Tuesday, January 22, 2013

*** တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ သတိ တစ္လံုး***



သတိဆိုတဲ့ စကားေလးဘာလို႕ ေျပာရလဲ ဆိုတာေလးကို သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ေဟာျပဆံုုးမတဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းနဲ႕ မိတ္ဆက္ ေပးပါ့မယ္..။ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ဘယ္လို ဆံုးမထားလဲဆိုေတာ့.. ဟဲ့.. ဒကာေတြ ဒကာမေတြ.. ဘယ္အလုပ္ပဲ လုပ္လုပ္ ႏြားလိုမလုပ္နဲ႕.. ႏြားဟာ လူေတြစားဖို႕အတြက္ လယ္ေတြလည္း ထြန္ေပးရ.. ႏြားႏို႕လည္း ထုတ္ေပးရ.. ျပီးရင္ သူ႕အသား အဆီအႏွစ္ကိုလည္း လူေတြက စားၾကေသးတယ္.. ဒါေပမယ့္.. ႏြားေတြမွာ ဘာကုသိုလ္မွလည္း မရ ဘာအက်ိဳးမွလည္း မခံစားရဘူး။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ သူတို႕ေတြဟာ ဘယ္အလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ သတိဥာဏ္ဆိုတဲ့ ပညာမရွိလို႕ပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မွတ္ထားကြဲ႕.. ဘယ္အလုပ္မဆို သတိဥာဏ္ဆိုတဲ့ ပညာေလးနဲ႕ အျမဲတမ္းလုပ္ပါ တဲ့။ မွန္လိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါပဲ..။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစကားမွာလည္း သတိရွိပါဆိုတဲ့ စကားေလးနဲ႕ပဲ ေနာက္ဆံုး ဆံုးမစကား ေပးသြားတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ဒါဘာလို႕လည္း.. လူတုိင္း လူတုိင္းအတြက္ သတိဟာ အင္မတန္ အေရးၾကီးပါတယ္။ သတိမမူ ဂူမျမင္.. သတိမူရင္ ျမဴေတာင္ျမင္တယ္ တဲ့။ အဲ့စကားေလးက ရိုးရိုးေလးပဲေနာ္..။ ဒါေပမယ့္.. ေတြးၾကည့္ရင္ အင္မတန္ နက္နဲပါတယ္။ သတိမမူရင္ ဂူမျမင္ဆိုတာ ဘာလည္းဆိုေတာ့.. ဒီစာသားရဲ႕ အဓိပၸါယ္က လူေတြဟာ သတိမရွိတဲ့အတြက္ ေသရမွာကိုေတာင္ မျမင္ၾကဘူး.. ေမ့ေနၾကတယ္တဲ့။ ဟိုလိုမ်ိဳး အုတ္ဂူျဖဴျဖဴကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး.. တကယ္က ကိုယ္ေသမဲ့ အုတ္ဂူကို မျမင္ၾကတာကို ေျပာတာပါ။ သတိရွိခိုင္းတယ္ဆိုတာ တကယ္ေတ့ာ ကိုယ္ေသရမွာကို သတိရျပီး ကုသုိလ္ေတြ မ်ားမ်ား လုပ္ျဖစ္ေအာင္ တိုက္တြန္းေနတဲ့ သေဘာေလးပါပဲ။ ဘယ္အလုပ္ပဲ လုပ္လုပ္.. ဘုရားအဆုံုးအမ အတုိင္း လိုက္နာ က်င့္ၾကံျပီး သတိေလးနဲ႕ လုပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ… တကယ္ေတာ့ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ပုိင္ဆုိင္ေနတာနဲ႕ အတူတူပါပဲ။ အခုေျပာမွာကလည္း တန္ဖိုးရွိတဲ့ သတိတစ္လံုးေၾကာင့္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ အရာတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္သြားတဲ့ အေၾကာင္းပါ…။။။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္တုန္းက ဗာရာဏသီျပည္မွာ ယသ ဆိုတဲ့ သေဌးသား တစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူရဲ႕ မိခင္ကေတာ့ ဘုရားရွင္ကို ေရႊခြက္နဲ႕ ႏုိ႕ဆြမ္း လွဴခဲ့တဲ့ သုဇာတာ သေဌးေပါ့။ သူဟာ ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀လြန္းတဲ့ အတြက္ သူ႕ကိုလည္း ဘုရားအေလာင္းေတာ္ စံျမန္းခဲ့သလိုမ်ိဳး ေႏြ မိုး ေဆာင္းစံျမန္းေဆာင္ သံုးေဆာင္နဲ႕ ထားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူနဲ႕ရတာလည္း သေဌးသမီးပါ။ သူ႕ရဲ႕ ေျခဖ၀ါးဆိုရင္ ႏူးညံ့လြန္းတဲ့အတြက္ အေမႊးႏုေလးေတြေတာင္ ေပါက္ေနတယ္လို႕ စာထဲမွာ ပါပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႕ကို ေန႔ေရာ ညပါ တူရိယာ ေပါင္းစံုနဲ႕ တီးမႈတ္ကျပ ေဖ်ာ္ေျဖ ေပးရပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး အျခံအရံေတြနဲ႕ ခံစားလာလိုက္တာ.. တစ္ညမွာေတာ့ သူ ေကာင္းတာေတြ ခံစားတာ ရုိးအီသြားျပီး ခံစားရင္းနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္ သြားပါတယ္။ သေဌးသား အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ရံေရႊေတာ္ေတြကလည္း ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႕ ကေနတဲ့ ေနရာေတြမွာပဲ အိပ္ေပ်ာ္ သြားၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ေဟာက္.. တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အပုတ္ေရေတြ စီးက်.. တစ္ခ်ိဳ႕ ကလည္း ကို႕ရို႕ကားယားနဲ႕ေပ့ါ။ သတိရွိတုန္းကေတာ့ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ လွလွပပေပါ့။ သတိမရွိပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာမွ မသိေတာ့ပါဘူး။ အကုန္လံုးဟာ လူေသေကာင္ေတြ အတုိင္းပဲ။ ၾကည့္မေကာင္း ရႈမေကာင္းနဲ႕႔ပါပဲ။

