Tuesday, July 31, 2012

၃ - ကိ ံဒိဌိကသုတ္

၉၃။ အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတ ဝန္ ေက်ာင္း၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ အနာထ ပိဏ္သူေဌးသည္ ေနမြန္းယိမ္းအခိ်န္ ၌ ျမတ္ စြာဘုရားအား ဖူးျမင္ရန္အလို႔ငွါ သာ ဝတၳိျပည္မွ ထြက္ခဲ့၏။ ထိုအခါ အနာထပိဏ္သူေဌး အား ဤ အႀကံသည္ ျဖစ္၏ - “ျမတ္စြာဘုရားအား ဖူးျမင္ရန္အခါမဟုတ္ေသး၊ ျမတ္စြာဘုရားသည္ (တစ္ပါး တည္း) ကိန္းေအာင္းေနေတာ္မူ၏၊ စိတ္နွလံုးကို ပြားေစတတ္ေသာ ရဟန္
းတို႔အား လည္း ဖူးျမင္ရန္ အခါမဟုတ္ေသး၊ စိတ္နွလံုးကို ပြားေစတတ္ေသာ ရဟန္းတို႔ သည္ တစ္ပါးတည္း ကိန္း ေအာင္း ေ ေတာ္မူကုန္၏၊ ငါသည္ သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရိွၾကသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔၏ အရံသို႔ခ်ဥ္းကပ္ ရမူ ေကာင္းေပရာ၏”ဟု (အႀကံျဖစ္၏)။

ထို႔ေနာက္ အနာထပိဏ္သူေဌးသည္ သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါး ေသာ အယူရိွ ၾကသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔၏ အရံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၏၊ ထိုအခါ သာသနာေတာ္ မွ တစ္ပါး ေသာ အယူရိွၾကသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔သည္ အညီ အညြတ္ ေပါင္းဆံုလာ ေရာက္ ၾကကုန္ျပီးလွ်င္ ျပင္းျပ က်ယ္ေလာင္ေသာ အသံရိွကုန္၍ ပဲ့တင္ထပ္ ေစလ်က္ မ်ားစြာေသာ (မဂ္ဖိုလ္မွ) ဖီလာ ျဖစ္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုကာ ထိုင္ေန ကုန္၏။ သာသ နာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရိွၾကသည့္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔သည္ အနာထပိဏ္သူေဌး လာေနသည္ကို အေဝးမွပင္ ျမင္ၾကသည္ သာတည္း၊ ျမင္ျပီးေနာက္ အခ်င္းခ်င္း ျပဳျပင္ကုန္၏ ၊ “အသွ်င္တို႔ နည္းေသာ အသံ ရိွၾကကုန္ေလာ့ အသွ်င္တို႔ အသံကိုမျပဳ ၾကကုန္လင့္၊ ဤရဟန္း ေဂါတမ၏တပည့္ အနာထပိဏ္ သူေဌးသည္ အရံသို႔လာ၏၊ ရဟန္း ေဂါတမ၏ သာဝတၳိျပည္ေန အဝတ္ျဖဴဝတ္သူ လူတပည့္တို႔တြင္ ဤအနာထပိဏ္ သူေဌးသည္ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္တည္း၊ ထိုအသွ်င္ တို႔သည္ အသံနည္းမႈ ကို အလိုရိွကုန္၏၊ အသံနည္းေအာင္ ဆံုးမထား ကုန္၏၊ အသံ နည္းမႈ၏ ေက်းဇူးကို ဆိုေလ့ရိွကုန္၏၊ ပရိသတ္ အသံနည္းသည္ကို သိ၍ ခ်ဥ္းကပ္သင့္ သည္ဟု မွတ္ထင္ေကာင္း မွတ္ထင္ရာ၏”ဟု (အခ်င္းခ်င္း ျပဳျပင္ကုန္၏)။ ထို့ေနာက္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔သည္ ဆိတ္ဆိတ္ေနကုန္၏။

ထိုအခါ အနာထပိဏ္ သူေဌးသည္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔ထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ျပီးေနာက္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔ႏွင့္အတူ ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္စကားကို ေျပာဆိုျပီးဆံုးေစျပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာေနရာ၌ ထိုင္ေန၏၊ တစ္ခု ေသာေနရာ၌ ထိုင္ေနေသာ အနာထပိဏ္ သူေဌးအား သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရိွၾက သည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔က ...

