟန္းေကာင္း ရဟန္းျမတ္ေတြႏွင့္အတူ ေနထုိင္ခြင့္ သူ႔မွာမရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ ဒုႆီလရဟန္းေတြလုိ႔ ေခၚဆုိတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ယခုဒီေနရာမွာ မိမိတုိ႔ ေဆြးေႏြးရမွာက အဲဒီလုိဒုႆီလရဟန္းေတြကုိ အလွဴဒါနျပဳခဲ့ရင္ အက်ိဳးမ်ား၊မမ်ား ဆုိတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပထမဦးဆုံး မဓုရသဝါဟိနီက်မ္းမွာပါတဲ့ ပ႑ရဂၤဝတၳဳကုိ ေျပာျပပါမယ္။ တစ္ခါတုန္းက သီဟုိဠ္ကြ်န္းမွာရွိတဲ့ မဟာဂါမရြာစား တိႆအမတ္ဟာ ဆြမ္းဦးကုိမလွဴဘဲ ထမင္းစားေလ့မရွိတဲ့ သူပဲျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ အမႈကိစၥေတြမ်ားေနလုိ႔ မြန္းတည့္ခ်ိန္လြန္မွ ထမင္းစားခြင့္ၾကဳံပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆြမ္းဦးကုိလွဴဖုိ႔ဆုိတာ ဆြမ္းစားခ်ိန္မဟုတ္လုိ႔ ဘယ္လုိမွမျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ကုိ လွဴရမလဲဆုိျပီး စဥ္းစားလုိက္တဲ့အခါ သခ်ႋဳင္းမွာေနတဲ့ ပ႑ရဂၤပရိဗုိဇ္ကုိ သတိရမိပါတယ္။ ပ႑ရဂၤပရိဗုိဇ္ဟာ အက်င့္သီလေကာင္းသူ မဟုတ္ေပမယ့္ ရဟန္းေတြနဲ႔ အသြင္တူသူပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အမတ္ၾကီးဟာ မင္းခ်င္း တစ္ေယာက္ကုိ အဲဒီပ႑ရဂၤပရိဗုိဇ္ထံ ဆြမ္းဦးသြားလွဴခိုင္းပါတယ္။ မင္းခ်င္း ဆြမ္းဦးကုိ ယူေဆာင္သြားတဲ့အခ်ိန္ မွာ ပ႑ရဂၤပရိဗုိဇ္ဟာ အရက္မူးျပီး ကန္ေဘာင္မွာ ငါးထုိင္မွ်ားေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းခ်င္းကုိ ျမင္ေတာ့ ငါးမွ်ားတံကုိ ေျခေထာက္နဲ႔ ေရမွာနစ္ျပီး ဝွက္ထားလုိက္ပါတယ္။

အဲဒီအျပဳအမႈေတြကုိ မင္းခ်င္းက ျမင္သြားေတာ့ ဒီေလာက္ယုတ္မာတဲ့သူဟာ ဆြမ္းဦးနဲ႔မတန္ဘူးဆုိျပီး အမတ္ၾကီးဆီကုိ ျပန္ယူသြားပါတယ္။ အမတ္ၾကီးထံေရာက္ေတာ့ အေၾကာင္းစုံေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါ အမတ္ၾကီးက ပ႑ရဂၤပရိဗုိဇ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ယုတ္မာတဲ့သူျဖစ္ပါေစ သင့္ကုိျမင္ေတာ့ မေကာင္းမႈမွရွက္တဲ့စိတ္နဲ႔ ငါးမွ်ားတံ ကုိ ေရထဲမွာ ဝွက္ထားရွာတယ္။ အဲဒီမေကာင္းမႈကရွက္ျခင္းဆုိတဲ့ ဟိရီတရားတစ္ခုသည္ပင္လွ်င္ ဆြမ္းဦးကုိ အလွဴခံထုိက္တဲ့ အေၾကာင္းတရားပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ မင္းခ်င္းကုိ သြားျပန္လွဴခုိင္းခဲ့ပါတယ္။ တိႆအမတ္ၾကီး ဟာ ၾကီးက်ယ္တဲ့အလွဴေတြ အမ်ားအျပား ျပဳလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ သူေသခါနီးကာလမွာ တျခားအလွဴေတြကုိ သတိမရဘဲ၊ ပ႑ရဂၤပရိဗုိဇ္ကုိ လွဴလုိက္တဲ့ ဆြမ္းဦးအလွဴကုိသာ အဖန္တလဲလဲ ေအာက္ေမ့ေနပါတယ္။ ေသျပီးတဲ့အခါ မဟာဝိဟာရေက်ာင္းအနီး စရည္းပင္ၾကီးမွာ နတ္တုိ႔၌ျဖစ္တဲ့ ခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ေတြနဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ ဘုမၼစုိးနတ္ၾကီး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီဝတၳဳသာဓကဟာ သီလမရွိသူကုိပင္ ေပးလွဴလုိက္လုိ႔ အက်ိဳးတရားေတြ ရရွိတယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ သီလမရွိသူထက္ သီလႏွင့္ျပည့္စုံသူကုိပဲ လွဴဒါန္းခဲ့မယ္ ဆုိရင္ ဒီထက္ပုိေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြကုိ တိႆအမတ္ၾကီး ရရွိမွာ ဧကန္မလြဲပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခါ ဥပရိပဏၰာသပါဠိေတာ္၊ ဒကၡိဏဝိဘဂၤသုတ္မွာ ေနာင္အခါ ရဟန္းေယာင္မွ်သာျဖစ္တဲ့ သကၤန္းလည္မွာ ပတ္ထားေသာ သီလမရွိတဲ့ ရဟန္းယုတ္ေတြသာ ျဖစ္ေပၚလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီရဟန္းယုတ္ ေတြကုိ သံဃာအမွတ္ထားျပီး လွဴဒါန္းပူေဇာ္ရင္ မေရတြက္ႏုိင္တဲ့ အက်ိဳးတရားေတြ ရရွိလိမ့္မယ္ဆုိျပီး ေဟာၾကားထားပါေသးတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဓိကဆုိလုိရင္းက သာသနာပမွာ ဒါနျပဳတဲ့အခါ ရဟန္းသံဃာေကာင္း ေတြ မရွိသေလာက္ ရွားပါးသြားတဲ့အတြက္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကုိပဲ မရည္စူးဘဲ ရွိရွိသမွ် သံဃာအားလုံးကုိ ရည္စူးျပီး လွဴဒါန္းဖုိ႔ ဆုိလုိထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွသာလွ်င္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္ပါ ဝတၳဳသာဓကေတြကုိ ေထာက္ဆျပီးေျပာရမယ္ဆုိရင္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ မစင္ၾကယ္ေပမယ့္ အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ သဒၶါတရား အားေကာင္းရင္ ထုိက္သင့္တဲ့အက်ိဳးေက်းဇူးေတြ ျပန္လည္ရရွိလိမ့္မယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးထဲမွာ အႏုတၱရံ ပုညေကၡတၱံ ေလာကႆဆုိတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ပါး ပါရွိပါတယ္။ ျမန္မာလုိ အဓိပၸာယ္က သံဃာေတြဟာ တစ္ေလာကလုံး၏ ေကာင္းမႈတည္းဟူေသာ မ်ိဳးေစ့ကုိစုိက္ပ်ိဳးရာ လယ္ယာေျမေကာင္း သဖြယ္နဲ႔တူတယ္လုိ႔ ဆုိလိုပါတယ္။ ဆုိေတာ့ကား လယ္ယာေျမေကာင္း သဖြယ္ဖုိ႔အတြက္ သာသနာမွာ အဓိကလုိအပ္တာက သီလတရားပဲျဖစ္ပါတယ္။ သီလတရားမရွိတဲ့သူဟာ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ လယ္ယာေျမေကာင္းသဖြယ္ ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သိမ္ဖ်င္းတဲ့ လယ္ေျမမွာ ဒါနမ်ိဳးေစ့ ၾကဲခ်မိရင္ ျပန္လည္ရရွိမယ့္ အက်ိဳးတရားက ပုံမွန္ထက္နည္းဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္။ ေရွးဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားက ဒါနဲ႔ပတ္သက္ျပီး “ႏြားခြာလည္းတုံး၊ က်တ္တီးကုန္း၊ သုံးတင္းၾကဲမွ တစ္ခြဲရ”ဆုိျပီး သီလမစင္ၾကယ္တဲ့ရဟန္းကုိ လွဴဒါန္းမိရင္ အက်ိဳးေပး နည္းတတ္ေၾကာင္း ေျပာဆုိဆံုးမေလ့ရွိပါတယ္။