သန္းေခါင္ယံ အခ်ိန္ေရာက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ယသ သေဌးသား ႏိုးလာပါတယ္။ အိပ္တုန္းက အခါမဲ့ အိပ္တဲ့ အတြက္လည္း ႏိုးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အခါမဲ့ ႏိုးခဲ့ပါတယ္။ ယသ သေဌးသား ႏိုးလာေတာ့ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ေနျပီးေတာ့ အရင္က ဆူညံခဲ့တဲ့ ေနရာဟာ သခၤ်ိဳင္းကုန္းၾကီးအလား သူရဲ႕စိတ္မွာ အသြင္ ေျပာင္းသြားပါတယ္။ ကေခ်သည္အားလံုးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း အေလာင္းေကာင္ေတြ အလား တံုးလံုးပက္လက္ေတြ အျဖစ္ စိတ္ထဲမွာ သေဌးသားဟာ ထင္လာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သခ်ိဳင္းကုန္းထဲ သူတစ္ေယာက္ထဲ ေရာက္ေနသလိုမ်ိဳး ခံစားရျပီး ေၾကာက္လာပါတယ္။ သူ႕ကို ေဖ်ာ္ေျဖေနတဲ့ ကေခ်သည္ေတြ အားလံုးဟာလည္း အေလာင္းေကာင္ေတြပဲဟု သူေတြးေတာျပီး ေၾကာက္စိတ္ေပါင္း မ်ားစြာနဲ႕ သံေ၀ဂေတြ ရလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သေဌးသားဟာ ဒီေနရာနဲ႕ အေ၀းဆံုးေနရာကို ထြက္ေျပး ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဘုရားရွင္နဲ႕ေတြ႕ျပီး ဘုရားရွင္ေဟာၾကားတဲ့ တရားကိုနာၾကားကာ တရားနာရင္းနဲ႕ ေသာတာပန္ ျဖစ္သြား ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕မွာေတာ့ သူ႕ကို အရွာထြက္တဲ့ ဖခင္ၾကီးလည္း ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားကို နာၾကားျပီး ေသာတာပန္ ျဖစ္သြား ခဲ့ရပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားကို ႏွစ္ၾကိမ္နာၾကားရတဲ့ ယသ သေဌးကေတာ့ ရဟႏၲာ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ယသ သေဌးသား အေၾကာင္းပါ။

ဒီအေၾကာင္းေလးကို ဘာလို႕ ေျပာရလဲဆိုတာေလး က်မ ေဖာ္ျပေပးပါ့မယ္။ ယသ သေဌးသားဟာ ကေခ်သည္ေတြ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ျပီး အိပ္ေနတာကို လူေသေကာင္ေတြအလား ထင္ျပီး.. သူေနတဲ့ ေနရာကို သခၤ်ိဳင္းအလား ထင္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့.. ယသ သေဌးသားဟာ ဟိုးအရင္ အတိတ္ဘ၀က အသုဘ လိုက္ပို႕ခဲ့ရင္း ထားခဲ့မိတဲ့ သတိေလး တစ္လံုးေၾကာင့္ပါ။ သူဟာ အဲ့ဒီ့သတိေလး တစ္ခုပဲ ရခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူဘယ္လိုမ်ိဳးေလး သတိ ထားခဲ့သလဲ ဆိုေတာ့.. အသုဘမွာ မီးရႈိ႕တာကို ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ ေအာ္.. သူ အသက္ရွင္ေနတုန္း ကေတာ့ ဘယ္လိုမ်ိဳးေလး ေနခဲ့တာ.. ျပင္ဆင္ျဖီးလိမ္းျပီး လွေနပေနခဲ့တာ.. အခုေသလည္း ေသေရာ မီးရႈိ႕လိုက္တဲ့အတြက္ အသားေတြဟာ ေဖာင္းတက္လာျပီး ဟိုေနရာကေန အသံေတြထြက္လိုက္.. အရည္ေတြစီးက်လိုက္နဲ႕ ေနာက္ျပီး သူမ်ားျပဳသမွ် ႏုရတဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္ရတာပါလား.. ငါလည္း တစ္ေန႕က်ရင္ ဒီလိုပဲ မလြဲမေသြ ျဖစ္ရမွာပါလား.. ဆိုျပီး သံေ၀ဂ ရလိုက္မိတဲ့ သတိေလး တစ္ခ်က္ပါပဲ။ ဒီ သတိေလး တစ္လံုးဟာ ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕ကို လာျပီး ေက်းဇူးျပဳ သြားတာပါ။ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုး ရွိလိုက္ပါဘိ။ သူထားခဲ့လိုက္တဲ့ သတိေလး တစ္လံုးဟာ ဘာဆိုဘာမွ မေျပာပေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္.. သူရလိုက္တဲ့ အရာကေတာ့ ဘယ္လိုမွကို တန္ဖိုးျဖတ္လို႕ မရႏုိင္တဲ့ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ အရာပါပဲ။ ေအာ္.. သတိ.. သတိ.. ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးထားဖို႕ ေကာင္းပါသလဲ…။ ခုစာဖတ္ေနရင္းေတာင္မွ သတိေလးသြင္းလိုက္ရင္ မိတ္ေဆြမ်ားလည္း တန္ဖိုး မျဖတ္ႏို္င္တဲ့ အရာေလးရသြားျပီေနာ္...။