သူႀကြယ္ ရဟန္းေဂါတမသည္ အဘယ္အယူ ရိွသည္ဟု ေျပာပါေလာ့ဟူ၍ ေမးၾက ကုန္၏။

အသွ်င္ဘုရားတို႔ အ ကြ်နု္ပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အယူအားလံုးကို မသိပါဟု(ဆို၏)။

သူႀကြယ္ သင္သည္ ရဟန္းေဂါတမ၏ အယူအားလံုးကို မသိပါ ဟုဆိုလွ်င္ ရဟန္းတို႔သည္ အဘယ္ အယူ ရိွၾကသည္ဟု ေျပာပါေလာ့ဟူ၍ (ေမးၾကကုန္၏)

အသွ်င္ ဘုရားတို႔ အကြ်နု္ပ္သည္ ရဟန္းတို႔၏ အယူအားလံုးကိုလည္း မသိပါဟု(ဆို၏)။

သူျကြယ္ သင္သည္ ရဟန္းေဂါတမ၏ အယူအားလံုးကို မသိပါ၊ ရဟန္းတို႔၏ အယူအားလံုး ကိုလည္း မသိပါဟု ဆိုလွ်င္ သင္သည္ အဘယ္အယူရိွသည္ဟု ေျပာပါေလာ့ဟူ၍ (ေမးၾကကုန္၏)။

အသွ်င္ဘုရားတို႔ အကြ်နု္ပ္တို႔သည္ မည္သည့္ အယူရိွၾကပါ သည္ဟုကား ထိုအရာကို ေျဖဆိုျခင္းငွါ အကြ်နု္ပ္တို႔အား မခဲယဥ္းပါ၊ အသွ်င္ ဘုရားတို႔သည္ ေရွးဦးစြာ မိမိတို႔၏အယူမ်ားကို ေျဖေတာ္မူၾက ပါေလာ့ဟု တိုက္တြန္းလိုပါ၏၊ ေနာက္ထပ္လည္း အကြ်နု္ပ္တို႔သည္ မည္သည့္အယူရိွၾကပါသည္ ဟု ထိုအရာကို ေျဖဆိုျခင္းငွါ ခဲယဥ္းမည္ မဟုတ္ပါဟု (ဆို၏)။

ဤသို႔ဆိုလတ္ ေသာ္ ပရိဗိုဇ္တစ္ဦးသည္ အနာထပိဏ္သူေဌးအား -

“ေလာကသည္ ျမဲ၏၊ ဤအ ယူသည္သာ မွန္၏၊ အျခားအယူသည္ အခ်ည္းအနီွး သာတည္း၊ သူႀကြယ္ ငါသည္ ဤသို႔ အယူရိွ၏”ဟု ဆို၏။

အျခားပရိဗိုဇ္ တစ္ဦးကလည္း အနာထပိဏ္သူေဌး အား -

(၁)“ေလာကသည္ မျမဲ၊ ဤအယူ သည္သာ မွန္၏၊

(၂)အျခားအယူသည္ အခ်ည္း အနီွးတည္း၊ သူႀကြယ္ ငါသည္ ဤသို႔အယူရိွ၏”ဟုဆို၏။

(၃)အျခားပရိဗိုဇ္ တစ္ဦး ကလည္း အနာထပိဏ္သူေဌးအား - “ေလာကသည္ အဆံုးရိွ၏။ပ။

(၄) ေလာက သည္ အဆံုးမရိွ။

(၅) ထို အသက္သည္ပင္ ထိုကိုယ္တည္း။

(၆) အသက္တျခား ကိုယ္တျခား တည္း။

(၇)သတၱဝါသည္ ေသျပီးေနာက္ျဖစ္၏။

(၈) သတၱဝါသည္ ေသျပီး ေနာက္မျဖစ္။

(၉) သတၱဝါသည္ ေသျပီးေနာက္ ျဖစ္လည္းျဖစ္၏၊ မျဖစ္လည္းမျဖစ္။

(၁၀) သတၱဝါသည္ ေသ ျပီးေနာက္ ျဖစ္သည္လည္းမဟုတ္၊ မျဖစ္သည္လည္းမဟုတ္၊ ဤအယူသည္ သာ မွန္၏၊ အျခား အ ယူသည္ အခ်ည္းအနီွးတည္း၊ သူႀကြယ္ ငါသည္ ဤသို႔ အယူ ရိွ၏”ဟုဆို၏။

ဤသို႔ ဆိုကုန္လတ္ေသာ္ အနာထပိဏ္သူေဌးသည္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔ အား ဤစကားကိုဆို၏၊

