Sunday, May 29, 2011

ေစတနာႏွင့္ ကံ...

“လက္၌ အနာမရွိလွ်င္ လက္ျဖင့္ အဆိပ္ကုိ ကုိင္ေဆာင္ႏုိင္၏။ အဆိပ္သည္ အနာမရွိေသာ လက္သုိ႔ အစဥ္မလုိက္၊ ေစတနာ မရွိဘဲ ျပဳေသာသူအား မေကာင္းမႈကံမည္သည္ မရွိ” (ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား)


“ရဟန္းတုိ႔ ေစတနာကုိ ကံဟု ငါဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏ (ေစတနာဟံ ဘိကၡေဝ ကမၼံ ဝဒါမိ)” ဟူေသာ ဘုရားစကားရွိ၏။ ကံကံဟူ၍ အမ်ားေျပာေနၾကရာတြင္ ကံဟူသည္ အျခားမဟုတ္။ အလုပ္ကုိသာ ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ အလုပ္ဟူသည္မွာလည္း ေစတနာကုိ ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ ေစတနာပါသည့္ အလုပ္သည္ ကံေျမာက္ၿပီး ေစတနာမပါသည့္ အလုပ္သည္ ကံမေျမာက္ေပ။ ကံေျမာက္လွ်င္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈလည္း ရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ကံမေျမာက္လွ်င္ကား အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈလည္း ရွိလာမည္ မဟုတ္ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေကာင္းသည့္အလုပ္ျဖစ္ေစ၊ မေကာင္းသည့္ အလုပ္ျဖစ္ေစ ေစတနာပါပါျဖင့္ လုပ္သည့္အလုပ္သည္သာ ေကာင္းကံ၊ မေကာင္းကံမ်ား ျဖစ္တတ္သျဖင့္ အလုပ္လုပ္သည့္အခါ ေစတနာကုိ အေလးထားၾကရန္ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ အထူးသျဖင့္ မေကာင္းသည့္ အလုပ္မ်ားတြင္ ေစတနာ မပါမိၾကေစဘဲ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားတြင္ကား ေစတနာထား လုပ္ၾကရန္ အသိစကား ပါးၾကျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

စင္စစ္ သတၱ၀ါမွန္သမွ်သည္ ဘဝေနေရးမ်ားအတြက္ လႈပ္ရွားေနၾကရ၏။ လႈပ္ရွားေနျခင္းသည္ အလုပ္လုပ္ေနျခင္းလည္း ျဖစ္၏။ အလုပ္လုပ္သည့္အခါ ကုိယ္ျဖင့္လည္း လုပ္တတ္ၾက၏။ ႏႈတ္ျဖင့္လည္း လုပ္တတ္ၾက၏။ စိတ္ျဖင့္လည္း လုပ္တတ္ၾက၏။ မည္သည့္အမူအရာ မည္သည့္အသြင္ျဖင့္ ျပဳလုပ္သည္ျဖစ္ပါေစ ထုိလုပ္သည့္အလုပ္မ်ားတြင္ ေစတနာက ျခယ္လွယ္ေပးထားတတ္၏။ ထုိေစတနာသည္ အလုပ္လုပ္သူမ်ားအား အၿမဲျခယ္လွယ္ ေနတတ္သျဖင့္ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ား လုပ္သည့္အခါတြင္လည္း ေစတနာက ေထာက္ပံ့ေပးေနၿပီး မေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ား လုပ္သည့္အခါတြင္လည္း ေစတနာက အားျပဳေပးေနေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ခါတရံ ေကာင္းသည့္အလုပ္ လုပ္ေနေသာ္လည္း မေကာင္းသည့္ေစတနာက လႊမ္းမုိးထားသျဖင့္ လုပ္ရပ္မွန္ေသာ္လည္း အက်ိဳးေပး မမွန္ဘဲ ျဖစ္တတ္သကဲ့သုိ႔ မေကာင္းသည့္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ္လည္း ေကာင္းသည့္ေစတနာက လႊမ္းမိုးထားသည့္အခါ လုပ္ရပ္မွားေသာ္လည္း အက်ိဳးေပးမမွားဘဲ ျဖစ္ေနတတ္၏။ အရင္းစစ္ေသာ္ ျပဳလုပ္သူ၏ ေစတနာေၾကာင့္သာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ကဲြျပားၾကျခင္း ျဖစ္ေပ၏။

