Sunday, July 22, 2012

ကိုယ္အပင္ပန္းခံျပီး တရားအားထုတ္တာ အတၱကိလမထ ျဖစ္သလား

လူ၀တ္ေၾကာင္ ကမၼ႒ာန္းဆရာတစ္ေယာက္ကေတာ့ “ကၠုရိယာပုထ္တစ္ခုခုမွာ ေညာင္းပူနာက်င္ အခံခက္လာရင္ ခ်က္ခ်င္းျပဳျပင္လိုက္ရမယ္၊ မျပဳျပင္ဘဲ ရွဳေနရင္ အတၱကိလမထာႏုေယာဂ ျဖစ္တယ္” လို႕ ဆိုသတဲ့။ အဲဒါလည္း သာတၳကသမၸဇဥ္ကို အေလးေပးျပီး မသင့္ေတာ္တဲ့ ယူဆေျပာဆိုခ်က္ပါပဲ။ သမထ၊ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ရာမွာ ခႏၱီသံ၀ရဆိုတာ အေရးတၾကီး လိုပါတယ္။ “အေတာ္အတန္ ဒုကၡကိုေတာ့ သည္းခံျပီး ရွဳေနမွ သမာဓိဥာဏ္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။” ဆိုတာ ထိထိေရာက္ေရာက္ အားထုတ္ဖူးတဲ့သူတိုင္း သိျပီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခံခက္တဲ့ ဒုကၡေ၀ဒနာျဖစ္လာရင္ စြမ္းႏိုင္သမွ် သည္းခံျပီး ရွဳေနရတယ္။ အဲဒီလို သည္းခံေနတဲ့အတြက္ ခႏၱီသံ၀ရသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတၱကိလမထေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အဲဒီလိုသည္းခံျပီး ရွဳေနတာဟာ တမင္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဆင္းရဲပင္ပန္းရံုမွ်လည္း မဟုတ္ဘူး။ ျမတ္စြာဘုရား၏ အလိုေတာ္က် ခႏၱီသံ၀ရႏွင့္ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာေတြ ျဖစ္ပြားေနလို႕ပါပဲ။

ျမတ္စြာဘုရား အလိုေတာ္ကေတာ့ စြမ္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ထိုင္ျခင္းကၠုရိယာပုထ္ကို မျပင္ဘဲ တစ္ထိုင္အတြင္းမွာ အရဟတၱဖိုလ္ေရာက္ေအာင္ မနစ္မဆုတ္ အားထုတ္တာကို ပိုျပီးႏွစ္သက္ေတာ္မူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မူလပဏၰာသ မဟာေဂါသိဂၤသုတ္မွာ “ငါ၏စိတ္သည္ မစြဲလမ္းမူ၍ အာသေ၀ါတရားတို႕မွ မလြတ္ေသးသမွ် ကာလပတ္လံုး ဤထက္၀ယ္ဖြဲ႕ေခြ ထိုင္ျခင္းကို မဖ်က္ေတာ့ဘူး” လို႕ အဓိ႒ာန္ျပဳျပီး ထိုင္လ်က္အားထုတ္ေနရင္ အဲဒီလိုအားထုတ္ေသာ ရဟန္းျဖင့္ ေဂါသိဂၤမည္တဲ့ အင္ၾကင္းေတာေက်ာင္းတိုက္ဟာ တင့္တယ္ႏိုင္တယ္လို႕ မိန္႕ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီလို ရဟန္းဟာ ေတာေက်ာင္းကို တင့္တယ္ေစႏိုင္တဲ့ အေကာင္းဆံုးပုဂၢိဳလ္ျဖစ္တယ္လို႕ ဆိုလိုတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒုကၡေ၀ဒနာကို သည္းခံျပီးရွဳေနရင္ အတၱကိလမထာႏုေယာဂ ျဖစ္တယ္လို႕ ဆိုတာဟာ ဘုရားအလိုေတာ္က် အားထုတ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ေတြကို စြပ္စြဲရာလည္းေရာက္တယ္။ ဘုရားစကားကို ပယ္ဖ်က္ရာလည္းေရာက္တယ္။ မျပဳျပင္ဘဲ သည္းခံျပီး ရွဳေနမွ သမာဓိ၊ ပညာ ေကာင္းေကာင္းျဖစ္မည့္ ေယာဂီတို႕အား သမာဓိ ပညာ တရားထူးမွ ဆံုးရွံဳးနစ္နာေစရာလည္း ေရာက္တယ္။