အသွ်င္ဘုရားတို႔ - “ေလာကသည္ျမဲ ၏၊ ဤအယူသည္ သာမွန္၏၊ အျခားအယူသည္ အခ်ည္း အနီွး တည္း၊ သူႀကြယ္ ငါသည္ ဤသို႔အယူ ရိွ၏ဟု ဤသို႔ဆိုေသာ အသွ်င္၏ အယူသည္ မိမိ၏ မသင့္မတင့္ နွလံုးသြင္းျခင္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သူတစ္ပါး၏ စကားသံ ေၾကာင့္ေသာ္လည္း ေကာင္းျဖစ္၏။ ထိုအယူသည္ ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာ၏၊ (အေၾကာင္းတို႔သည္) ျပဳျပင္အပ္၏၊ ေစ့ေဆာ္ အပ္၏၊ (အေၾကာင္းကို)စဲြ၍ ျဖစ္ေပၚ၏။ အလံုးစံုေသာ ေတဘုမၼက တရား သည္ ထင္ရွား ျဖစ္ေပၚလာ ၏၊ (အေၾကာင္းတို႔သည္) ျပဳျပင္အပ္၏၊ ေစ့ေဆာ္အပ္၏၊ (အေၾကာင္း ကို) စဲြ၍ျဖစ္ေပၚ၏။ ထိုတရား အားလံုးသည္မျမဲ၊ အၾကင္တရားသည္ မျမဲ၊ ထိုတရားသည္ဆင္းရဲ၏၊ အၾကင္တရားသည္ ဆင္းရဲ၏၊ ထိုတရားကိုသာလွ်င္ ထိုအသွ်င္သည္ ျငိကပ္၏၊ ထိုတရားသို႔သာ လွ်င္ ထိုအသွ်င္သည္ ကပ္ေရာက္၏။

အသွ်င္ဘုရားတို့ “ေလာကသည္မျမဲ၊ ဤအယူသည္သာမွန္၏၊ အျခားအယူသည္ အခ်ည္းနီွး တည္း၊ သူၾကြယ္ ငါသည္ ဤသို႔ အယူရိွ၏” ဟု ဤသို႔ဆိုေသာ အသွ်င္၏ အယူသည္လည္း မိမိ၏ မသင့္ မတင့္ နွလံုးသြင္းျခင္း အေၾကာင္း ေၾကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ သူတစ္ပါး၏ စကားသံ ေၾကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္းျဖစ္၏။ ထိုအယူ သည္ ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာ၏။ (အေၾကာင္းတို႔သည္) ျပဳျပင္အပ္၏၊ ေစ့ေဆာ္အပ္၏၊ (အေၾကာင္းကို) စဲြ၍ ျဖစ္ေပၚ၏။ အလံုးစံုေသာ ေတဘုမၼကတရား သည္ ထင္ရွား ျဖစ္ေပၚလာ၏၊ (အေၾကာင္းတို႔သည္) ျပုျပင္အပ္၏၊ ေစ့ေဆာ္အပ္၏၊ (အေၾကာင္း ကို)စဲြ၍ ျဖစ္ေပၚ၏၊ ထိုတရားအားလံုးသည္ မျမဲ၊ အၾကင္ တရားသည္မျမဲ၊ ထိုတရားသည္ ဆင္းရဲ ၏၊ အၾကင္ တရားသည္ ဆင္းရဲ၏၊ ထိုတရားကိုသာ လွ်င္ ထိုအသွ်င္သည္ျငိကပ္၏၊ ထိုတရားသို႔သာလွ်င္ ထိုအသွ်င္သည္ ကပ္ေရာက္၏။