ဝတၳဳသာဓကေလး ျပရမယ္ဆုိရင္ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္၊ ဣႆတၱသုတ္မွာ သီလတရားဟာ ရဟန္းတုိ႔ အတြက္ အေရးၾကီးေၾကာင္း ညႊန္ျပထားပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက ဘုရားရွင္ သာဝတၳိျပည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူစဥ္ ေကာလသမင္းၾကီးက ဘုရားရွင္ထံ ခ်ဥ္းကပ္ျပီးေတာ့ “ဘယ္လုိပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကုိ အလွဴဒါန ေပးလွဴသင့္ပါသလဲ၊ ေနာက္ျပီး ဘယ္လုိပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကုိလွဴရင္ အက်ိဳးတရားဟာ ပုိျပီးၾကီးမားပါသလဲ”ဆုိျပီး ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ အဲဒီအခါ ဘုရားရွင္က ပထမေမးခြန္းအတြက္ မိမိၾကည္ညိဳတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကုိ ေပးလွဴသင့္တယ္။ ဒုတိယေမးခြန္းအတြက္ သီလရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကုိ ေပးလွဴရင္ အက်ိဳးတရားၾကီးမားျပီး သီလမရွိတဲ့ ဒုႆီလေတြကုိ လွဴဒါန္းရင္ အက်ိဳးတရားမၾကီးမားဘူးလုိ႔ ျပန္လည္မိန္႔ၾကားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိမိတုိ႔လွဴဒါန္းတဲ့ အလွဴကုိ အက်ိဳးမ်ားေစခ်င္ရင္ ပထမဦးဆုံး ေျမေကာင္းေျမသန္႔ကုိ ေရြးခ်ယ္တတ္ဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိလုိ႔ ဒုႆီလပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ လွဴဒါန္းလုိက္ရတယ္ဆုိရင္လည္း မိမိ၏ ေပးကမ္းလုိစိတ္ သဒၶါတရားကုိ ယုိင္မသြားေအာင္ အထူးဂရုစိုက္ဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ ဒါမွသာ အလွဴဒါနအတြက္ ထုိက္သင့္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြ ရရွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္အလွဴဒါနနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ဒကၡိဏဝိသုဒၶိေလးပါးလုိ႔ေခၚတဲ့ စင္ၾကယ္ေသာ အလွဴဒါနေလးမ်ိဳးကုိ သိထားဖုိ႔လည္း လုိအပ္ပါတယ္။ အဲဒီဒကၡိဏဝိသုဒၶိေလးပါးဟာ- ၁။အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္ စင္ၾကယ္ျခင္း ၂။အလွဴခံ ပုဂိၢဳလ္ စင္ၾကယ္ျခင္း ၃။ႏွစ္ပါးစုံ စင္ၾကယ္ျခင္း ၄။ႏွစ္ပါးစုံ မစင္ၾကယ္ျခင္း တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (၁)အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္ စင္ၾကယ္ျခင္းဆုိတာ လွဴဒါန္းသူရဲ႕ သႏၱာန္မွာ သီလရွိျခင္း၊ ေစတနာသန္႔ရွင္းျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အဲဒီအလွဴဟာ စင္ၾကယ္တယ္လုိ႔ မွတ္ယူရပါမယ္။ (၂)အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ စင္ၾကယ္ျခင္းဆုိတာ အခ်ိဳ႕အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္ဟာ သီလမရွိဘူး၊ လွဴဒါန္းမယ့္ ပစၥည္းဝတၳဳဟာလည္း တရားေသာနည္းျဖင့္ ရရွိထားတာမဟုတ္ေပမယ့္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ သႏၱာန္မွာ သီလရွိလုိ႔ ဒီအလွဴဟာ စင္ၾကယ္တယ္လုိ႔ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ (၃)အခ်ိဳ႕ေသာ အလွဴဟာ အလွဴေပး/အလွဴခံ ႏွစ္ပါးစုံ သီလႏွင့္ျပည့္စုံလုိ႔ စင္ၾကယ္တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာျဖစ္ပါတယ္။ (၄)အခ်ိဳ႕ေသာ အလွဴဟာ အလွဴေပး/အလွဴခံ ႏွစ္ပါးစုံ သီလမရွိလုိ႔၊ ေစတနာမမွန္လုိ႔ မစင္ၾကယ္ပါဘူး။ ဒီေလးခ်က္ထဲက မိမိတုိ႔ဟာ နံပါတ္သုံးအလွဴမ်ိဳး ေရြးခ်ယ္လွဴတတ္ဖုိ႔ အင္မတန္အေရးၾကီးပါတယ္။
ဒီေတာ့ ယေန႔ေခတ္မွာ ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ တစ္ေနကုန္ လွည့္ပတ္ျပီး တစ္ဆုိင္ဝင္ တစ္ဆုိင္ထြက္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပကာ လုိက္လံအလွဴခံေနတဲ့ ရွင္ရဟန္းေတြကုိ သီလတည္းဟူေသာ ေပတံနဲ႔ တုိင္းတာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သီလႏွင့္ျပည့္စုံဖုိ႔ဆုိရင္ ပထမဦးဆုံး ဘုရားရွင္ခ်မွတ္ထားတဲ့ ပါတိေမာကၡသံဝရသီလ ေတြကုိ မျဖစ္မေန ေစာင့္ထိန္းရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိေတာ့ကား ေဆြမ်ိဳးမေတာ္တဲ့၊ မဖိတ္မံထားတဲ့သူေတြဆီမွာ အလွဴခံတာရယ္၊ ဝတၳဳပစၥည္းေတြကုိမလုိအပ္ပါဘဲ လိမ္ညာျပီး ေတာင္းဆုိတာရယ္၊ ေတာင္းဆုိတဲ့ ပစၥည္းေတြက လည္း မအပ္စပ္တဲ့ ဝတၳဳပစၥည္းေတြ ျဖစ္ေနတာရယ္၊ တစ္ဖန္ ရရွိလာတဲ့ဝတၳဳပစၥည္းေတြကုိ လြဲမွားစြာ အသုံးျပဳတာရယ္၊ အဲဒီလုိ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ အေၾကာင္းတရားေတြကပဲ အဲဒီရဟန္းဟာ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ရွင္ရဟန္းေကာင္းမဟုတ္ဘူးဆုိတာ ေထာက္ျပေနပါတယ္။ အမွန္တကယ္လည္း အဲဒီလုိ လိမ္ညာျပီး လုိက္လံ အလွဴခံေနတဲ့ ရွင္ရဟန္းေတြဟာ အလဇၨီေတြ၊ ဒုႆီလေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ ဒီလုိပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ လွဴဒါန္းျခင္းဟာ အဆိပ္ပင္ကုိ ေရေလာင္းေပးတာနဲ႔အတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ပိဋိကတ္ေတာ္ရဲ႕ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ဒုႆီလပုဂၢိဳလ္ပင္ျဖစ္ေနပါေစ လွဴဒါန္းသူရဲ႕စိတ္ဟာ ျဖဴစင္ထက္သန္ေနရင္ အက်ိဳးေက်းဇူးရရွိတယ္လုိ႔ ေဖာ္ျပထားေပမယ့္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိေနတဲ့ သာသနာတြင္းပုိင္းကာလမွာ သီလရွိသူကုိသာ ေပးလွဴသင့္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆုိေတာ့ ဒုႆီလပုဂၢိဳလ္ကုိ ေပးလွဴမိလုိ႔ တန္ျပန္အက်ိဳးေက်းဇူး ရရွိမွာ မွန္ေပမယ့္ အက်ိဳးေပး အနည္း၊အမ်ားေတာ့ ကြာျခားပါေသးတယ္။ ဒုႆီလပုဂၢိဳလ္ကုိ လွဴဒါန္းျခင္းဟာ သီလရွိသူကုိ လွဴဒါန္းျခင္းေလာက္ အက်ိဳးေက်းဇူးမမ်ားပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သာသနာေတာ္ၾကီး ေနလိုလလုိ ထြန္းကားေနတဲ့ ယေန႔ေခတ္မွာ ပရိယတၱိ၊ ပဋိပတၱိ၊ ပဋိေဝဒ ဒီသုံးမ်ိဳးထဲက တစ္ခုကုိမွ် မေလ့လာ မလုိက္စား၊ မက်င့္ၾကံပါဘဲ အေခ်ာင္ေန အေခ်ာင္စား ျပဳလုပ္ေနျပီး သာသနာေတာ္ၾကီးႏွင့္ ရဟန္းသံဃာေကာင္းတုိ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာ အုိးမည္းသုတ္ေနတဲ့ ဒီဒုႆီလရွင္ရဟန္းေတြကုိ ပစၥည္းေလးပါး ေထာက္ပံ့ လွဴဒါန္းျခင္း မျပဳျခင္းျဖင့္ သာသနာေတာ္မွာ ဖယ္ရွားကာ သာသနာေတာ္ၾကီး သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေအာင္ ကူညီေဆာင္ရြက္ရာေရာက္ေသာ သာသနာျပဳသူေတာ္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလုိ႔ တုိက္တြန္းလုိက္ရပါတယ္။


-ဓမၼသုေတသီ(မႏၱေလး)

အလႉျမစ္​တား (၃)ပါး အႏၲရာယ္​


သူတစ္ပါး၏ အလွဴဒါနကုိ တားျမစ္သူအတြက္ အႏၲရာယ္ (၃) မ်ဳိးအလႉျမစ္​တား (၃)ပါး အႏၲရာယ္​
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ဘုရားရွင္ႏွင့္ ဝစ ၦပရိဗိုဇ္တို႔ ေဆြးေႏြးခန္း
(ဝစ ၦေဂါတၱသုတၱန္)[၂]
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
သူတစ္ပါး ေပးလွဴေနတာကို ပုဂၢိဳလ္ တစ္ေယာက္က တားျမစ္ တတ္တယ္။ ဒကာႀကီးေတြက လွဴခ်င္ရင္ ဒကာမႀကီး ေတြက ကန္႔ကြက္တယ္။ ဒကာမႀကီး ေတြက လွဴခ်င္ၿပီဆိုရင္ ဒကာႀကီးက ကန္႔ကြက္တယ္။ သားသမီး ေတြက လွဴခ်င္ရင္ မိဘေတြက ကန္႔ကြက္တယ္။ မိဘေတြက လွဴခ်င္ရင္ သားသမီး ေတြက ကန္႔ကြက္တယ္ စတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးပဲေနာ္။ သူတစ္ပါး ေပးလွဴေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ထိုေပးလွဴေနတဲ့ အလွဴဒါနကို လာၿပီး တားျမစ္တယ္။ အဲဒီ တားျမစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ဘာလုပ္တာလဲ?