ထုိေစတနာ၏ သေဘာတရားသည္ အလုပ္လုပ္သူမ်ား လက္ေတြ႕ခံစား သိရွိႏုိင္သည့္ သေဘာတရားမ်ိဳး ျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ မေကာင္းက်ိဳးမ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည့္ အခါမွသာ အလြန္အေၾကာက္ႀကီးတတ္သည့္ ပုထုဇဥ္သတၱဝါမ်ား အေနျဖင့္ ပုိ၍ထင္လြယ္ျမင္လြယ္သည့္ သေဘာတရားမ်ိဳး ျဖစ္ပါ၏။ မေကာင္းမႈလုပ္သည့္အခါ ေစတနာအား ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ လုပ္မိတတ္သူမ်ားသည္ အက်ိဳးတရား ျဖစ္ေပၚလာသည့္အခါ အႀကီးအက်ယ္ ခံရသည္မ်ား ရွိတတ္၏။ တစ္ခါတရံ မေကာင္းမႈ တစ္ခုခုကုိ လုပ္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေစတနာမပါဘဲ ျပဳလုပ္တတ္သည္မ်ား ရွိတတ္၏။ ထုိအခါ မေကာင္းမႈကံလည္း မရွိ၊ မေကာင္းက်ိဳး မလာသည္မ်ားလည္း ရွိတတ္၏။ ဤသေဘာသည္ အနာမရွိေသာ လက္ျဖင့္အဆိပ္ကုိ ကုိင္သည့္သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္၏။ အဆိပ္သည္ အနာရွိသည့္လက္ျဖင့္ကုိင္လွ်င္ ကုိင္သူကုိ စပ္ပူျခင္း၊ နာက်င္ျခင္းကုိ ျဖစ္ေစႏုိင္ေသာ္လည္း အနာမရွိသည့္လက္ျဖင့္ ကုိင္လွ်င္ကား မည္သည့္ခံစားမႈမ်ိဳးမွ မျဖစ္ေပၚေစႏုိင္သကဲ့သုိ႔ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ အလုပ္ကုိ လုပ္ေနရသူပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း လုပ္သည့္အခါ ေစတနာမပါလွ်င္ မေကာင္းမႈကံ၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈသည္ ျဖစ္ေပၚျခင္း မရွိႏုိင္သည့္ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္၏။

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ လက္ထပ္ေတာ္က ကုကၠဳဋမိတၱ အမည္ရသည့္ မုဆုိးတစ္ဦးရွိ၏။ ထုိမုဆုိးသည္ သားသမင္မ်ားကုိ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ကာ လွည္းျဖင့္လွည့္လည္ ေရာင္းခ်ရင္း တစ္ခ်ိန္တြင္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့၏။ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕တြင္း လွည့္လည္ေရာင္းခ်ေနသည့္ မုဆုိးကုိ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ရွိ သူေဌးသမီး တစ္ဦးသည္ ျမင္ျမင္ခ်င္းပင္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္မႈကုိျဖစ္ကာ မိဘမ်ားမသိေစဘဲ လုိအပ္သည္ လက္ဝတ္တန္ဆာမ်ား ယူေဆာင္လ်က္ မုဆုိးေနာက္သုိ႔ လုိက္ေလေတာ့၏။ မုဆုိးသည္ သူေဌးသမီးကုိ မလုိက္ရန္ ေျပာေသာ္လည္း သူေဌးသမီးက သူမအေနျဖင့္ မုဆုိးအေပၚ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္မႈ ရွိသူျဖစ္ၿပီး ယခုလုိ မုဆုိးေနာက္ကုိ လုိျခင္းသည္ အရွင္ကေခၚ၍ လုိက္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ မိမိသေဘာျဖင့္သာ လုိက္ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ စုိးရိမ္စရာမရွိေၾကာင္း ေျပာဆုိသျဖင့္ ေနာက္ဆုံးတြင္ မုဆုိးႀကီးလည္း သေဘာတူ လက္ခံကာ သူေဌးသမီး၏ မိဘမ်ား မသိရာအရပ္တြင္ အတူတကြ ေပါင္းသင္းေနထုိင္ၾကေလ၏။