အသွ်င္ဘုရားတို႔႔ “ေလာကသည္ အဆံုးရိွ၏။ပ။ ေလာက သည္ အဆံုးမရိွ။ ထိုအသက္ပင္ ထိုကိုယ္ တည္း။ အသက္ တျခား ကိုယ္တျခား တည္း။ သတၱဝါသည္ ေသျပီးေနာက္ ျဖစ္၏။ သတၱဝါသည္ ေသျပီးေနာက္မျဖစ္။ သတၱဝါသည္ ေသျပီးေနာက္ ျဖစ္လည္းျဖစ္၏၊ ျဖစ္လည္းမျဖစ္။ သတၱဝါသည္ ေသျပီးေနာက္ ျဖစ္သည္ လည္းမဟုတ္၊ မျဖစ္ သည္လည္း မဟုတ္၊ ဤအယူသည္ သာမွန္၏၊ အ ျခား အယူသည္ အခ်ည္းနီွးတည္း၊ သူႀကြယ္ ငါသည္ ဤသို႔ အယူရိွ၏”ဟု ဤသို႔ဆိုေသာ အသွ်င္ ၏ အယူ သည္လည္း မိမိ၏ မသင့္မတင့္ နွလံုးသြင္းျခင္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သူတစ္ပါး၏ စကားသံ ေၾကာင့္ ေသာ္ လည္းေကာင္းျဖစ္၏။ ထိုအယူသည္ ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာ၏၊ (အေၾကာင္းတို႔သည္ ) ျပဳျပင္အပ္ ၏၊ေစ့ေဆာ္အပ္၏၊ (အေၾကာင္းကို) စဲြ၍ ျဖစ္ေပၚ ၏။ အလံုးစံု ေသာ ေတဘုမၼက တရားသည္ ထင္ရွား ျဖစ္ေပၚလာ၏၊ (အေၾကာင္းတို႔သည္) ျပဳျပင္အပ္၏၊ ေစ ့ေဆာ္အပ္၏၊ (အ ေၾကာင္းကို) စဲြ၍ျဖစ္ေပၚ၏၊ ထိုတရား အားလံုးသည္မျမဲ၊ အၾကင္တရားသည္ မျမဲ၊ ထိုတရားသည္ ဆင္းရဲ၏၊ အၾကင္ တရားသည္ ဆင္းရဲ၏၊ ထိုတရားကိုသာလွ်င္ ထိုအသွ်င္ သည္ ျငိကပ္၏၊ ထိုတရား သို႔သာလွ်င္ ထိုအသွ်င္သည္ ကပ္ေရာက္၏ဟု (ဆို၏)။

ဤသို႔ဆိုလတ္ေသာ္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔သည္ အနာထပိဏ္သူေဌအား“သူႀကြယ္ ငါတို႔အားလံုးပင္ မိမိတို႔အယူ ကို ေျပာဆိုျပီးၾကျပီ၊ သူၾကြယ္ သင္သည္ အဘယ္ အယူရိွသည္ဟု ေျပာပါေလာ့ ဟူ၍ ေမး ၾက ကုန္၏။ အသွ်င္ဘုရားတို႔ အလံုးစံုေသာ ေတဘုမၼကတရားသည္ ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာ၏။ (အ ေၾကာင္း တို႔သည္) ျပဳျပင္အပ္၏၊ ေစ့ေဆာ္အပ္၏၊ (အ ေၾကာင္းကို) စဲြ၍ ျဖစ္ေပၚ၏၊ ထိုတရားအား လံုးသည္ မျမဲ၊ အၾကင္ တရားသည္ မျမဲ၊ ထိုတရားသည္ ဆင္းရဲ၏၊ အၾကင္တရားသည္ ဆင္း ရဲ၏၊ ထိုတရား သည္ “ငါ့ဥစၥာ မဟုတ္၊ ထိုတရားသည္ ငါမဟုတ္၊ ထိုတရားသည္ ငါ၏ 'အတၱ' မဟုတ္၊”

အသွ်င္ဘုရားတို႔ အကြ်နု္ပ္သည္ ဤသို႔ အယူရိွပါ၏ဟု (ဆို၏ )။

သူၾကြယ္ အလံုးစံုေသာ ေတဘုမၼကတရားသည္ ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာ၏၊ (အေၾကာင္းတို႔သည္) ျပဳ ျပင္ အပ္၏၊ ေစ့ေဆာ္အပ္၏၊ (အေၾကာင္းကို) စဲြ၍ျဖစ္ေပၚ၏၊ ထိုတရား အားလံုး သည္မျမဲ၊ အၾကင္ တရားသည္ မျမဲ၊ ထိုတရားသည္ ဆင္းရဲ၏၊ အၾကင္တရားသည္ ဆင္းရဲ၏၊ သူၾကြယ္ သင္သည္ ထို တရားကိုသာလွ်င္ ျငိကပ္၏၊ သူၾကြယ္ သင္သည္ ထိုတရားသို႔သာ လွ်င္ ကပ္ေရာက္၏ဟု (ဆို၏)။

အသွ်င္ဘုရားတို႔ အလံုးစံုေသာ ေတဘုမၼကတရားသည္ ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာ၏၊