အႏၲရာယ္ (၃)မ်ဳိး, ေဘးဥပါဒ္ (၃)မ်ဳိးကို ျပဳလုပ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္တယ္။ သူတစ္ပါး ေပးလွဴေနတဲ့ အလွဴဒါနတစ္ခုကို သြားၿပီး တားျမစ္ရင္ ဒီတားျမစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္သည္ အႏၲရာယ္ (၃)မ်ဳိးကို ျပဳလုပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဘုရားရွင္က ေဟာၾကား ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီ (၃)မ်ဳိးဆိုတာက ဘာေတြလဲ?

၁။ ဒါနကုသုိလ္၏ အႏၲရာယ္ ဒါနဆုိတာက လွဴခဲ့မယ္ ဆုိရင္ အလွဴရွင္ ဒါယကာမွာ ကုသိုလ္တရားေတြ တိုးပြားမယ့္ လုပ္ငန္း ျဖစ္တယ္။ အလွဴရွင္ ဒါယကာက လွဴဖြယ္၀တၳဳ ပစၥည္း တစ္ခုကို လွဴေတာ့မယ္ၾကံရင္ မလွဴဖို႔ရန္ ကန္႔ကြက္တယ္။ လွဴမယ္ဆိုတဲ့ အလွဴရွင္ အတြက္ ကုသိုလ္တရားေတြ ျဖစ္ဦးမလား? မျဖစ္ဘူး။ ကုသိုလ္ ေခၚတ႔ဲ ပုည= ေကာင္းမႈ ကိုယ္သိုလ္ တရားေတြ မျဖစ္ေပၚေအာင္ အႏၱရာယ္ ျပဳလုပ္ေနတဲ့ လုပ္ငန္း တစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ဒါက နံပါတ္ (၁)ေနာ္။ နံပါတ္ (၂) ကေတာ့ ဘာလဲ?

၂။ လာဘ္လာဘ၏ အႏၲရာယ္ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ရသင့္ ရထုိက္တဲ့ လာဘ္လာဘရဲ႕ အႏၲရာယ္ကိုလည္း ျပဳလုပ္ တတ္တယ္။ မဟုတ္ဘူး လား? ဟုတ္ေနတယ္ ေနာ္။ ဒါက နံပါတ္ (၂)။ နံပါတ္ (၃)က်ေတာ့ ဘာလဲ?

၃။ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိ တူးၿဖိဳေနသူ အဲဒီလို ကန္႔ကြက္ ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကို လွမ္းၾကည့္ေနာ္။ သူဟာ ေက်နပ္လို႔ ကန္႔ကြက္ တာလား, မေက်နပ္လို႔ ကန္႔ကြက္ တာလား? မေက်နပ္ဘူး။ မေက်နပ္တာမွာ သူ႕မွာ ေလာဘေၾကာင့္ မေက်နပ္တာလည္း ရွိခ်င္ရွိမယ္၊ ေဒါသေၾကာင့္ မေက်နပ္တာလည္း ရွိခ်င္ရွိမယ္၊ ဣႆာ, မစၦရိယေတြ ကိုယ့္ထက္သာ မနာလိုတဲ့ စိတ္ထားေတြ, ၀န္တိုတဲ့ စိတ္ထားေတြ ေၾကာင့္ မေက်နပ္တာလည္း ရွိခ်င္ ရွိမယ္ေနာ္။ ေလာဘ, ေဒါသ, ေမာဟ, ဣႆာ မစၦရိယစတဲ့ ဒီအကုသိုလ္ တရားေတြ ၀င္ၿပီး ေႏွာင့္ယွက္ ခံေနရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ မိမိကိုယ္ကို မိမိ ေရွးမဆြတည္းက မိမိ ဂုဏ္သိကၡာေတြ က်ဆင္း သြားေအာင္ ႀကိဳတင္ၿပီးေတာ့ တူးၿဖိဳ ေနတာပဲ။

သိပ္ေလာဘႀကီး တာပဲ၊ သိပ္ေဒါသႀကီး တာပဲ၊ သိပ္ေမာဟ ထူေျပာတာပဲ၊ သိပ္ၿပီးေတာ့ ဣႆာ, မစၦရိယေတြ မ်ားျပားတာပဲ စသည္ျဖင့္ ေဘးပုဂၢိဳလ္ ေတြက ေ၀ဖန္ၾကေတာ့မယ္။ မိမိမွာ ရွိရင္းစြဲျဖစ္တဲ့ သီလ, သမာဓိ, ပညာ ဂုဏ္သိကၡာ ေတြ အားလုံး က်ဆင္းသြားတာပဲ။ ဒီကိေလသာ လက္နက္ ေတြနဲ႔ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိ တူးၿဖိဳ ေနျပန္တယ္။ ဘယ္လို တူးၿဖိဳ တာလဲ? တူးတယ္ ၿဖိဳတယ္ဆုိတာ ဒကာႀကီးေတြ ၾကည့္စမ္းၾကည့္, တူးလို႔ရွိရင္ ဘာျဖစ္သြားလဲ? တြင္းက ဘာျဖစ္သြားလဲ? တူးေလ နက္ေလပဲ။ မိမိ နက္တဲ့ ေနရာကို ဆင္းသြားဖုိ႔ရန္ အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တူးၿဖိဳေနတာပဲ။ လက္နဲ႔ ယက္ၿပီးေတာ့ ေအာက္ကို ဆင္းေနတဲ့ ပုံစံပဲေနာ္။

ဒီေတာ့ သူတစ္ပါး ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ကို ကန္႔ကြက္ ႐ုံေလးနဲ႔ပဲ ဘာေၾကာင့္ ဒီလို လက္နဲ႔ယက္ၿပီး ေအာက္ကို ဆင္းရမလဲလို႔ ဒီလိုေတာ့ ေမးစရာ ရွိတယ္။ ေမးစရာရွိတဲ့ အခါက်ေတာ့ အေျဖကေတာ့ သူတစ္ပါး တို႔ရဲ႕ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ကို ကန္႔ကြက္ တားျမစ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ ေလာဘ, ေဒါသ, ေမာဟ စတဲ့ အကုသိုလ္ တရားေတြက နည္းပါးလို႔ ကန္႔ကြက္ တာလား, မ်ားျပားလို႔ ကန္႔ကြက္ တာလားလို႔ ေမးရင္ မ်ားျပားတဲ့ ထုထည္ေတြ ရွိတယ္ေနာ္။

အလွဴခံပုဂၢိဳလ္အေပၚမွာ မေက်နပ္လုိ႔ ေဒါသျဖစ္လုိ႔ ေဒါသကုိ အေျခခံ ၿပီးေတာ့ သို႔မဟုတ္ လွဴဖြယ္ ၀တၳဳ အေပၚမွာ တြယ္တာ တပ္မက္တဲ့ ေလာဘ ျဖစ္ေနလုိ႔ ေလာဘကို အေျခခံၿပီးေတာ့ ကန္႔ကြက္ ေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္, အလွဴေပးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ႏွစ္ဖက္လုံး အေပၚမွာ မေက်နပ္လို႔ ကန္႔ကြက္ ေနတာ လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ေနာက္တစ္ခု ကေတာ့ ဣႆာ = မလို မုန္းထားတဲ့ စိတ္ထား။ မစ ၦရိယ = ၀န္တိုတဲ့ စိတ္ထား ေတြေၾကာင့္ ကန္႔ကြက္ ေနတာေတြလည္း မျဖစ္ႏိုင္ ဘူးလား? ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ မာန = ကိုယ့္ထက္ သာသြားမွာ စိုးလို႔။ အလွဴရွင္က ဒီလိုလွဴလိုက္လို႔ ရွိရင္ ကိုယ္က နည္းနည္း လွဴႏုိင္တယ္။ သူက မ်ားမ်ား လွဴႏိုင္ေတာ့ ကုိယ့္ထက္သာ မနာလုိလုိ႔ မေက်နပ္လို႔ ကန္႔ကြက္ တာေတြလည္း မရွိႏိုင္ဘူးလား? ရွိႏိုင္တယ္။

အဲဒီလို ေလာဘ, ေဒါသ, ေမာဟ, ဣႆာ,
မစ ၦရိယ တရား ေတြကို တိုးပြားေအာင္ ျဖည့္က်င့္ ဆည္းပူး ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္သည္ မိမိကိုယ္ကို မိမိ တူးၿဖိဳ ေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္။ မိမိကိုယ္ကို မိမိ ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္ေနတ ဲ့ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို တူးၿဖိဳေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ လားရာ ဂတိသည္ ေကာင္းတဲ့ဂတိ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား? မျဖစ္ႏိုင္ ဘူးေပ့ါ။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)