ခႏၱီသံ၀ရ

ဘိကၡေ၀- ရဟန္းတို႕၊ ကၠုဓ ဘိကၡဳ- ဤသာသနာေတာ္က ရဟန္းသည္၊ ပဋိသခၤါ ေယာနိေသာ- သင့္ေသာအေၾကာင္းျဖင့္ ဆင္ျခင္၍၊ ခေမာ ေဟာတိ သီတႆ-အေအးကို သည္းခံ၏။ ဥဏွႆ- အပူကို သည္းခံ၏၊ ဇိဃစၦာ ပိပါသာယ- အစာဆာျခင္း ေရဆာျခင္းကို သည္းခံ၏၊ ဍံသမကသ ၀ါတာ တပ သရီသပ သမၹႆာနံ- မွက္ ျခင္ ေလ ေနပူ ေျမြကင္းတို႕ ကိုက္ျခင္း ထိျခင္း အေတြ႕တို႕ကို သည္းခံ၏၊ ဒုရုတၱာနံ ဒုရာဂတာနံ ၀စနပထာနံ- အျပစ္တင္ စြပ္စြဲဆဲဆိုစကားတို႕ကို သည္းခံ၏၊ ဥပၸႏၷာနံ သာရီရိကာနံ ေ၀ဒနာနံ ဒုကၡာနံ- ျဖစ္ေပၚလာသည့္ ကိုယ္ဆင္းရဲ ဒုကၡေ၀ဒနာတို႕ကို၊ တိဗၺာနံ ခရာနံ ကဋဳကာနံ- ၾကမ္းတမ္းထက္ျမက္ အခံခက္လွသည့္ ဒုကၡေ၀ဒနာတို႕ကို၊ အသာ တာနံ အမနာပါနံ ပါဏဟရာနံ- သာယာဖြယ္ ႏွစ္လိုဖြယ္မဟုတ္ ရြံမုန္းေၾကာက္ရြံ႕ဖြယ္ျဖစ္ကုန္ေသာ အသက္ကို ေဆာင္တတ္ေသေစတတ္ကုန္ေသာ ဒုကၡေ၀ဒနာတို႕ကို၊ အဓိ၀ါနဇာတိေကာ ေဟာတိ- သည္းခံတတ္ေသာသေဘာ ရွိ၏။

ဘိကၡေ၀- ရဟန္းတို႕၊ ဟိ- အက်ိဳးကား၊ အနဓိ၀ါသယေတာ- ယင္း အေအး အပူ အစာဆာမွု ေရဆာမွု မွက္ ျခင္ စသည္တို႕၏ အေတြ႕ စကားဆိုး ကုိယ္ဆင္းရဲ ဒုကၡေ၀ဒနာတို႕ကို သည္းမခံလွ်င္၊ အႆ- ထိုရဟန္းအား၊ ယံ ဥပၸေဇၨယ်ံဳ အာသ၀ါ ၀ိဃာတပရိဠဟာ- အၾကင္အာသ၀တို႕ႏွင့္ ပင္ပန္းဆင္းရဲျခင္း ပူေလာင္ျခင္းတို႕ ျဖစ္ကုန္ႏိုင္၏၊ အဓိ၀ါသေတာ အႆ- သည္းခံေသာ ထိုရဟန္းအား၊ ဧ၀ံ- ဤဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း သည္းခံျခင္းေၾကာင့္၊ ေတ အာသ၀ါ ၀ိဃာတ ပရိဠဟာ နေဟာႏၱိ- ထိုျဖစ္ႏိုင္သည့္ အာသ၀တို႕ႏွင့္ ပင္ပန္းဆင္းရဲျခင္း ပူေလာင္ျခင္းတို႕သည္ မျဖစ္ၾကဘဲ ကင္းျငိမ္းေလကုန္၏၊ ဘိကၡေ၀- ရဟန္းတို႕၊ ကၠုေမ အာသ၀ါ- သည္းမခံလွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ ဤအာသေ၀ါတို႕ကို၊ အဓိ၀ါသနာ ပဟာတဗၺာ- သည္းခံမွုျဖင့္ ပယ္အပ္ပယ္ထိုက္သည့္ အာသေ၀ါတို႕ဟူ၍၊ ၀ုစၥႏၱိ၊ ေခၚဆိုအပ္ကုန္၏။ (မ ၁၊ ၁၁၃)