မုဆုိးႀကီးသည္ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေဌးသမီးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သား (၇)ေယာက္အထိ ထြန္းကားခဲ့၏။ မုဆုိးႏွင့္ သူေဌးသမီးတုိ႔၏ ဘဝသည္ မုဆုိးလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးသူႏွင့္ မုဆုိးႀကီး ခုိင္းသမွ်ကုိ လုပ္ေပးရသည့္ ဇနီးမယား အျဖစ္ျဖင့္သာ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ေနထုိင္လာခဲ့ၾက၏။ သားမ်ား အရြယ္ေရာက္ၿပီး အိမ္ေထာင္အသီးသီးပင္ က်သြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မုဆုိးႀကီး၏ မုဆုိးအလုပ္ကား အဆုံးမသတ္ႏုိင္ေသးေပ။ ထုိ႔အတူ ဇနီးျဖစ္သူ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေဌး သမီး၏ မုဆုိးခုိင္းသမွ် အလုပ္ကုိ လုပ္ေပးေနရျခင္းသည္လည္း အဆုံးမသတ္ႏုိင္ေသးေပ။ မုဆုိးအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပဳေနရေသာ မုဆုိးႀကီးအား တစ္ေန႔တြင္ သားမ်ားႏွင့္အတူ တရားရရန္ အေၾကာင္းျဖစ္လာခဲ့၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ေရႊဉာဏ္ေတာ္တြင္လည္း မုဆုိးႏွင့္သားမ်ား၏ တရားရမည့္အေၾကာင္း ထင္ျမင္ေတာ္မူလာ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိေန႔တြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ မုဆုိးႀကီးေထာင္ထားသည့္ ေက်ာ့ကြင္း၌ ေျခေတာ္ရာကုိ ခ်ထားလုိက္ၿပီး သားသမင္ မမိေစရန္ ဖန္တီးထားလုိက္၏။ သားသမင္ေထာင္ထားသည့္ ေက်ာ့ကြင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိလာသည့္ မုဆုိးႀကီးသည္ မိေနက်ေက်ာ့ကြင္းတြင္ မည္သည့္သားေကာင္မွ် မရွိဘဲ ေျခရာကုိသာ ေတြ႕ရသျဖင့္ ဤေျခရာေၾကာင့္သာ သားသမင္ မမိျခင္းျဖစ္ရမည္ဟု ေတြးျမင္ႀကိမ္းေမာင္းကာ ေျခရာပုိင္ရွင္ကုိ လုိက္ရွာေလ၏။