#ဖားေအာက္ေတာရဆရာေတာ္
DATE:27.OCT.2016. AM.4:37
မဟာေဗာဓိနိဗၺာနပစၥေယာေဟာတု . . .
Bhikkhu's Venerable Rãja Dhamma

* သူငယ္ခ်င္း Robin Thet Naing ႏွင့္ သက္သတ္လြတ္စားျခင္း


၁. သူငယ္ခ်င္းေရးလာတဲ့ message.
သက္သတ္လြတ္စားတာ ကုသိုလ္ရပါသလား? ဆိုတဲ့ post ကို F.B ေပၚမွာ ေတြ႔လို႔ပါ။ က်ေနာ္၏ ေဆြးေႏြးခ်က္ကို ဖတ္ခ်င္လို႔ပါတဲ့။ အေတြးအေခၚတစ္ခုေပါ့၊ ဝိဝါဒကြဲစရာေလးေတြ စိတ္ဝင္စားလို႔ပါလို႔ ေျပာထားပါတယ္။

၂. အေျဖ။
ေရးထားတဲ့post က အ႐ွင္ဆႏၵာဓိက၏ " သက္သတ္လြတ္ႏွင့္ ကုသိုလ္စိတ္ " မွ ကူးယူေဖာ္ျပထားတယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ အားလံုးက အမွန္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေရးဟန္ က သူနည္းသူ႔ဟန္နဲ. ေရးထားသာျဖစ္ပါတယ္။ ကြဲျပားတဲ့အယူအဆ က်ေနာ့္မွာလည္းမ႐ွိပါဘူး။ အဘိဓမၼာသေဘာအရကလည္း သည္အတိုင္းပါပဲ။ အမ်ားသိေစရန္ က်ေနာ္ေရးဟန္နဲ. ထပ္မံတင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

၂.၁. ဥပနိႆယ ပစၥေယာ။
အစားအစာက လူတစ္ေယာက္ကို ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္၊ အကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ အားႀကီးေသာမွီရာအျဖစ္နဲ. အက်ိဳးျပဳနိဳင္တယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ေအာင္ႏွလံုးသြင္းၿပီးစားရင္း ကုသိုလ္ျဖစ္မယ္။ အကုသိုလ္ စိတ္ျဖစ္ေအာင္ ေကာင္းလိုက္တာ မေကာင္းဘူးလို.ႏွလံုးသြင္းရင္ အကုသိုလ္ျဖစ္မွာက ေသခ်ာပါတယ္။

၂.၂. အစားအစာသက္သက္ေၾကာင့္ေတာ့။
အစားအစာခ်ည္းသက္သက္က ကုသိုလ္လည္းမဟုတ္ဘူး၊ အကုသိုလ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အစားအစာဟာ အစားအစာပါပဲ။ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ဆိုတာ စိတ္ အစဥ္မွာျဖစ္လာတဲ့ ေဇာေတြကို ေျပာတာပါ။ စိတ္ထားရင္ထားသေလာက္ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္အား ေကာင္းၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
သတိခ်ပ္ရန္ - စိတ္သာအဓိကဆိုၿပီး ဘုရားကိုပန္းကပ္ရန္မလိုဘူး အမွိဳက္႐ွဳပ္သာ အဖတ္တင္တယ္၊ သစ္သီးအလံုးလိုက္ကပ္လည္းရတယ္လို.ဆိုေနၾကပါတယ္။ အေစ့ပါတဲ့အသီး၊ အၫြန္႔ပါတဲ့ ကန္စြန္းရြက္၊ အဆစ္ပါတဲ့ၾကံေတြ လိုမ်ိဳးကို ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ဖ်က္စီး ခြင့္ မ႐ွိတာေၾကာင့္ အပ္စပ္ေအာင္ျပဳလုပ္ၿပီးမွ ကပ္ရပါမယ္။ တနည္း " ကပၸိ " တယ္လို႔ေခၚပၚတယ္။ ပန္းကပ္တာလည္း ကုသိုလ္စိတ္နဲ.ကပ္ရင္ ကုသိုလ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

၂.၃. အသားစားရင္ အကုသိုလ္ရမယ္။
လူဝတ္ေၾကာင္မ်ားအေနျဖင့္ အစြန္း ၃ ပါးလြတ္ရင္ ဘယ္အသားငါးမဆို လြတ္လပ္ စြာ စားသံုးခြင့္႐ွိပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာေတာ့ လူ၊ ေခြး၊ ျမင္း၊ ဆင္၊ က်ား၊ က်ားသစ္၊ ျခေသၤ့၊ ဝံ၊ ေအာင္း၊ ေႁမြ တို.ရဲ႕ အသားမစားရပါဘူး၊ အ႐ိုး၊ အေရ၊ အေသြး၊ အေမြး၊ ဘာကိုမွ အသံုးမျပဳေကာင္းပါဘူး။ ဆင္စြယ္ပုတီး၊ စပါးႀကီးသည္းေျခေဆး သံုးရင္ အာပတ္ သင့္ၿပီး သံုးတိုင္း သံုးတိုင္း အကုသိုလ္တိုးပြားပါတယ္။

၂.၄. ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ျဖစ္ပံု။
သက္သတ္လြတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မလြတ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာဝနာပြားၿပီးစားရင္ ကုသိုလ္ ရမယ္။ ေကာင္းလိုက္တာ၊ မေကာင္းဘူး၊ ငံတယ္၊ ေပါ့တယ္ ေခ်းထူရင္ အကုသိုလ္ ရမယ္။ ငါက သက္သတ္လြတ္စားေနတာလို႔ ေမာ္ႂကြားရင္ အကုသိုလ္ရမယ္ ျဖစ္ပါတယ္။

၂.၅. အစြန္း ၃ ပါး။
ျမင္ျခင္း၊ ၾကားျခင္း၊ ယံုမွားျခင္းတို႔ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အသားငါးဟာ ငါ့အတြက္ ငါစားဖို႔ ရည္စူးၿပီး သတ္ထားတာကို ျမင္ခဲ့ရင္၊ ၾကား ခဲ့ရင္၊ ယံုမွားသံသယ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ပါဏာတိပါတကံထိုက္ၿပီး အကုသိုလ္ျဖစ္ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားမွာေတာ့ ကံထိုက္ရံုမက ဒုကၠဋ္အာပတ္ပါ သင့္ပါတယ္။

၂.၆. ဘာသာေရးအလုပ္မဟုတ္။
သက္သတ္လြတ္စားတာသည္ ဘာသာေရးအလုပ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကုသိုလ္ ရေၾကာင္း တရား ၁၀ ပါးထဲမွာ မပါပါဘူး။

၂.၇. ဆရာေတာ္ႀကိးမ်ား အဆိုအမိန္႔။
မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး
- သက္သတ္လြတ္စားေနသူေတြဟာ အေတာ္ဝဋ္ႀကီးတဲ့သူေတြပဲ။

ဓမၼဒူတ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး။
- ဝဋ္ေႂကြး႐ွိလို. အငတ္ခံရတာ သနားေတာ္မူပါတယ္တဲ့။

ဆရာေတာ္ ဦးသီလ။
- ရဟႏၱာလို. နံမည္ႀကီးတဲ့ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက သူနဲ.အတူတူ သက္သက္လြတ္ စားမယ္ ဆိုတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးကို " သြားနာသက္သာလို႔စားေနတာပါ၊ ကုသိုလ္ျဖစ္က်င့္ေနတယ္လို႔မထင္ပါနဲ႔တဲ့ "

အျခားဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား။
- အနာေရာဂါနဲ႔ က်န္းမာေရးေၾကာင့္ ဘုဥ္းေပးၾကတာပါ။ ကုသိုလ္ရလို႔ ဘုဥ္းေပးၾက တာမဟုတ္ပါဘူး။

၂.၈. ျမတ္စြာဘုရား၏ ေဟာၾကားခ်က္။
- အသားငါး ေ႐ွာင္တာသူေတာ္ေကာင္းအက်င့္လို. ယူဆရင္ မိစၦာဒိ႒ိ ျဖစ္ေၾကာင္း အာမဂႏၶသုတၱန္မွာ ေဟာၾကားထားပါတယ္။

ေလးစားစြားျဖင့္
သန္းဝင္း

"ကိုယ့္ကိုကိုယ္မွ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္မထားရင္ ဘယ္သူကမွ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားႏိုင္မွာမဟုတ္"


မင္းဒုကၡေရာက္ေနတာေတာင္ မကူညီရေကာင္းလားလို႔ ေဒါသမထြက္ပါနဲ႔..
ဘယ္သူကမွ မင္းကိုကူညီဖို႔ တာဝန္ရွိမေနပါဘူး..