အထက္ပါ သဗၺာသ၀သုတ္ပါဠိေတာ္၌ ေသေလာက္ေအာင္ ျပင္းထန္သည့္ ဒုကၡေ၀ဒနာကိုေတာင္ သည္းခံရန္ ျမတ္စြာဘုရားက ညႊန္ၾကားထားေတာ္မူေပသည္။ ယင္းညႊန္ၾကားခ်က္ကို ေလးေလးနက္နက္ သတိျပဳအပ္၏။ ထုိ႕ျပင္ ယင္းပါဠိေတာ္၏ အဖြင့္အ႒ကထာ၌ “ေလာမသနာဂေထရ္သည္ အႏၱရ႒က ေခၚ နတ္ေတာ္ ျပာသို တပို႕တြဲလျပည့္၏ ၀န္းက်င္ရွစ္ရက္အတြင္း ႏွင္းက်ေသာကာလ၌ ေလာကႏၱရိက္ငရဲ၏ အေအးကို ဆင္ျခင္၍ ကမၼ႒ာန္းကို မစြန္႕ဘဲသာလွ်င္ ေနျမဲျဖစ္ေသာ ဟင္းလင္းျပင္အရပ္၌ အခ်ိန္ကုန္ေစသည္” ဤသို႕ စသည္ျဖင့္ ခႏၱီသံ၀ရကို အေလးျပဳ၍ က်င့္သံုးပံုကို မ်ားစြာေသာ သတၳဳတို႕ျဖင့္ ျပထားေပသည္။

သို႕ျဖစ္၍ အနည္းငယ္မွ် ေညာင္းရံု ပူရံု နာက်င္ရံုမွ်ျဖင့္ မူလေနျမဲ ကၠုရိယာပုထ္ကို မျပင္သင့္။ သည္းခံ၍ ေနျမဲကၠုရိယာပုထ္ျဖင့္သာ ရွဳေနအပ္၏။ စြမ္းႏိုင္ပါမူ အသက္ကိုေတာင္ မငဲ့ဘဲ ရွဳျမဲရွဳေနအပ္၏။ ယင္းသို႕ သည္းခံ၍ ရွဳျခင္းျဖင့္ ခႏၱီသံ၀ရႏွင့္ ၀ိပႆနာ သမာဓိဥာဏ္မ်ား ျဖစ္ပြားႏိုင္ပါသည္။ သည္းမခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေသာအခါ၌မူ သမာဓိ၊ သတိ၊ ဥာဏ္မ်ား မပ်က္ေအာင္ အထူးဂရုစိုက္၍ ျပဳျပင္အပ္ေပသည္။