ထုိသုိ႔ရွာရင္း မနီးမေဝး သစ္ပင္ေအာက္တြင္ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူသည့္ ဘုရားရွင္ကုိ ေတြ႕ျမင္သြားၿပီး ျမတ္ဗုဒၶအား ျမားျဖင့္ခြင္းရန္ ေလးကုိတင္ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တန္ခုိးေတာ္ေၾကာင့္ အလြယ္တကူ တင္ေနက်ေလးမွာ တင္မရဘဲျဖစ္ေနခဲ့၏။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မည္သုိ႔မွ် တင္မရျဖစ္ေနၿပီး အခ်ိန္သာ ကုန္လာခဲ့၏။ အိမ္တြင္က်န္ေနခဲ့သည့္ ဇနီးႏွင့္ သားမ်ား၊ ေခၽြးမမ်ားသည္ အခ်ိန္တန္ေသာ္လည္း ျပန္မလာေသးသည့္ ဖခင္ေနာက္သုိ႔ လုိက္လာရင္း ဖခင္ႏွင့္ဘုရားရွင္တုိ႔၏ အေျခအေနကုိ သိရွိသြားခဲ့၏။ ထုိအေျခအေနကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည့္ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေဌးသမီးသည္ မိဘအိမ္တြင္ ေနစဥ္ကပင္ ေသာတာပန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သျဖင့္ ဘုရားရွင္အေပၚ အလြန္ၾကည္ညိဳရင္း ရွိသည့္အေလ်ာက္ အဖဘုရားဟု ႏႈတ္ေတာ္မွထုတ္ေဖာ္ကာ ႐ုိေသတုပ္ဝပ္စြာ ရွိခုိးကန္ေတာ့ေလ၏။ မုဆုိးႏွင့္သားသမီးမ်ားသည္ ဘုရားကုိ ဘုရားဟုမသိဘဲ မိခင္၏ အဖဟူသည့္ အသံအရ အမွန္ပင္ သူေဌးသမီး၏ အေဖဟုု ထင္မွတ္ကာ အားလုံး႐ုိေသသမႈျဖင့္ ဦးညြတ္လုိက္ၾက၏။ ထုိအခါမွ ဘုရားရွင္သည္ မုဆုိးႏွင့္သားမ်ား၊ ေခၽြးမမ်ားအား တရားစကား မိန္႔ၾကားေတာ္မူ၏။ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္ကုိ နာရသျဖင့္ မုဆုိးႏွင့္သားမ်ား၊ ေခၽြးမမ်ားသည္ ေသာတာပတၱိဖုိလ္၌ တည္သြားၾက၏။

မုဆုိးႀကီးႏွင့္ ဇနီးမယားမိသားစု အားလုံး တရားရသြားၿပီးေနာက္ ထုိအေၾကာင္းအရာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ဘုရားတပည့္သား ရဟန္းေတာ္မ်ားၾကားတြင္ ေဆြးေႏြးေျပာဆုိမႈမ်ား ရွိလာၾက၏။ “မိဘအိမ္တြင္ ရွိစဥ္ကပင္ ေသာတာပန္တည္ၿပီးေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ မုဆုိးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေနာက္တြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မုဆုိးခုိင္းသည့္ အလုပ္မ်ားျဖင့္ အသက္ေမြးရမည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မုဆုိးႀကီး ေတာလုိက္ရန္အတြက္ ျမားယူခဲ့ဆုိလွ်င္လည္း ယူေပးရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေလးယူခဲ့ဆုိလွ်င္လည္း ယူေပးရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဓားလွံလက္နက္ စသည္ယူခဲ့ဆုိလွ်င္လည္း ေဆာင္ယူေပးရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိသုိ႔ လုပ္ေဆာင္ေပးရသည့္ ဇနီးမယားသည္လည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ သူ႔အသတ္ကုိ သတ္ေနျခင္းပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သုိ႔ဆုိလွ်င္ ေသာတာပန္လည္း ပါဏာတိပါတကံ က်ဴးလြန္ရာ ေရာက္ေနေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ ေဆြးေႏြးေျပာဆုိ ေနၾက၏။

ထုိရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ဓမၼသာကစၧာဝုိင္းသုိ႔ ဘုရားရွင္ ေရာက္ေတာ္မူလာသည့္အခါ ျမတ္ဗုဒၶက ထုိအေၾကာင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ “ ခ်စ္သားရဟန္းတုိ႔ ေသာတာပန္မည္သည္ သူ႔အသက္သတ္ျခင္းကုိ မျပဳၾကကုန္၊ ထုိအမ်ိဳးသမီးသည္ကား လင္ေယာက်္ားစကားကုိ လုိက္နာ႐ုံသက္သက္သာ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းျဖစ္၏၊ ဤေလးျမားလက္နက္ စသည္ကုိယူကာ မုဆုိးႀကီးအေနျဖင့္ သားသမင္စသည္တုိ႔ကုိ သတ္ျဖတ္ပါေစ၊ သားသမင္မ်ားသည္လည္း ဤလက္နက္မ်ားေၾကာင့္ အလြယ္တကူ ေသပါေစစသည့္ စိတ္ေစတနာသည္ ထုိအမ်ိဳးသမီးအား မရွိ၊ လက္ဝါးျပင္၌ အနာမရွိလွ်င္ အဆိပ္ကုိ ကုိင္ယူေသာသူအား အဆိပ္ဒဏ္သည္ မျဖစ္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အကုသုိလ္ ေစတနာ မရွိျခင္းေၾကာင့္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳလုိေသာသူအား ေလးလက္နက္စသည္ကုိ ထုတ္ေပးေနေသာ္လည္း မေကာင္းမႈမည္သည္ မျဖစ္ႏုိင္” စသည္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူကာ “လက္၌ အနာမရွိလွ်င္ လက္ျဖင့္ အဆိပ္ကုိ ကုိင္ေဆာင္ႏုိင္၏။
အဆိပ္သည္ အနာမရွိေသာ လက္သုိ႔ အစဥ္မလုိက္၊
ေစတနာ မရွိဘဲ ျပဳေသာသူအား မေကာင္းမႈကံမည္သည္ မရွိ” (ဓမၼပဒ၊ ပါပဝဂ္၊ ကုကၠဳဋမိတၱမုဆုိးဝတၳဳ) ဟူ၍ အထက္ပါ တရားစကားကုိ မိန္႔ၾကားေတာ္ မူလုိက္ေလ၏။

ဤကား ေစတနာသာ ကံမည္ေၾကာင္း ဘုရားေဟာသည့္ အေထာက္အထား သာဓက တစ္စိတ္တေဒသပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ကံဟူသည္ အလုပ္ဟုဆုိေသာ္လည္း ထုိအလုပ္သည္ ေစတနာအေပၚတြင္ တည္မွီေနသည့္ သေဘာပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကံဟူသည္ ေစတနာပင္ျဖစ္ေၾကာင္း တုိက္႐ုိက္ေကာက္ယူ ေျပာဆုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေစတနာျဖင့္ လုပ္သည့္အလုပ္သည္ ကံျဖစ္လာၿပီး ကံျဖစ္လာလွ်င္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိလာမည္ျဖစ္သျဖင့္ လုပ္သည့္အလုပ္မွန္သမွ်တြင္ ေစတနာကုိ အထူးသတိျပဳၾကရန္ ေျပာဆုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အဘိဓမၼာ သေဘာအရဆုိလွ်င္ ေစတနာေစတသိက္သည္ ကုသုိလ္အကုသုိလ္ ႏွစ္မ်ိဳးလုံးတြင္ စပ္ယွဥ္ေနၿပီး စိတ္ကုိ ကုသိုလ္စိတ္၊ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ရန္ ေစ့ေဆာ္ႏုိင္သျဖင့္ ေစတနာကုိ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္တြင္ မစပ္ယွဥ္မိေစရန္ သတိျပဳဆင္ျခင္သင့္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္၏။