မင္းရဲ႕အခက္အခဲေတြ အက်ပ္အတည္းေတြကို
အလိုက္တသိနဲ႔ နားမလည္ရေကာင္းလားလို႔
အျပစ္မတင္ခ်င္ပါနဲ႔..
ဘယ္သူကမွ မင္းကိုနားလည္ေပးဖို႔ လူလာျဖစ္ေနၾကတာမဟုတ္ဘူး

မင္းအထီးက်န္တယ္ အေဖာ္မျပဳရေကာင္းလားလို႔
မနာက်ည္းလိုက္ပါနဲ႔..
မင္းေလ်ွာက္ေနတဲ့လမ္းမွာ
မိသားစုေကာင္း/မိတ္ေဆြရင္း/အေဖာ္မြန္စစ္
ပါခ်င္ပါလာမယ္ မပါခ်င္မပါဘူး..
လမ္းခုလတ္က လွည့္ထြက္သြားတာလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္..
ေသခ်ာတာက ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့လမ္း
ကိုယ္တိုင္ဆုံးေအာင္ ဆက္ေလ်ွာက္ရမွာပဲ..

ဂရုစိုက္မယ့္သူရွိရင္ ဂရုစိုက္ခံလိုက္..
ဘယ္သူမွမရွိဘူးလား ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂရုစိုက္..
ခ်စ္ေပးမယ့္သူရွိရင္ အခ်စ္ခံလိုက္..
မခ်စ္ေတာ့ဘူးလား လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္..

သူတစ္ပါးစိတ္ႏွလုံးအိမ္ထဲမွာ ေနရာတစ္ခုရဖို႔ဆိုတာ
မင္းေတာင္းဆိုလို႔ မရဘူး..
တစ္ဖက္က ေပးသေလာက္ပဲ မင္းေနရမယ္..
ေက်နပ္တာ မေက်နပ္တာ မင္းကိစၥပါ..
ဘယ္သူကမွ မင္းခံစားခ်က္ကို ေမးေနမွာမဟုတ္ဘူး..

ဒါေတြဟာ သမားရိုးက်ျဖစ္စဥ္ေတြေလ..
ေထြေထြထူးထူး ေၾကကဲြမေနနဲ႔..
ကိုယ့္ကိုကိုယ္မွ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္မထားရင္
ဘယ္သူကမွ မင္းစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားႏိုင္မွာမဟုတ္..

credit:NPK13@Vodka

"ရုပ္လွခ်င္ရင္ ဂုဏ္ေတာ္ပြားပါ..."


တစ္ကယ္ေတာ့ ဂုဏ္ေတာ္ပြားရင္ စိတ္ခ်မ္းသာရံုတင္ မကပါဘူး။
ရုပ္ကိုလည္းလွေစတာပါ။ ဂုဏ္ေတာ္ကို ေန႔စဥ္ပြားေနရင္ စိတ္သေဘာထားေတြ မြန္ျမတ္လာမယ္။ စိတ္သေဘာထားေတြ မြန္ျမတ္လာရင္ စိတ္သေဘာထားေတြ ေျပာင္းလဲၾကည္လင္လာမယ္။ စိတ္သေဘာထားေတြ ေျပာင္းလဲၾကည္လင္လာရင္ ေသြးသားေတြပါ ေျပာင္းလဲၾကည္လင္လာေတာ့တာပါ။ ေသြးသားေတြေျပာင္းလဲၾကည္လင္လာတဲ့အတြက္ မ်က္နွာရုပ္အဆင္းပါ ေျပာင္းလဲၾကည္လင္လာေတာ့တာပါ....။

ရုပ္ကိုလွလို ဂုဏ္ေတာ္ကို ပြားကိုပြားရမယ္....

ဆိုလိုတာက ဂုဏ္ေတာ္နဲ႔ ကိုယ့္ရုပ္ကိုေျပာင္းလဲယူလို႔ရပါတယ္။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိဝံသက တပည့္ေတြကို ေျပာျပထားတာရိွပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားက သူ႔ဘဝမွာ တစ္ဘဝတည္းနဲ႔ ရုပ္သံုးမ်ိဳး ထြတ္ေနပါတယ္တဲ့။ 

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ပထမအ႐ြယ္ ဆရာေတာ္ဘုရား ရဟန္းငယ္ငယ္ဘဝအသက္ ၂၀ အ႐ြယ္ထိ မ်က္နွာကၾကည္ၿပီးခ်ိဳေနပါတယ္တဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ ေနလာရင္း ေနလာရင္း အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ဘဝမွာ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ မိဘေတြက စီးပြားေရးေတြ ေလ်ွာက်ဆံုးရံႈးကုန္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕မိဘေတြကို ပတ္ဝန္းက်င္ကခပ္တင္းတင္း
ခပ္ထန္ထန္ ဆက္ဆံလာပါတယ္။ မိဘေတြကို ဆက္ဆံရံုတင္မကပါဘူး ဆရာေတာ္ဘုရားကိုပါ ခပ္တင္းတင္း ဆက္ဆံလာပါတယ္။
တစ္ဆင့္တတ္ၿပီး သီတင္းသံုးေဖာ္ေတြကပါ ဆရာေတာ္ဘုရားကို
စီးစီးပိုးပိုး ဆက္ဆံလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဆရာေတာ္ဘုရားကလည္း မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ မ်က္နွာကိုခပ္ထန္ထန္ တည္ထား တင္းထားလိုက္ပါတယ္တဲ့...။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ မ်က္နွာေတာ္ကအၿမဲတမ္း တင္းေနပါေတာ့တယ္...။

ဒီလိုနဲ႔ ေနလာရင္း ေနလာရင္း အသက္အ႐ြယ္ေလးလဲရလာေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားက သူ႔မ်က္နွာေလးကို ျပန္ၾကည့္ၿပီး "ဟယ္ ငါ့မ်က္နွာကတင္းေနတာပဲ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ငါ့ရဲ႕ ဥပဇ်ၥာယ္ဆရာျဖစ္တဲ့ စစ္ကိုင္းမဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ဘုရားက ဗုဒါၶႏုသတိဘာဝနေတြ ပြားမ်ားၿပီးေတာ့မွ မ်က္နွာၾကည္လင္လာေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္။ ငါလည္းပဲ ဗုဒၶႏုႆတိ ဘာဝနာပြားၿပီးေတာ့မွ မ်က္နွာၾကည္လင္ေအာင္ ျပန္လုပ္အံုးမွပဲ "လို႔ဆိုၿပီး ဗုဒါၶႏုႆတိကို ပြားလည္းပြားေရာ မ်က္နွာက ျပန္ၾကည္ၿပီး ဝင္းလာခဲ့တယ္...။

ဘဝတစ္ခုထဲမွာ ပထမအ႐ြယ္မွာ မ်က္နွာကခ်ိဳေနတယ္။ ဒုတိယအ႐ြယ္မွာ မ်က္နွာကတင္းလာတယ္။ တတိယအ႐ြယ္မွာ မ်က္နွာကျပန္ခ်ိဳလာတယ္။ ျပန္ၿပီးေတာ့ ၾကည္လာတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားက ကိုယ္တိုင္ေျပာျပထားတာပါ...။ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြကို သတိထားၾကည့္ရင္ သိသာပါတယ္။ သက္ေတာ္ငယ္ငယ္ကပံုဆိုရင္ မ်က္နွာကခ်ိဳေနပါတယ္။ သက္ေတာ္အလယ္အလတ္ဆိုရင္ မ်က္နွာကတင္းေနပါတယ္။
သက္ႀကီးပိုင္း ေရာက္လာေတာ့ ဆရာေတာ့္မ်က္နွာေတာ္က ခ်ိဳၿပီးေတာ့ၾကည္လင္ေနပါတယ္။ မ်က္နွာေတာ္ျမင္လိုက္ရတာနဲ႔ စိတ္ကိုေအးခ်မ္းသြားေတာ့တာပါ။ ေညာင္ပင္ေအာက္မွာ ပလႅင္ေခြထိုင္ၿပီး ရိုက္ထားတဲ့
ဓာတ္ပံုဆို ျမင္ရသူတိုင္း စိတ္ေအးခ်မ္းသြားၾကတာပါ။ ဆရာေတာ္ဘုရားက ဂုဏ္ေတာ္ပြားၿပီး မ်က္နွာကို ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္။ ဂုဏ္ေတာ္ပြားရင္ ရုပ္လွေစတယ္ဆိုတာ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ သာဓကတစ္ခုပါ။ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ မ်က္နွာေတာ္ကိုၾကည့္ရင္သိနိုင္ပါတယ္....။

ေနာက္ ဝိပႆနာအေျခခံသမာဓိကို ရေစတယ္ဆိုတာက ဂုဏ္ေတာ္ပြားရင္ ဥပစာရ သမာဓိထိ ရပါတယ္။ ခဏိက သမာဓိရရင္ပဲ ဝိပႆနာတရားအားထုတ္လို႔ ရၿပီးဆိုေတာ့ ဥပစာရ သမာဓိဆို အထူးေျပာစရာမလိုေတာ့ပါဘူး...။ ပ္ိုလို႔ေတာင္ေကင္းပါေသးတယ္...။
ဝိပႆနာတရား အားထုတ္သူေတြအတြက္လည္းပဲ အလိုအပ္ဆံုး ဝိပႆနာအေျခခံ သမာဓိကို ရသြားေတာ့တာပါ... ။  ။

ဆရာေတာ္အ႐ွင္ရာဇိႏၵ (ရေဝႏြယ္-အင္းမ)

"သင့္အလုပ္ထဲမွာမေပ်ာ္ရင္ ဒါေလးဖတ္ၾကည့္ပါ..."


စကၤာပူမွာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဟာ သူ႔အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အၿမဲညီးညဴေလ့ရွိတတ္တယ္။ အလုပ္ပါးေတာ့လဲ ပ်င္းလိုက္တာတဲ့။ အလုပ္မ်ားေတာ့လဲ ပင္ပန္းလိုက္တာတဲ့။ အထက္ကအုပ္ခ်ဳပ္သူကလဲ သူ႔ကိုအၿမဲတမ္း အျပစ္ရွာေလ့ရွိတယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ အလုပ္သြားခ်င္စိတ္မရွိလို႔ သူဟာ ေနမေကာင္းျဖစ္တာ မဟုတ္ေပမဲ့လဲ မၾကာခနေဆးခြင္႔ MC ယူၿပီး အလုပ္နားေလ့ရွိတယ္။ အၿမဲညီးေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းကို တေန႔မွာ ဖတ္ဖူးတဲ့ပံုျပင္ေလးတခုကို ေျပာျပပါတယ္။ ဒီပံုျပင္ေလးကို တခ်ိဳ႕လဲျကားဖူးမွာပါ။.

ပံုျပင္ေလးက....
လူတေယာက္ဟာ တေန႔မွာ အေဆာက္အအံုတခုေဆာက္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ေက်ာက္တံုးႀကီးေတြကို ေဆာက္ေနတဲ့ အေဆာက္အအံုရဲ႕ နံရံမွာသံုးဖို႔ ေက်ာက္တံုးေသးေတြရေအာင္ (၁၀) ေပါင္ တူျကီးေတြနဲ႔ ထုခြဲေနတဲ့ အလုပ္သမား ၃ ေယာက္ကို ေတြ႔တယ္။

ပထမလူက အလုပ္ထဲမွာစိတ္ေပ်ာ္ပံုမရပါဘူး။ တာဝန္ေက်ပဲ ေက်ာက္တံုးကို ထုခြဲရင္း အလုပ္ဆင္းအိမ္ျပန္ဖို႔ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္က်န္သလဲဆိုၿပီး အလုပ္ခြင္က တိုင္ကပ္နာရီကို မၾကာခနၾကည့္ေနတယ္။ ေစာေစာကလူက သူ႔ကို ဘာလုပ္ေနတာလဲလို႔ ေမးၾကည့္တယ္။ သူက "ဒီေသာက္ေက်ာက္တံုးႀကီးကို ခြဲေနရတာေပါ့ဗ်ာ။ ပိုက္ဆံရလို႔သာလုပ္ေနရတာ အကိ်ဳးလဲမရွိ ပင္ပန္းလိုက္တာလဲလြန္ေရာဗ်ာ။ တေန႔တေန႔ အလုပ္ဆင္းမဲ့အခ်ိန္ပဲ ေမ်ာ္ေနရတယ္ဗ်ိဳ႕" တဲ့။

ဒုတိယလူကေတာ ေက်ာက္တံုးႀကီးကို ႀကိဳးစားပမ္းစားထုခြဲေနတယ္။ ဟိုလူက သူ႔ကိုလဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲလို႔ ေမးျပန္တယ္။ သူက "က်ေနာ္ဒီေက်ာက္တံုးႀကီးကေန ေက်ာက္တံုးအငယ္ေတြျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနတာပါ။ ခြဲလို႔ရတဲ့ေက်ာက္တံုးေတြကို အခုေဆာက္ေနတဲ့ အေဆာက္အအံုနံရံမွာ သံုးဖို႔ေပါ့ဗ်ာ" တဲ့။

တတိယလူက်ေတာ့ ေက်ာက္တံုးႀကီးကိုခြဲလိုက္တယ္။ ရလာတဲ့ေက်ာက္တံုးေလးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္တယ္။ သူလိုခ်င္တဲ့အရြယ္ရေအာင္ ႀကိဳးစားပန္းစားထပ္ခြဲေနတယ္။ လိုခ်င္တဲ့အရြယ္နဲ႔ပံုစံရသြားရင္ အဲဒါေလးေတြၾကည့္ၿပီး သူဟာ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးေနတယ္။ ေစာေစာကလူက ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ကိုလဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲေမးေတာ့ သူကခုလိုျပန္ေျဖတယ္။

"က်ေနာ္ ကမာၻေပၚမွာ အလွဆံုးဟိုတယ္ႀကီးတခု ေဆာက္ေနတာဗ်" တဲ့။

အလုပ္တမိ်ဳးထဲ အတူတူလုပ္ၾကတဲ့ အလုပ္သမား ၃ ေယာက္ဟာ အလုပ္ေပၚ ခံယူခ်က္စိတ္ဓါတ္ (attitude) က်ေတာ့ မတူၾကျပန္ဘူး။
ပထမလူဟာ သူ႔အတြက္ အလုပ္သာလုပ္ေနရတာ စိတ္မပါဘူး။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနတယ္။ ငရဲက်ေနတယ္လို႔ထင္ေနတယ္။ စိတ္မပါဘူး။ မတတ္သာလိုသာ ဒီအလုပ္ကိုလုပ္ေနရတာဆိုၿပီး စိတ္ဆင္းရဲေနတာေပါ့။

ဒုတိယလူကေတာ့ အလုပ္ကို ႀကိဳးစားပမ္းစား လုပ္ပါတယ္။ တေန႔အလုပ္တေန႔ၿပီးေအာင္ တာဝန္ေက်ပြန္ေအာင္ လုပ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔မွာ အနာဂတ္အတြက္ ဘာေမ်ာ္မွန္းခ်က္မွမရွိဘူး။ စက္႐ုပ္တခုလိုပါပဲ။

တတိယလူက်ေတာ့ ေစာေစာက လူ ၂ ေယာက္လို မဟုတ္ဘူး။ သူ႔အလုပ္ကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္။ အလုပ္ကို ေကာင္းတာထက္ပိုေကာင္းေအာင္ အၿမဲႀကိဳးစားေနတယ္။ သူလုပ္လိုက္တဲ့ ေက်ာက္တံုးေလးေတြေၾကာင့္ မၾကာခင္မွာ ကမာၻေပၚမွာ အလွပဆံုးဟိုတယ္ႀကီး ေပၚေပါက္လာမယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနတယ္။ သူဟာ အနာဂတ္ကို ေတြးျမင္ၾကည့္တတ္သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာအလုပ္ခြင္ထဲမွာ အၿမဲတမ္း စိတ္ဓါတ္တက္ၾကြ လန္းဆန္းေနတယ္။ လူတိုင္းဟာ အသက္ရွင္ေနသေရြ႕ မိမိနဲ႔မိသားစုအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနၾကရမွာပါ။

ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ျဖစ္ျဖစ္ ဝန္ထမ္းဘဝနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္တခုေတာ့ လုပ္ကိုလုပ္ေနၾကရမွာပါ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္အေပၚခံယူထားတဲ့ attitude ဟာ ေစာေစာကေျပာတဲ့ အလုပ္သမား ၃ ေယာက္ ထဲက ဘယ္နဲ႔တူေနသလဲဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ပဲ အသိဆံုးပါ။

မိမိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ေနဘူးဆိုရင္ အလုပ္ထြက္လိုက္ၿပီး ေပ်ာ္မဲ့အလုပ္သစ္ရွာလိုက္ပါ။ အဲလိုမွလုပ္လို႔မရဘူးဆိုရင္ တတိယလူလို အလုပ္အေပၚမွာထားတဲ့ ခံယူခ်က္သေဘာထား (attitude) ကို ေျပာင္းလဲလိုက္ပါ။ မိမိလက္ရွိအလုပ္ကို စိတ္ဝင္းစားလာေအာင္ ငါဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ အလုပ္ေတြမ်ားမ်ားနဲ႔ ျမန္ျမန္ၿပီေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ငါ့အလုပ္ေၾကာင့္ ကုမၸဏီမွာ ဘာအက်ိဳးရွိသြားမလဲ စတာေတြေပါ့။ တခုသိေစခ်င္တာက အလုပ္ထဲမေပ်ာ္တဲ့လူဟာ အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေျပတတ္ဘူး။ အလုပ္ထဲကစိတ္မခ်မ္းသာမႈဟာ အိမ္ထဲ ကူးစက္တတ္တာကိုး။ စိတ္မခ်မ္းသာတဲ့လူဟာ အသက္လဲတိုတတ္ၾကပါတယ္။

Credit: Thein Pe
Posted by lutawlupyaw

ဆင္းရဲသားေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း


ဟိုး တစ္ခ်ိန္က အရမ္းကို ဆင္းရဲတဲ့လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္…သူ႔ကို အရမ္းခ်မ္းသာတဲ့လူတစ္ေယာက္ကေတြ႕တာ့ သနားၿပီး သူ႔ကိုို ႀကီးပြားလာေအာင္ ကူညီခ်င္စိတ္ေတြေပၚလာတယ္…သူေဌးက သူ႔ကို ႏြားတစ္ေကာင္လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္… သူ႔ကို လယ္ယာထြန္ယက္ဖို႔ ေသခ်ာမွာခဲ့တယ္…အခုခ်ိန္မ်ိဳးေစ့ ႀကဲထားၿပီး ေကာင္းေကာင္းထြန္ယက္ရင္ ဒီႏွစ္ကုန္ရင္ ဆင္းရဲတယ္ ဆိုတဲ့စကားလံုးနဲ႔ ေ၀းေ၀းခြာႏိုင္ေတာ့မွာပါလို႔ ေျပာခဲ့တယ္…