အခ်ိဳ႕က အတၱကိလမထအက်င့္ ဆိုတဲ့ အနက္အဓိပၸါယ္ကို ဘုရားအလိုေတာ္နဲ႕ ဆန္႕က်င္ျပီး ယူဆေျပာေဟာေနၾကတယ္။ သူတို႕ေျပာပံုက အပင္ပန္းခံျပီး တရားအားထုတ္တာကိုလည္း အတၱကိလမထ ျဖစ္တယ္လို႕ ဒီလိုလည္း ေျပာၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား၏ အလိုေတာ္နဲ႕ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ၾကီး ဆန္႕က်င္ေနတာပါပဲ။ ျမတ္စြာဘုရားက ကိုယ္ႏွင့္အသက္ကိုေတာင္ မငဲ့ကြက္ဘဲ သမာဓိ၊ ပညာ ဘာ၀နာအလုပ္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အားထုတ္ဖို႕ တိုက္တြန္းထားပါတယ္။ “အေရမွ် အေၾကာမွ် အရိုးမွ် က်န္ခ်င္လဲ က်န္ပါေစ၊ အသားအေသြးေတြ ေျခာက္သြားခ်င္လည္း ေျခာက္သြားပါေစ အလိုရွိအပ္တဲ့ မဂ္ဖိုလ္တရားထူးကို မရမခ်င္း မရပ္မနားဘဲ အားထုတ္သြားမယ္” လို႕ ဒီလိုအဓိ႒ာန္ျပဳျပီး ထက္ထက္သန္သန္ အားထုတ္ဖို႕ တိုက္တြန္းေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမာဓိ၊ ပညာ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ ဘာ၀နာအလုပ္ အားထုတ္တာကိုေတာ့ အတၱကိလမထာႏုေယာဂလို႕ မဆိုရဘူး။

သမာဓိပညာ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့အက်င့္ကို ထားလိုက္ပါဦးေတာ့၊ သီလကိုက်င့္ရာမွာေတာင္ ကိုယ္ပင္ပန္းေပမယ့္ အတၱကိလမထာႏုေယာဂလို႕ မဆိုရဘူး။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ရွစ္ပါးသီလ ေဆာက္တည္က်င့္သံုးေနတဲ့ တခ်ိဳ႕လူငယ္ေတြမွာ ထမင္းဆာေနပါလ်က္ ညေနပိုင္း ညပိုင္းမွာမစားဘဲ ၾကဥ္ေရွာင္ေနရတာဟာ မဆင္းရဲေပဘူးလား။ တခ်ိဳ႕ ရွင္ငယ္ ရဟန္းငယ္မ်ားမွာလည္း ဆာေနပါလ်က္နဲ႕ ညေနပိုင္း ညပိုင္းမွာ မစားဘဲ ၾကဥ္ေရွာင္ေနရတာ မဆင္းရဲေပဘူးလား။ ဆင္းရဲေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သီလျပည့္စံုေစတဲ့အက်င့္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အတၱကိလမထအက်င့္လို႕ေတာ့ မဆိုရဘူး။

အခ်ိဳ႕လူေတြမွာ ပဏာတိပါတ စသည္မွ ၾကဥ္ေရွာင္ျပီး အနစ္နာခံေနရတာဟာ ဆင္းရဲတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ သီလျပည့္စံုေစတဲ့အက်င့္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အတၱကိလမထအက်င့္လို႕ မဆိုရဘူး။ အဲဒီလို အဆင္းရဲခံျပီး က်င့္တာကို ျမတ္စြာဘုရားက “ပစၥဳပၸန္မွာ ဆင္းရဲေပမယ့္ ေနာင္အခါ ေကာင္းက်ိဳးကို ရေစႏိုင္တဲ့ အက်င့္ျဖစ္တယ္” လို႕ ခ်ီးမြမ္းျပီး မူလပဏၰာသ မဟာဓမၼသမာဒါနသုတ္(ႏွာ- ၃၈၈-၉)မွာ ေဟာထားပါတယ္။ ေဟာပံုအတိုခ်ဳပ္ကေတာ့