ကဲ.. ယသ သေဌးသားကေတာ့ သတိေလးတစ္လံုးေၾကာင့္ တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္တဲ့ နိဗၺာန္ကို ရရွိသြားပါျပီ။ က်မတို႕ေတြေရာ ဘယ္ေလာက္မ်ား သတိေတြ ထားခဲ့ၾကျပီလဲ? သူမ်ား အသုဘေတြေတာ့ လိုက္ပို႕ ဘူးၾကမွာေပ့ါ။ အဲ့လိုမ်ိဳး သတိေလးေတြ ထားမိခဲ့ၾကျပီလား ဆိုတာ ျပန္ေမးဖို႕ လိုပါတယ္။ အသုဘ လိုက္ပို႕တယ္.. ေသသြားတဲ့ သူကို ၾကည့္ႏုိင္တယ္ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္မေသခင္ ေလးပဲ လိုက္ပို႕ခြင့္ ၾကည့္ခြင့္ ရတာပါ။ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္မၾကည့္ႏုိင္ ပါဘူးေနာ္.. သူမ်ားေတြကပဲ ကိုယ့္ကို ၀ိုင္းျပီးေတာ့ ၾကည့္ၾကမွာ။ ေနာက္ျပီး ကိုယ္လည္း သူ႕လို အခ်ိန္မေရႊး အဲ့အေခါင္းထဲ ေရာက္သြားႏုိင္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ေတြးမိၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သတိလည္း ထားမိၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သတိဆိုတာ ေနရာတုိင္းမွာ ထားသင့္တဲ့ အရာပါ။ အသုဘပို႕မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္အလုပ္ပဲလုပ္လုပ္.. ထမင္းစားတာကစ.. လမ္းမွာေတြတဲ့ အမႈိုက္ေကာက္တာ အဆံုး သတိေလးနဲ႕ လုပ္လိုက္ရင္ကို ကုသုိလ္ဘက္ ေျပာင္းသြားတာပါ။ အဲ့ကုသုိလ္ကိုမွ ၀ိပႆနာဆိုတဲ့ ကုသုိလ္နဲ႕ ထပ္ေပါင္းလိုက္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အတုိင္းထက္အလြန္ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္တဲ့ သတိလဲေနာ္.. ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဘုရားရွင္က သတိ ရွိၾကပါလို႕ မွာသြားတာ မဟုတ္ပါလား။ ဒီလိုဆိုရင္ က်မတို႕ေတြလည္း ဘယ္အလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ သတိေလး ကပ္ျပီးေတာ့ အကုသုိလ္ ျဖစ္မဲ့အရာေတြကို ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းမယ္.. ေကာင္းမႈေတြ တုိးပြားသထက္ တိုးပြားေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႕ေတြ မသြားခ်င္တဲ့ အပါယ္ေလးဘံုနဲ႕ ေျဗာင္းျပန္ေရာက္မယ့္ ေနရာေတြကို ေရာက္ရမွာ မလြဲဧကန္ပါပဲ..။ ဒ့ါေၾကာင့္ မိတ္ေဆြမ်ားလည္း အခ်ိန္တိုင္းမွာ သတိတရားေလးနဲ႕ ျမဲျမံစြာ ေနျပီးေတာ့ ကုသုိလ္ကို မ်ားေအာင္စု ေကာင္းမူကို မ်ားေအာင္ၾကံျပီး တန္ဖိုး မျဖတ္ႏုိင္တဲ့ သတိကို တန္ဖိုးမျဖတ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ အသံုးျပဳႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ဆႏၵျပဳ ဆုေတာင္း ေပးလိုက္ပါတယ္။

***ေမတၱာမ်ားစြာၿဖင့္*** 


Shared from Ma Aye Aye Cho (FB)

No comments:

Post a Comment