ဒီသူဆင္းရဲေလးကေတာ့ အစပိုင္းမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္နဲ႔ တက္တက္ၾကြၾကြလုပ္ရွာတယ္…ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာလိုက္ဘူး… ႏြားက ျမက္စားတယ္… လူက ထမင္းစားတယ္…ျဖတ္သန္းရတဲ့ဘ၀က အရင္ကထက္ေတာင္ခက္ခဲေနေသးတယ္…သူဆင္းရဲေလးက ျပန္စဥ္းစားတယ္…ႏြားကို ေရာင္းလိုက္ၿပီး ဆိတ္တခ်ိဳ႕၀ယ္လိုက္ရင္ေကာင္းမယ္…

တစ္ေကာင္ကို အရင္သတ္စားလိုက္ၿပီး က်န္တာေတြကို ဆက္ေမြးထားလိုက္မယ္… ဆိတ္ကေလးေတြေမြးလာလို႔ ႀကီးလာရင္ ျပန္ေရာင္းစားလုိ႔ရတယ္… ဒါလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး အျမတ္ရႏိုင္တယ္…သူဆင္းရဲေလးရဲ႕ အစီအစဥ္ကလဲ အထေျမာက္လိုက္ပါတယ္… ဆိတ္တစ္ေကာင္ဘဲ သတ္စားလိုက္တယ္…

ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆိတ္ကလဲ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ကေလးမေမြးႏိုင္တာနဲ႔ မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ဆိတ္ေနာက္တစ္ေကာင္သတ္စားလိုက္တယ္…သူျပန္စဥ္းစားတယ္… ဒီတိုင္းဆို မျဖစ္ေတာ့ဘူး… ဆိတ္ကိုလဲ ေရာင္းပစ္လိုက္ၿပီး ၾကက္၀ယ္လိုက္ရင္ေကာင္းမယ္… ၾကက္ က ဥဥတာပိုျမန္တယ္… ၾကက္ဥကေန ၀င္ေငြ ခ်က္ခ်င္းရႏိုင္တယ္… ဒါဆိုရင္ ငါလဲ နည္းနည္းေခ်ာင္သြားလိမ့္မယ္…

သူစီစဥ္းထားတဲ့ အတိုင္း အထေျမာက္သြားျပန္တယ္… ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ ဘ၀ကေျပာင္းလဲမႈမရွိဘူး… ခက္ခဲလာျပန္ၿပီ… ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ မေနႏိုင္ဘဲ တစ္ေကာင္ သတ္မိျပန္တယ္… ဒီလိုနဲ႔ေနာက္ဆံုး ၾကက္တစ္ေကာင္ဘဲ က်န္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဓာတ္က်သြားတယ္…

သူ ျပန္စဥ္းစားတယ္… ႀကီးပြားဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး… ၾကက္ကို ေရာင္းၿပီး အရက္၀ယ္ေသာက္တာဘဲ ေကာင္းပါတယ္… ဗိုက္ထဲ အရက္၀င္သြားရင္… အေတြးထဲကို အေနာက္အယွက္ မ၀င္ေတာ့ပါဘူးေလ…ႏွစ္ကုန္လို႔ သူ႔ကိုကူညီခဲ့တဲ့ သူေဌး သူ႔ဆီကို ျပန္ေရာက္လာတယ္…

ျပန္ေတြ႕လိုက္တာကေတာ့ အရက္ေလးတျမည္းျမည္းနဲ႔ မူးေနတဲ့ သူကိုေတြ႕လိုက္တယ္…ႏြားကလဲ မရွိတာၾကာေရာ္ေပါ့… အိမ္ကလဲ စုတ္ျပတ္ၿမဲ စုတ္ျပတ္ေနတယ္…သူေဌးက သူ႔ေရွ႕မွာ ရွိတဲ့ ျမင္ကြင္းကိုေတြ႕ေတာ့ သက္ျပင္းခ်လိုက္ၿပီး ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ လွည့္ထြက္သြားလိုက္တယ္…

သူဆင္းရဲေလးကေတာ့ ဆင္းရဲၿမဲ ဆင္းရဲေနတယ္…ဆင္းရဲတဲ့လူ အမ်ားစုမွာလဲ အိပ္မက္ဆိုတာ ရွိခဲ့တယ္… အခြင့္အေရးဆိုတာလဲ ႀကံဳခဲ့တယ္… ႀကိဳးလဲ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္… ဒါေပမဲ့ တစိုက္မက္မက္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲလာတယ္…
စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ႀကီးတစ္ေယာက္သူေအာင္ျမင္တဲ့လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ကို ေျပာခဲ့ဖူးတယ္…

“ပိုက္ဆံ မရွိတဲ့အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ထိဘဲ ခက္ခဲေနပါေစ ရင္းႏွီးထားတဲ့ေငြနဲ႔ စုထားတဲ့ေငြကို မထိမိပါေစနဲ႔ဖိအားက မင္းကို ေငြရွာဖို႔ နည္းလမ္းသစ္ေတြေပးႏိုင္တယ္… အေၾကြးရွင္းဖို႔ တြန္းအားေပးႏိုင္တယ္… ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေလးတစ္ခုပါတဲ့…”

http://kanaung.net/post-no-1541
Shared from နည္းစနစ္က်က် အေတြးအေခၚ
Photo Credit to: Original Uploader

ကေလးကို မဆိုးေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းျပဳစုနည္း


ကေလးဆိုးေလးလို႕ဆိုလိုက္တာနဲ႕ မ်က္စိထဲ တန္းျမင္တာက ကစားစရာေတြ တအိမ္လံုးအျပည့္နဲ႕ ျပည့္စံုတဲ့ကေလးမ်ိဳးျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ဆိုးေစတာဟာ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားျခင္းေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး။ ထိန္းေက်ာင္းျပစုနည္း လြဲမွားေနလို႕ ျဖစ္ပါတယ္။

ကေလးဆိုးေတြဟာ အလိုၾကီးျပီး တကိုယ္ေကာင္းဆန္ကာ ဆင္ျခင္တံုတရား နည္းပါးပါတယ္။ သူတို႕ကို အလိုလိုက္တာဟာ ထိန္းရပိုလြယ္သေယာင္ထင္ ရေပမဲ့ သူတို႕လိုခ်င္တာဟူသမွ်ကို ရပါမ်ားရင္လည္း အထီးက်န္ဆန္ သြားျပီး ေလာကကို သံသယမ်ားလာတတ္ပါတယ္။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ သူတို႕လိုခ်င္တာရဖို႕ ႏြဲ႕ဆိုးဆိုးျပီးေတာင္းေနက်ဆိုေတာ့ သူမ်ားက ေပးတဲ့ အခါမွာေက်းဇူးတင္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိေတာ့ ပဲ ေမတၱာတရားကို မခံစားတတ္ေတာ့ပါဘူး။ မတင္းတိမ္မေရာင့္ရဲတတ္ျခင္းဟာ ကေလးရဲ႕စိတ္ကို ပင္ပန္းေစတာေၾကာင့္ ကေလးကို အလိုလိုက္လြန္းျခင္းဟာ ၾကီးျပင္းလာတဲ့ အခါ ဘ၀မွာရင္နာစရာေတြပိုမိုခံစားရေအာင္ လုပ္သလိုျဖစ္ေနပါတယ္။

မိဘေတြအေနျဖင့္ မိမိကေလးကို ဆိုးတဲ့အေျခအေနမေရာက္ေအာင္ အလုိမလိုက္ပဲ ထားဖို႕လည္း ခက္ခဲတတ္သျဖင့္ ကေလးဆိုးတစ္ဦးျဖစ္လာေစ တဲ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကို မိဘမ်ားေရွာင္ရွားႏိုင္ဖို႕ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။

(၁) ကေလးရဲ႕ ဆႏၵတိုင္းကို နံပတ္ (၁)ထားျပီးျဖည့္ဆည္းေပးျခင္း

ကေလးရဲ႕ ဆႏၵတိုင္းကို တေလာကလံုးမွာ အေရးၾကီးဆံုးလို သေဘာထားျပီး လုိုက္ေလ်ာေပး တာဟာ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးက သူ႕အလိုကို ျဖည့္ေပးရမယ္လို႕ မွားယြင္းမွတ္ယူလာေစပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူတပါး (မိသားစုအပါအ၀င္)ရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ေတြ ဆႏၵေတြကို မျမင္တတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကေလးေတြဟာ ေလာကမွာ အေပးအယူဆိုတာ ရွိေၾကာင္း သိဖို႕လိုအပ္ပါတယ္။ ယူရတာပဲမ်ားျပီး ေပးဖို႕မတတ္ေတာ့တဲ့အခါ ေပးဆပ္ျခင္းမွ ရရွိတဲ့ပီတိကို မခံစားဖူးတာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္လြယ္တတ္ ပါတယ္။

(၂) ကေလးရဲ႕ ေကာင္းတဲ့အျပဳအမူေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈမိျခင္း

မိဘေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကေလးေတြ ေအးေဆးတိတ္ဆိတ္စြာ ကစားေနၾကခ်ိန္ေတြ၊ ျပႆနာမရွာခ်ိန္ေတြမွာ ခ်ီးက်ဴးစကား မဆိုမိတတ္ၾကပါဘူး။ ဆူညံတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သူတို႕ကို ျပစ္တင္ေျပာဆိုခဲ့သလိုပဲ တိတ္ဆိတ္လိမၼာစြာ ကစားေနခ်ိန္မွာလည္း မပ်က္မကြက္ ခ်ီးက်ဴးစကားေျပာေပးပါ။ ေကာင္းတဲ့အျပဳအမူတစ္ခုခု လုပ္တိုင္းလည္း မျဖစ္မေန ခ်ီးမြမ္းေပးပါ။

(၃) မေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြကို မေတာ္တဆမွားယြင္း အေလးထားမိျခင္း

တခ်ိဳ႕မိေတြဟာ ကေလးေတြလိမၼာေနခ်ိန္မွာ သတိမျပဳမိတတ္ေတာ့ ကေလးေတြက ဆူပူေအာ္ဟစ္ျခင္းျဖင့္ ဂ႐ုစိုက္ခံရေအာင္ ျပဳလုပ္တတ္ပါတယ္။ ကေလးကို လိမၼာေနခ်ိန္ခ်ီးက်ဴးျခင္းကို မပ်က္မကြက္ျပဳလုပ္ပါက ကေလးက လိမၼာဖို႕ ပိုၾကိဳးစားမွာျဖစ္ျပီး မလိမၼာတဲ့အခ်ိန္ အလိုလိုက္ျခင္းက ပိုမိုဆိုးတဲ့ကေလးျဖစ္လာေစပါတယ္။

(၄) ကေလးအတြက္ စည္းကမ္းေတြကို ေသခ်ာခ်မွတ္ေပးဖို႕ ပ်က္ကြက္ျခင္း

အျပဳအမူေကာင္းေတြကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းေတြကို ေသခ်ာခ်မွတ္ မထားဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကေလးဆိုးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မိဘျဖစ္ဖို႕ အမ်ားၾကီး နီးစပ္ေနပါျပီ။ ကေလးဆိုတာ သဘာ၀အတိုင္း လိမၼာမလာႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အျပဳအမူေကာင္းေတြကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းေတြကို ေသခ်ာခ်မွတ္ျပီး ဆုေပး ဒဏ္ေပးစနစ္နဲ႕ ျပဳျပင္ထိန္းေက်ာင္းသင့္ပါတယ္။

(၅) စည္းကမ္းခ်မွတ္ထားတဲ့အတိုင္း တိတိက်က်မေဆာင္ရြက္ျခင္း

ကေလးကို မလုပ္ဖို႕တားျမစ္ထားတာေတြကို ကေလးက လုပ္တဲ့အခါ သတိမျပဳမိလိုက္ျခင္း၊ မအားလပ္သျဖင့္ အေထြအထူးမေျပာမိလိုက္ျခင္းတို႕ မျဖစ္သင့္ပါ။ ကေလးကို တားျမစ္ထားတဲ့ အရာကိုလည္း မိသားစုထဲတျခားသူ တစ္ဦးဦးက ကေလးေရွ႕မွာ ျပဳလုပ္ျခင္းကို ခြင့္မျပဳသင့္ပါ။ ဥပမာ စားစရာကုိ မေဆာ့ဖို႕ ကေလးကိုေျပာထားျပီးမွ သူ႕အထက္အၾကီးေလးက စားစရာ ကိုေဆာ့ေနတာ သတိမျပဳမိလိုက္ပဲ ကေလးက ေတြ႔ျမင္သြားျခင္းဟာ စည္းကမ္းကို ေဖာက္ဖို႕ တြန္းအားလိုျဖစ္ေနပါတယ္။

(၆) ကေလး မလုပ္ခ်င္တာကို အတင္းလုပ္ခို္င္းျခင္း

မိမိလုပ္ေစခ်င္တာကို မလုပ္ရင္ သၾကားလံုးမေကၽြးဘူးဆိုျပီး ျပစ္ဒဏ္ သတ္မွတ္တာဟာ ကေလးေတြအတြက္ အထိေရာက္ဆံုးပါပဲ။ ကေလးကို ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အတင္းစားခိုင္းတဲ့အခါ ေထြးထုတ္တာ၊ ပါးစပ္ပိတ္ ထားတာတို႕ ျပဳလုပ္ရင္ မိဘေတြ အခက္ၾကံဳရျပီေပါ့။ ဒီေတာ့ ကေလးနဲ႕႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္မလုပ္ပဲ ဟင္းရြက္ေၾကာ္တစ္ပန္းကန္ စားရင္ ေခ်ာကလက္တစ္ခုေပးမယ္လို႕ ကမ္းလွမ္းျခင္းျဖင့္ အႏိုင္ရႏိုင္ပါတယ္။

(၇) အျပစ္လုပ္တဲ့အခါ ကာကြယ္ေပးျခင္း

ကေလးက အျပစ္တစ္ခုခုလုပ္တဲ့အခါ ကာကြယ္မေပးပဲ ေသခ်ာေမးျမန္းျပီး ဆံုးျဖတ္ပါ။ အဲလိုလုပ္ဖို႕ ပ်က္ကြက္ပါက ကေလးဟာ မိမိလုပ္တဲ့အျပစ္ကို သူမ်ားအေပၚပံုခ်တတ္သူ အျဖစ္ၾကီးျပင္းလာႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္တဲ့အျပစ္ကို ကိုယ္ခံယူရမွာျဖစ္ေၾကာင္း သင္ၾကားေပးျပီး တကယ္လုပ္မလုပ္ ေစာင့္ၾကည့္အကဲခတ္ျခင္းျဖင့္ တာ၀န္သိတဲ့ကေလးျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

(၈) ကေလးကို လက္ေဆာင္မ်ား အေၾကာင္းမဲ့၀ယ္ေပးျခင္း

ကေလးကို ၀ယ္ေပးတဲ့အရာဟာ အေရးၾကီးသလိုပဲ ၀ယ္ေပးရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကလည္း အေရးၾကီးပါတယ္။ ဥပမာ- လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ လေလာက္ကပဲ ၀ယ္ထားတဲ့စက္ဘီးကို မၾကိဳက္ေတာ့လို႕ စက္ဘီးအသစ္၀ယ္ေပးျခင္းဟာ အလြန္အမင္းအလုိလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ တခါတေလမွာ ကေလးက လိုခ်င္တာ ပူဆာမရတဲ့အခါ ငိုျပ သနားေအာင္လုပ္ျပလို႕ နားညည္းသက္သာေအာင္ ၀ယ္ေပးလိုက္တဲ့အခါမွာ ကေလးက ခဏတာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒါဟာ ဆုလာဘ္မဟုတ္ပဲ ပူဆာျခင္းရဲ႕ရလာဒ္ျဖစ္လို႕ပါပဲ။

(၉) ပစၥည္းေတြ ပစ္ေပါက္တာကို မတားျမစ္ျခင္း

ကေလးက ေဒါသတၾကီးနဲ႕ျဖစ္ေစ အေၾကာင္းမဲ့့ျဖစ္ေစ ပစၥည္းေတြ ပစ္ေပါက္ျပီး ဆိုးျပတဲ့အခါ ခြင့္မလႊတ္ရပါဘူး။ ဒီအက်င့္ဟာ ၾကီးျပင္းတဲ့အခါထိ ပါသြားျပီး လူမႈအဖြဲ႕အစည္းၾကား ရွက္စဖြယ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

(၁၀) မိဘကိုယ္တိုင္က ဆိုးျပေနျခင္း

မိဘဆိုတာ ကေလးရဲ႕ စံျပပံုရိပ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကေလးကို တားျမစ္ထားတာေတြကို မိမိကုိယ္တို္င္ မလုပ္မိဖို႕ အေရးအၾကီးဆံုးပါပဲ။ ကေလးရဲ႕ေရွ႕မွာ ညည္းညဴးစိတ္ဆိုးျပ တာေတြ၊ ေအာ္ဟစ္ဆူပူျပတာေတြဟာ ကေလးကို နမူနာလုပ္ျပေနသလိုပါပဲ။ “ငါေျပာသလိုလုပ္၊ ငါလုပ္သလိုမလုပ္နဲ႕” လို႕ေျပာတတ္တဲ့ မိဘမျဖစ္ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ပါ။

မိဘတိုင္းက မိမိကေလးကို လိမၼာေစခ်င္တာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကေလးက ဆိုးေနျပီဆိုရင္ မိမိတုိ႕ရဲ႕ ထိန္းေက်ာင္းမႈပံုစံကို အျမဲဆန္းစစ္ျပီး ကေလးထိန္းေက်ာင္းနည္း စာေပေတြကို မျပတ္ေလ့လာဖတ္႐ႈပါ။ကေလးကို ဒီအတိုင္းလႊတ္မထားပဲ ေရရွည္အတြက္ ေမွ်ာ္ေတြးကာ အေလ့အက်င့္ေကာင္းေတြ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးပါ လို႕ အၾကံျပဳလုိက္ပါတယ္။

Credit to: Yangon Life Myanmar