ကၠုစ ဘိကၡေ၀ ဧကေစၥာ- ရဟန္းတို႕ ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္သည္၊ သဟာပိ ဒုေကၡန သဟာပိ ေဒါမနေႆန- ကိုယ္ဆင္းရဲ ပင္ပန္းျခင္း စိတ္ဆင္းရဲ ပင္ပန္းျခင္းႏွင့္ တကြေသာ္လည္း၊ ပါဏာတိပါတာ ေ၀ရမဏိပစၥယာ စ- သတ္မွုမွ ၾကဥ္ေရွာင္ျခင္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း၊ ဒုကၡံ ေဒါမနႆံ ပဋိသံေ၀ ေဒတိ- ကိုယ္ဆင္းရဲ စိတ္ဆင္းရဲကို ခံစားရ၏။ (ေပယ်ာလ) သဟာပိ ဒုေကၡန သဟာပိ ေဒါမနေႆန၊ ကိုယ္စိတ္ဆင္းရဲျခင္းႏွင့္ တကြေသာ္လည္း၊ သမၼာဒိ႒ိ- အယူမွန္ကိုသာ ယူသည္၊ ေဟာတိ- ျဖစ္၏၊ သမၼာဒိ႒ိပစၥယာစ- အယူမွန္ကို ယူျခင္းေၾကာင့္လည္း၊ ဒုကၡံ ေဒါမနႆံ- ကိုယ္စိတ္ဆင္းရဲကို၊ ပဋိသံေ၀ေဒတိ- ခံစားရ၏၊ ေသာ- မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ အဆင္းရဲခံ၍ တရားက်င့္ေသာ ထုိပုဂၢိဳလ္သည္၊ ကာယႆ ေဘဒါ ပရံ မရဏာ- ေသသည္မွ ေနာက္၌၊ သုဂတႎ သဂၢံ ေလာကံ- သုဂတိနတ္ေလာကသို႕၊ ဥပပဇၨတိ- ကပ္ေရာက္ျဖစ္ရ၏၊ ဘိကၡေ၀- ရဟန္းတို႕၊ ကၠဒံ ဓမၼသမာဒါနံ- ဤသုစရိုက္ ၁၀ ပါးေဆာက္တည္က်င့္သံုးျခင္းကို၊ ပစၥဳပၸႏၷဒုကၡံ- မ်က္ေမွာက္ပစၥဳပၸန္ဘ၀၌ ဆင္းရဲ၍၊ အာယတႎ သုခ၀ိပါကံ- ေနာင္ဘ၀၌ ေကာင္းက်ိဳးေပးတတ္ေသာ အက်င့္ဟူ၍၊ ၀ုစၥတိ- ေခၚဆိုအပ္၏ တဲ့။

ဒါေၾကာင့္ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာကို ျဖစ္ေစတတ္တဲ့အက်င့္ဆုိရင္ (အနတၳသံဟိတ မဟုတ္၊ အတၳသံဟိတ၊ အက်ိဳးစီးပြားႏွင့္ စပ္ဆိုင္တဲ့အက်င့္ ျဖစ္၍) မမွီ၀ဲအပ္သည့္ အတၱကိလမထအက်င့္မဟုတ္၊ မွီ၀ဲအပ္သည့္ မဇၥ်ိမပဋိပဒါအက်င့္ခ်ည္းပဲလို႕ ကိန္းေသမွတ္ထားၾကရမယ္။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဘာမွ်မျဖစ္ဘဲ ကိုယ္ပင္ပန္းရံုမွ် အက်င့္ကိုသာ အတၱကိလမထာႏုေယာဂလို႕ ေခၚတယ္။

(ဓမၼစၾကာတရားေတာ္ၾကီး)

"သာမေဏေက်ာ္" ေရးသားေသာ "မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ထူးျခားေသာ အေတြးအျမင္မ်ား" စာအုပ္မွ ဓမၼဒါနအလို႕ငွာ ရိုက္ကူးမွ်ေ၀ပါတယ္။

ခိုင္ခိုင္

No comments:

Post a Comment