(အေၾကာင္းတို႔သည္) ျပဳျပင္အပ္၏၊ ေစ့ေဆာ္အပ္၏၊ (အေၾကာင္းကို) စဲြ၍ျဖစ္ေပၚ၏၊ ထို တရား အား လံုး သည္မျမဲ၊ အၾကင္တရားသည္ မျမဲ၊ ထိုတရားသည္ ဆင္းရဲ၏၊ အၾကင္တရားသည္ ဆင္း ရဲ၏၊

ထိုတရား သည္ “ငါ့ဥစၥာမဟုတ္၊ ထိုတရားသည္ ငါမဟုတ္၊ ထိုတရား သည္ ငါ၏ 'အတၱ'မဟုတ္”ဟု ဤသို႔ အကြ်နု္ပ္ သည္ဟုတ္တိုင္း မွန္စြာေကာင္းေသာ ပညာျဖင့္ ေကာင္းစြာျမင္ပါ၏၊

ထို႔ထက္အလြန္လည္း ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းကို ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာ သိပါ၏ဟု (ေျပာဆို၏)။

ဤသို႔ဆိုလတ္ေသာ္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔ သည္ ဆိတ္ဆိတ္ေနကုန္ မ်က္နွာမသာ ကုန္၍ ေခါင္းငံု႔ကုန္ မ်က္ နွာေအာက္စိုက္ ကုန္သည္ျဖစ္၍ မိႈင္ကုန္လ်က္ ႀကံရာမရကုန္ဘဲ ထိုင္ေနကုန္၏။

ထို႔ေနာက္ အနာထပိဏ္သူေဌးသည္ ဆိတ္ဆိတ္ေနကုန္ မ်က္နွာမသာကုန္ ေခါင္းငံု႔ကုန္ မ်က္နွာ ေအာက္စိုက္ ကုန္သည္ ျဖစ္၍ မိႈင္ကုန္လ်က္ ႀကံရာ မရကုန္ဘဲ ထိုင္ေနကုန္ေသာ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔ကို သိ၍ ေနရာမွထကာ ျမတ္စြာဘုရားအထံသို႔ ခ်ဉ္းကပ္ ျပီးေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရိွခိုးျပီးလွ်င္ တစ္ ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ကာ ထိုသာသနာေတာ္မွ တစ္ပါး ေသာအယူရိွၾကသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔နွင့္အတူ ေျပာ ဆိုခဲ့သမွ် စကားအားလံုးကို ျမတ္စြာဘုရားအား ေလွ်ာက္ထား၏။

သူၾကြယ္ ေကာင္းေပစြ ေကာင္းေပစြ၊ သူၾကြယ္ သင္သည္ ဤသို႔ပင္ ထိုအခ်ည္း နီွးျဖစ္ေသာ ေယာက္က်ားတို႔ကို အခါအားေလ်ာ္စြာ အေၾကာင္းတရားနွင့္တကြ ေကာင္းစြာ နိွပ္ျခင္းျဖင့္ နိွပ္အပ္ကုန္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အနာထပိဏ္သူေဌးကို တရားစကားျဖင့္ အကိ်ဳးစီးပြါးကို သိျမင္ ေစလ်က္ (တရားကို) ေဆာက္တည္ေစကာ (တရားက်င့္သံုးရန္) ထက္သန္ရႊင္လန္းေစ၏။

ထိုအခါ အနာထပိဏ္သူေဌးသည္ ျမတ္စြာဘုရားက တရားစကားျဖင့္ အကိ်ဳးစီးပြားကို သိျမင္ေစ လ်က္ (တရားကို) ေဆာက္တည္ေစကာ (တရားက်င့္သံုးရန္) ထက္သန္ ရႊင္လန္းေစျပီးေသာ္ ေနရာမွထကာ ျမတ္စြာဘုရားကို ရိွခိုး၍ ဖဲသြားေလ၏။

ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာ ဘုရားသည္ အနာထပိဏ္သူေဌး ဖဲသြား၍ မၾကာမီ ရဟန္းတို႔ကို

“ရဟန္းတို႔ ဤဓမၼဝိနယ 'သာသနာ ေတာ္'၌ ရဟန္းျပဳ၍ အနွစ္တစ္ရာရိွျပီးေသာ ရဟန္းေသာ္လည္း သာသ နာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရိွၾကသည့္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔ကို အနာထပိဏ္သူေဌးက နိွပ္အပ္ကုန္ ဘိ သကဲ့သို႔ ဤအတူပင္ အေၾကာင္းနွင့္တကြ ေကာင္းစြာ နိွပ္ျခင္း ကို နိွပ္ၾကရာ၏”ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

တတိယသုတ္။

Shared from Ukhin Crays

No comments:

Post a Comment