မွန္၏။ တစ္ခါတရံ လက္ေတြ႕ဘဝမ်ားတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကသည့္ လူအမ်ားကုိ သတိထားၾကည့္ပါက ေစတနာ၏ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈကုိ ေကာင္းစြာသိရွိႏုိင္ၾက၏။ အခ်ိဳ႕သည္ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိ လုပ္ေနေသာ္လည္း ေစတနာမပါဘဲ လုပ္ေနၾကသူမ်ား ရွိတတ္သကဲ့သုိ႔ အခ်ိဳ႕သည္ မေကာင္းသည့္ အလုပ္မ်ားကုိ မျဖစ္မေန လုပ္ေနရေသာ္လည္း စိတ္ေစတနာ မပါဘဲ လုပ္ေနၾကရသူမ်ား ရွိတတ္၏။ ေကာင္းသည့္အလုပ္ကုိ လုပ္ေနရေသာ္လည္း ေစတနာမပါဘဲ လုပ္ေနရသျဖင့္ ေကာင္းသည့္ အက်ိဳးတရား မထင္ရွားဘဲ ျဖစ္ေနၾကသူမ်ား၏ အျဖစ္ႏွင့္ မေကာင္းသည့္ အလုပ္မ်ားကုိ လုပ္ေနရေသာ္လည္း ေစတနာမပါဘဲ လုပ္ေနရသျဖင့္ မေကာင္းက်ိဳးကုိ မခံစားရဘဲ ျဖစ္ေနၾကသူမ်ား၏ အျဖစ္သည္ ေစတနာပါျခင္း၊ မပါျခင္း၏ ကဲြျပားျခားနားမႈ တစ္ခုအျဖစ္ အထင္အရွား ေတြ႔ျမင္ႏုိင္ၾကမည္ျဖစ္ပါ၏။ မည္သုိ႔ဆုိေစ အလုပ္လုပ္သူမ်ား၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈသည္ ေစတနာအေပၚမူတည္၍ ကဲြျပားျခားနားၾကသည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါေပ၏။

ဆုိလုိသည္မွာ ေစတနာသည္ ကံျဖစ္ေစသည့္ သေဘာရွိသျဖင့္ မည္သည့္ကိစၥတြင္မဆုိ ေစတနာကုိ အေလးဂ႐ုျပဳၾကရန္ ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ ေစတနာေကာင္းလွ်င္ ကံေကာင္းမည္ျဖစ္ၿပီး ေစတနာဆုိးလွ်င္ ကံဆုိးမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ကံေကာင္းလုိလွ်င္ ေစတနာေကာင္းရန္ လုိေၾကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားတြင္ ေစတနာအျပည့္ထားလုပ္ရင္း ေကာင္းကံအျပည့္ရေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး မေကာင္းသည့္ အလုပ္မ်ားတြင္ကား မလုပ္ဘဲေနႏုိင္လွ်င္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေသာ္လည္း မျဖစ္မေနလုပ္ရသည့္ အခါ ေစတနာမပါမိၾကရန္ သတိျပဳဆင္ျခင္ရင္း မေကာင္းကံ မေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေစတနာမပါဘဲ လုပ္ရသည့္ အလုပ္မ်ားသည္ ကံမေျမာက္သျဖင့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈလည္း မရွိႏုိင္သျဖင့္ မေကာင္းမႈတြင္ ေစတနာၾကဥ္ၿပီး ေကာင္းမႈတြင္ ေစတနာယွဥ္ႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္သင့္ေၾကာင္း ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ လူခ်င္းတူေသာ္လည္း ကံျခင္းမတူဟု ေျပာဆုိၾကရာတြင္ ကံဟူသည္ ျပဳလုပ္သူ၏ ေစတနာသာ ျဖစ္ၿပီး ကံမတူျခင္းသည္ ေစတနာမတူျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ အက်ိဳးေပးလည္း မတူျခင္းျဖစ္သည္ကုိ ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ ဆင္ျခင္ကာ အလုပ္လုပ္သည့္အခါ စိတ္ေစတနာကုိ အရင္းျပဳ၍ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားတြင္ ေစတနာအျပည့္ထားလ်က္ မေကာင္းသည့္ အလုပ္မ်ားတြင္ကုိ ေစတနာမပါမိေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းရင္း အလုပ္ေကာင္းတြင္ ေစတနာေကာင္းျဖင့္လုပ္ကာ ကံေကာင္းသူမ်ားအျဖစ္ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ ႏွစ္ျဖာႀကီးပြားသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစေၾကာင္း ဆႏၵျပဳလုိက္ရပါသည္။

အားလုံး အလုပ္ေကာင္းတြင္ ေစတနာေကာင္းျဖင့္ လုပ္ႏုိင္ၾကသျဖင့္ ကံေကာင္းသူမ်ား အလ်ဥ္အျမန္ ျဖစ္ႏုိင္ၾကပါေစ…
Ashin Vicitta

No comments:

Post a Comment